[{"data":1,"prerenderedAt":-1},["ShallowReactive",2],{"decision-ecli-de-neuris-kore303782026":3,"decision-more-ecli-de-neuris-kore303782026":18},{"id":4,"ecli":5,"caseNumber":6,"courtId":7,"courtName":8,"courtSlug":9,"decisionDate":10,"fullText":11,"language":12,"source":13,"sourceUrl":14,"summary":15,"slug":16,"metadata":17},"2199","ECLI:DE:NEURIS:KORE303782026","X ZR 38\u002F24",46,"Bundesgerichtshof","bundesgerichtshof","2026-05-12T00:00:00.000Z","#  BGH, Urteil vom 12. Mai 2026 - X ZR 38\u002F24 \n\n## Leitsatz\n\nNadelanordnung\n\n1\\. Wenn ein Nichtigkeitskläger, der in erster Instanz mehrere Nichtigkeitsgründe (als selbstständige Klagegründe) erfolglos geltend gemacht hat, seine Berufung innerhalb der dafür maßgeblichen Frist nur hinsichtlich eines dieser Nichtigkeitsgründe begründet, ist die Berufung im Umfang der anderen, nicht angegriffenen Nichtigkeitsgründe unzulässig (Bestätigung von BGH, Urteil vom 4. Februar 2010 - Xa ZR 4\u002F07, GRUR 2010, 660 Rn. 14 - Glasflaschenanalysesystem).97\n\n2\\. Eine unzulässige Berufung ist in eine Anschlussberufung umzudeuten, wenn sie die dafür geltenden Voraussetzungen erfüllt (Bestätigung von BGH, Urteil vom 3. August 2021 - X ZR 71\u002F19, GRUR 2021, 1375 Rn. 21 ff. - Bediengerät für Spiele).100\n\n## Tenor\n\nAuf die Berufung der Klägerin wird das Urteil des 6. Senats (Nichtigkeitssenats) des Bundespatentgerichts vom 21. Februar 2024 abgeändert.\n\nDas europäische Patent 3 069 749 wird mit Wirkung für die Bundesrepublik Deutschland dadurch für teilweise nichtig erklärt, dass die Patentansprüche die nachfolgende Fassung erhalten.\n\n1\\. A needle assembly (166) comprising:\n\na housing comprising a wall having an interior wall surface defining a cavity (182) having a tip protector (100) disposed therein;\n\na needle (170), which has a shaft having a first side and a second side defined by a centerline and a needle tip (172), passing through the housing and the tip protector (100);\n\nthe tip protector (100) comprising:\n\na proximal wall (132) having an opening (158) for receiving the needle (170);\n\na first arm (140) extending from the proximal wall (132); and\n\na distal wall (150) at an end of the first arm (140) for blocking the needle tip (172);\n\ncharacterized in that the tip protector further comprises:\n\na second arm (130), which is shorter than the first arm (140), extending from the proximal wall (132); and\n\na wall (112) opposite the second arm (130);\n\nwherein the wall (112) opposite the second arm (130) and the second arm (130) are both biased against the interior wall surface of the housing,\n\nwherein the tip protector (100) further comprises two side walls (110A, 110B); and wherein the two side walls (110A, 110B), the second arm (130) and the wall (112) opposite the second arm (130) are in contact with the interior wall surface of the housing.\n\n2\\. A needle assembly (166) according to claim 1, wherein the second arm (130) and the wall (112) opposite the second arm (130) resiliently engage with the interior wall surface of the housing.\n\n3\\. A needle assembly (166) according to any preceding claim, wherein the wall (112) opposite the second arm (130) comprises projection (120).\n\n4\\. A needle assembly (166) according to any preceding claim, wherein the housing is a catheter hub (174).\n\n5\\. A needle assembly (166) according to any preceding claim, wherein the first arm (140) comprises a non-uniform arm width.\n\n6\\. A needle assembly (166) according to any preceding claim, wherein the wall (112) opposite the second arm (130) is located on a first protector body (104) and the first arm (140) and the second arm (130) are located on a second protector body (102).\n\n7\\. The needle assembly (166) according to claim 6, wherein the first protector body (104) is attached to the second protector body (102).\n\n8\\. The needle assembly (166) according to any preceding claim, wherein the needle (170) comprises a non-uniform needle section (175).\n\n9\\. The needle assembly (166) according to claim 8, wherein the non-uniform needle section (175) is a crimp.\n\nDie weitergehende Berufung der Klägerin und die Berufung der Beklagten werden zurückgewiesen.\n\nVon den Kosten des Rechtsstreits tragen die Beklagte zwei Drittel und die Klägerin ein Drittel.\n\nVon Rechts wegen\n\n## Tatbestand\n\n1\\. Die Beklagte ist Inhaberin des mit Wirkung für die Bundesrepublik Deutschland erteilten europäischen Patents 3 069 749 (Streitpatents), das aus der Teilung einer Stammanmeldung vom 24. Juli 2007 hervorgegangen ist, eine US-amerikanische Priorität vom 31. Juli 2006 in Anspruch nimmt und eine Nadelanordnung betrifft. \n\n2\\. Patentanspruch 1, auf den zehn Ansprüche zurückbezogen sind, lautet in der Verfahrenssprache: A needle assembly (166) comprising: a housing comprising a wall having an interior wall surface defining a cavity (182) having a tip protector (100) disposed therein; a needle (170), which has a shaft having a first side and a second side defined by a centerline and a needle tip (172), passing through the housing and the tip protector (100); the tip protector (100) comprising: a proximal wall (132) having an opening (158) for receiving the needle (170); a first arm (140) extending from the proximal wall (132); and a distal wall (150) at an end of the first arm (140) for blocking the needle tip (172); characterized in that the tip protector further comprises: a second arm (130), which is shorter than the first arm (140), extending from the proximal wall (132); and a wall (112) opposite the second arm (130); wherein the wall (112) opposite the second arm (130) and the second arm (130) are both biased against the interior wall surface of the housing. \n\n3\\. Die Klägerin hat geltend gemacht, der Gegenstand des Streitpatents sei nicht patentfähig, gehe über den Inhalt der ursprünglich eingereichten Unterlagen hinaus und sei nicht so offenbart, dass ein Fachmann ihn ausführen könne. Die Beklagte hat das Streitpatent in der erteilten Fassung und hilfsweise in sieben geänderten Fassungen verteidigt. \n\n4\\. Das Patentgericht hat das Streitpatent für nichtig erklärt, soweit es über die Fassung nach Hilfsantrag 3 hinausgeht. Mit ihren dagegen gerichteten Berufungen verfolgen beide Parteien ihre erstinstanzlichen Anträge weiter. Die Beklagte verteidigt das Streitpatent ferner mit zwei weiteren Hilfsanträgen. \n\n## Entscheidungsgründe\n\n5\\. Beide Berufungen sind zulässig. Das Rechtsmittel der Klägerin ist teilweise begründet und führt zur Nichtigerklärung des Streitpatents, soweit dieses über die mit Hilfsantrag 6 verteidigte Fassung hinausgeht. \n\n6\\. I. Das Streitpatent betrifft eine Nadelanordnung. \n\n7\\. 1\\. Nach der Beschreibung des Streitpatents enthalten intravenöse Katheter eine Nadel, mit deren Hilfe der Katheter in eine Vene des Patienten eingeführt werden kann und die anschließend zurückgezogen und entfernt wird (Abs. 2). \n\n8\\. Beim Herausziehen berge die freiliegende Nadelspitze die Gefahr zufälliger Stichverletzungen und der dadurch verursachten Übertragung von Krankheitserregern (Abs. 3). Um dies zu verhindern sei es erforderlich, die Nadel unmittelbar nach der Verwendung abzudecken. \n\n9\\. Das US-amerikanische Patent 6 117 108 (D1) offenbare hierzu eine Sicherung mit einer Federklammer. Diese sei gut konzipiert, lasse aber Raum für Verbesserungen (Abs. 23). \n\n10\\. 2\\. Vor diesem Hintergrund betrifft das Streitpatent das technische Problem, einen Spitzenschutz zur Verfügung zu stellen, der zuverlässig und effektiv zu verwenden und einfach herzustellen ist. \n\n11\\. 3\\. Zur Lösung schlägt die erteilte Fassung von Patentanspruch 1 eine Nadelanordnung vor, deren Merkmale sich wie folgt gliedern lassen: \n\n12\\. \n\n1 A needle assembly (166) comprising: Nadelanordnung (166) umfassend: 2 a housing comprising a wall having an interior wall surface defining a cavity (182) having a tip protector (100) disposed therein; ein Gehäuse mit einer Innenwandfläche, die einen Hohlraum (182) mit einem darin angeordneten Nadelspitzenschutz (100) definiert; 3 a needle (170), which has a shaft having a first side and a second side defined by a centerline and a needle tip (172), passing through the housing and the tip protector (100); eine Nadel (170), die aufweist: einen Schaft mit einer ersten und einer zweiten Seite, die durch eine Mittellinie definiert sind, und eine Nadelspitze (172), die durch das Gehäuse und den Nadelspitzenschutz (100) verläuft. 4 the tip protector (100) comprising: Der Nadelspitzenschutz (100) umfasst: 4a a proximal wall (132) having an opening (158) for receiving the needle (170); eine proximale Wand (132) mit einer Öffnung (158) zur Aufnahme der Nadel (170); 4b a first arm (140) extending from the proximal wall (132); and einen ersten Arm (140), der sich von der proximalen Wand (132) erstreckt; und 4c a distal wall (150) at an end of the first arm (140) for blocking the needle tip (172); eine distale Wand (150) an einem Ende des ersten Arms (140) zum Blockieren der Nadelspitze (172); 4d a second arm (130), which is shorter than the first arm (140), extending from the proximal wall (132); and einen zweiten Arm (130), der kürzer ist als der erste Arm (140) und sich von der proximalen Wand (132) erstreckt; und 4e a wall (112) opposite the second arm (130); eine Wand (112), die sich gegenüberliegend von dem zweiten Arm (130) befindet. 4f wherein the wall (112) opposite the second arm (130) and the second arm (130) are both biased against the interior wall surface of the housing. Die dem zweiten Arm (130) gegenüberliegende Wand (112) und der zweite Arm (130) sind beide gegen die Innenwandfläche des Gehäuses vorgespannt.\n\n13\\. 4\\. Einige Merkmale bedürfen der näheren Erläuterung. \n\n14\\. a) Die Bestandteile der Nadelanordnung sind in den Merkmalen 1 bis 3 aufgezählt. \n\n15\\. b) Zentrale Bedeutung kommt dem Nadelspitzenschutz (100) zu, der gemäß Merkmal 2 im Hohlraum eines Gehäuses angeordnet ist und in Merkmalsgruppe 4 näher spezifiziert wird. \n\n16\\. aa) Ein Ausführungsbeispiel für einen Nadelspitzenschutz ist in den nachfolgend wiedergegebenen Figuren 2 bis 7 dargestellt. \n\n17\\. Bei diesem Beispiel besteht der Nadelspitzenschutz (100) aus zwei Schutzkörpern (102, 104) (Abs. 24), die in einem (nicht dargestellten) Gehäuse angeordnet sind. \n\n18\\. Der zweite Schutzkörper (104) besteht aus einer distalen Wand (106), von der aus sich zwei Seitenwände (110A, 110B) und eine Ablenkwand oder Abdeckplatte oder ein Ablenkarm (112) in proximaler Richtung erstrecken (Abs. 25). Patentanspruch 1 sieht hiervon nur die Wand (112) zwingend vor, und zwar in Merkmal 4e. \n\n19\\. Der erste Schutzkörper (102) umfasst eine proximale Wand (132), von der aus sich ein kürzerer Arm (130) und ein längerer Arm (140) in distaler Richtung erstrecken (Abs. 30 f.). Diese Bauteile sind in den Merkmalen 4a, 4d und 4b zwingend vorgegeben. Aus Merkmal 4c ergibt sich ferner, dass sich der längere Arm (140) in distaler Richtung erstrecken muss. Die Richtung, in die sich der kürzere Arm (130) erstreckt, ist in Patentanspruch 1 hingegen nicht vorgegeben. \n\n20\\. Der längere Arm (140) hat eine Öffnung (142), durch die die Nadel durchgeführt werden kann. An seinem distalen Ende weist er eine Wand (150) auf. Diese Wand wird in gebrauchsfertigem Zustand von der Nadel nach unten gedrückt (Abs. 33). Wenn die Nadel in proximaler Richtung zurückgezogen wird, springt der Arm (140) nach oben. Die Wand (150) deckt dann die Nadelspitze ab und verhindert eine Bewegung der Nadel in distaler Richtung (Abs. 45 f.). Letzteres ist in Merkmal 4c zwingend vorgesehen. \n\n21\\. Der kürzere Arm (130) und die ihm gegenüberliegende Wand (112) dienen der Stabilisierung des Nadelspitzenschutzes (100) innerhalb des Gehäuses (Abs. 30, 44). Hierzu sind beide Bauteile gegen die Innenwandfläche des Gehäuses vorgespannt (Abs. 34), wie dies Merkmal 4f vorsieht. \n\n22\\. Bei dem Ausführungsbeispiel dient die Wand (112) zusätzlich dazu, ein Wegschwenken der Nadel aus der durch den Fingerabschnitt (152) bereitgestellten Abschirmung zu verhindern (Abs. 47) und einen Sicht- und Auffangschutz für Bluttropfen zu bieten (Abs. 26). Dies hat in Patentanspruch 1 keinen Niederschlag gefunden. Damit ist allerdings nicht ausgeschlossen, dass die Wand (112) diese oder sonstige Funktionen ebenfalls erfüllt. \n\n23\\. bb) Zu Recht ist das Patentgericht davon ausgegangen, dass Patentanspruch 1 nicht vorgibt, wie ein Arm und eine Wand im Einzelnen beschaffen sein müssen. \n\n24\\. (1) Nach dem allgemeinen Sprachverständnis ist ein Arm ein Bauteil, das von einem anderen Bauteil absteht und zumindest in gewissem Umfang beweglich ist. \n\n25\\. Dies deckt sich mit der Funktion, die den Armen (130, 140) nach dem Streitpatent zukommt. \n\n26\\. Der Arm (140) oder zumindest sein distales Ende muss beweglich sein, damit seine distale Wand (150) die Nadelspitze nach dem Herausziehen blockieren kann. Der Arm (130) muss so weit beweglich sein, dass er die in Merkmal 4f vorgesehene Vorspannung erzeugen kann. \n\n27\\. (2) Daraus können keine grundlegenden Schlussfolgerungen für die Beschaffenheit einer Wand gezogen werden. \n\n28\\. (a) Wie die Beklagte in der mündlichen Verhandlung eingeräumt hat, ist es nicht ausgeschlossen, sondern in gewissem Umfang sogar erforderlich, dass auch eine Wand beweglich ausgebildet ist. \n\n29\\. Aus Merkmal 4b ergibt sich, dass die zum Arm (140) gehörende Wand (150) so ausgestaltet sein muss, dass sie ihre Position verändern kann, damit sie nach dem Zurückziehen der Nadel die Nadelspitze blockieren kann. \n\n30\\. Aus Merkmal 4f ergibt sich, dass die Wand (112) - ebenso wie der Arm (130) - so weit beweglich sein muss, dass sie eine Vorspannung erzeugen kann. \n\n31\\. (b) Aus der Funktion der Wand (112) lassen sich keine weiteren Vorgaben für ihre Gestaltung ableiten. \n\n32\\. Wie bereits ausgeführt wurde, gibt Patentanspruch 1 in Merkmal 4f lediglich vor, dass die Wand vorgespannt werden kann. \n\n33\\. cc) Vor diesem Hintergrund hat das Patentgericht zu Recht angenommen, dass die Wand (112) nicht zwingend ein von den Armen (140, 130) getrenntes Bauteil bilden muss, wie dies bei dem Ausführungsbeispiel der Fall ist. \n\n34\\. Merkmal 4e sieht lediglich vor, dass der zweite Arm (130) und die Wand (112) einander gegenüber liegen. Dies schließt nicht aus, dass sie miteinander verbunden sind und Bestandteile eines umfassenderen Bauteils bilden. Danach kann die Wand (112) etwa Teil des Arms (140) sein. \n\n35\\. Dies steht in Einklang mit Merkmal 4c, wonach die am Ende des Arms (140) vorgesehene Wand (150) Teil dieses Arms ist. \n\n36\\. Die in Merkmal 4f vorgesehene Vorspannung erfordert ebenfalls nicht zwingend eine Ausgestaltung als voneinander getrennte Bauteile. Insbesondere gibt Merkmal 4f nicht vor, auf welche Weise diese Spannung erzeugt wird. \n\n37\\. II. Das Patentgericht hat seine Entscheidung, soweit für das Berufungsverfahren von Interesse, im Wesentlichen wie folgt begründet: \n\n38\\. Der Gegenstand der erteilten Fassung von Patentanspruch 1 werde von D1 vorweggenommen. D1 offenbare in den Figuren 7A bis 9 einen ersten Arm, der von einer proximalen Wand (106) ausgehe und sich aus einer abgerundeten Ecke (104), einem schrägen Abschnitt (102), einer Verriegelungslasche (118), einem zentralen Abschnitt (98), einem distalen Arm (112) und einem gebogenen Arm (114) zusammensetze. D1 zeige zudem einen zweiten Arm (108), der gegen die Innenwandfläche eines Gehäuses vorgespannt sei. Der von der Verriegelungslasche (118) ausgehende schräge Abschnitt (102) ende am gebogenen Ende (104). Er trage zum Schutz der Nadel bei, weshalb er eine Wand im Sinne von Merkmal 4e darstelle, liege dem zweiten Arm gegenüber und sei ebenfalls gegen die Innenwandfläche vorgespannt. \n\n39\\. D1 nehme auch den Gegenstand der Hilfsanträge 1 bis 3A vorweg. Die Figuren 7A bis 9 zeigten die nach Hilfsantrag 1 vorgesehene Anordnung des Nadelspitzenschutzes in einem Katheteransatz. Figur 7C zeige eine Nadelanordnung, bei welcher der zweite Arm von der Nadel sowohl in der gebrauchsfertigen als auch in der benutzten Position beabstandet sei, wie dies Hilfsantrag 2 vorsehe. Die aus der Verriegelungslasche (118) und dem schrägen Abschnitt (102) gebildete Wand stelle zugleich einen dritten Arm dar, da sie beweglich sei. Dem stehe nicht entgegen, dass sich an die Wand weitere Abschnitte des ersten Arms anschlössen, die ihrerseits beweglich seien, da die Wand Bestandteil eines anderen Elements sein könne. Die nach Hilfsantrag 3A vorgesehene weitere Modifizierung sei ebenfalls offenbart. Die den dritten Arm ausbildende Wand erstrecke sich von ihrem distalen Ende aus betrachtet in proximale Richtung. \n\n40\\. Der Gegenstand von Patentanspruch 1 in der Fassung von Hilfsantrag 3 erweise sich dagegen als patentfähig. Er sei nicht unzulässig verallgemeinert und hinreichend klar gefasst. Die in D1 offenbarte, die Wand bzw. den dritten Arm definierende Verriegelungslasche (118) sei an ihrem distalen Ende nicht, wie von Merkmal 4e in der Fassung nach Hilfsantrag 3 verlangt, mit einem Rest des Spitzenschutzes verbunden. Eine solche Ausgestaltung sei auch in der internationalen Patentanmeldung 2005\u002F042080 (NK3) nicht offenbart. NK3 offenbare zwar einen sich von einer proximalen Wand (5c) erstreckenden ersten Arm (Figur 3 Bezugszeichen 5a oder 5b), der an seinem distalen Ende eine Wand (5e) zum Blockieren der Nadelspitze aufweise, einen sich von der proximalen Wand erstreckenden, kürzeren zweiten Arm, der von der Nadel in jeder Position beabstandet sei (Figur 5 Bezugszeichen 6), sowie eine Wand bzw. einen dritten Arm (Figur 5 Bezugszeichen 6), die beide gegen die Innenwandfläche eines Katheteransatzes vorgespannt seien. Die Wand bzw. der dritte Arm sei aber nicht am distalen Ende mit einem Rest des Spitzenschutzes verbunden. Die weiteren in das Verfahren eingeführten Entgegenhaltungen nähmen den Gegenstand von Patentanspruch 1 in der Fassung nach Hilfsantrag 3 ebenfalls nicht vorweg. Für den Fachmann, einen Ingenieur mit Hochschulabschluss oder entsprechendem akademischen Grad in der Fachrichtung Medizintechnik, der über mehrjährige Erfahrung auf dem Gebiet der Entwicklung und Konstruktion von Injektionsvorrichtungen verfüge, habe die nach Hilfsantrag 3 vorgesehene Ausgestaltung auch nicht nahegelegen. \n\n41\\. III. Diese Beurteilung hält den Berufungsangriffen der Beklagten stand, den Angriffen der Klägerin hingegen nur teilweise. \n\n42\\. 1\\. Zu Recht hat das Patentgericht entschieden, dass der Gegenstand von Patentanspruch 1 in der erteilten Fassung durch D1 vollständig vorweggenommen wird. \n\n43\\. a) D1 betrifft einen intravenösen Sicherheits-Katheter. \n\n44\\. aa) Nach der Beschreibung von D1 besteht beim intravenösen Einsetzen eines Katheters nach dem Zurückziehen der Nadel die Gefahr eines zufälligen Nadelstichs und damit einer Übertragung verschiedener Krankheitserreger. \n\n45\\. Bekannte Sicherheits-Katheter erforderten eine hohe Kraft beim Entfernen der Nadel oder wiesen das Risiko auf, dass der Nadelspitzenschutz nach dem Entfernen der Nadel im Katheteransatz verbleibe. \n\n46\\. bb) Zur Verbesserung schlägt D1 einen Katheter mit einem elastischen Federclip vor, der einen versehentlichen Kontakt mit der Nadelspitze nach dem Gebrauch zuverlässig und automatisch verhindere und zudem einfach und kostengünstig herzustellen sei (Sp. 2 Z. 25). \n\n47\\. (1) Ein Ausführungsbeispiel für einen solchen Federclip ist in der nachfolgend (in der Fassung des certificate of correction am Ende von D1) wiedergegebenen Figur 8 dargestellt. \n\n48\\. Der einheitlich ausgebildete elastische Federclip (96) weist einen zentralen transversalen Abschnitt (98) auf. Dieser weist einen Schlitz (100) auf, durch den die Nadel verläuft. \n\n49\\. An den zentralen Abschnitt (98) schließt sich in proximaler Richtung (in Figur 8 nach rechts) ein geneigter Abschnitt (102) an. Dieser endet an einem gekrümmten Ende (104), von dem aus sich ein vertikaler Arm (106) mit einer Öffnung (58) für den Nadelschaft erstreckt. Dieser Arm geht an seinem unteren Ende in einen U-förmigen Abschnitt (108) über. \n\n50\\. An das distale Ende des zentralen Abschnitts (98) schließt sich ein gekrümmter Abschnitt (110) an. Von diesem aus erstreckt sich ein vertikaler Arm (112), dessen Ende eine Krümmung (114) aufweist. \n\n51\\. Der Federclip weist außerdem eine Ausnehmung (100) auf, in der sich eine flexible Klappe (116) mit einem Sperrriegel (118) befindet. Dieser wird beim Zurückziehen der Nadel in eine auf der Nadel angebrachte Nut (60) aufgenommen (Sp. 7 Z. 43 ff.). \n\n52\\. (2) Die Anordnung des Federclips innerhalb des Katheteransatzes (26) ist in den nachfolgend (in der Fassung des certificate of correction) wiedergegebenen Figuren 7A und 7C dargestellt. \n\n53\\. Das gekrümmte Ende (104) liegt am Punkt (b) gegen die obere Innenwand des Katheteransatzes (26) an, der gekrümmte Abschnitt (108) am Punkt (f) gegen die untere Innenwand. Bei ausgefahrener Nadel sitzt der gekrümmte Abschnitt (110) am Punkt (a) an der unteren Innenwand auf (Sp. 7 Z. 46 ff.). \n\n54\\. Wird die Nadel über das gekrümmte Ende (114) hinaus zurückgezogen, bewegt sich das distale Ende durch die Federkraft nach oben und blockiert die Bewegung der Nadel in distaler Richtung (Sp. 7 Z. 55 ff.). Dabei verhindert die relative Stellung von Punkt (f) bezüglich Punkt (b), dass die Nadel und der Clip vorzeitig aus dem Katheteransatz freigegeben werden, indem das distale Ende des Clips daran gehindert wird, nach oben zu kippen, und das proximale Ende daran gehindert wird, nach unten zu rutschen (Sp. 7 Z. 43-55). In dieser Position greift ferner die in der Ausnehmung (100) angeordnete Verriegelungslasche (118) der Klappe (116) in die an der Nadel ausgebildete Nut (60). Dies sichert die Nadel zusätzlich gegenüber drehenden und ziehenden Kräften (Sp. 7 Z. 66 bis Sp. 8 Z. 6). \n\n55\\. b) Wie die Beklagte nicht in Zweifel zieht, sind damit die Merkmale 1 bis 4d sowie das Merkmal 4f in Bezug auf den zweiten Arm (130) offenbart. \n\n56\\. Der in D1 dargestellte proximale Bereich (106) ist eine proximale Wand im Sinne von Merkmal 4a, der sich vom Abschnitt (114) bis Abschnitt (104) erstreckende Bereich ein erster Arm im Sinne von Merkmal 4b, der Abschnitt (112) eine distale Wand im Sinne von Merkmal 4c und der Abschnitt (108) ein zweiter Arm im Sinne der Merkmale 4d und 4f. \n\n57\\. c) Merkmal 4e und der darauf bezogene Teil von Merkmal 4f sind entgegen der Ansicht der Beklagten ebenfalls offenbart. \n\n58\\. aa) Wie die Klägerin zutreffend geltend macht, bildet der in der nachfolgenden Abbildung rot markierte, auf Höhe des Sperrriegels (118) beginnende, sich über den schrägen Abschnitt (102) erstreckende und in der Krümmung (104) mündende Bereich des Federclips eine Wand im Sinne von Merkmal 4e, die dem Arm (108) gegenüber liegt. \n\n59\\. Wie bereits oben dargelegt wurde, enthält Merkmal 4e keine konkreten Vorgaben für die Ausbildung der Wand (112) und deren Anordnung in Bezug auf die anderen Bauteile. Ausreichend ist, dass es sich um ein flächiges Gebilde handelt. Diese Voraussetzung ist bei dem in D1 offenbarten Federclip erfüllt. \n\n60\\. Dass die Wand zugleich einen Abschnitt des Arms (140) bildet, ist demgegenüber unerheblich. \n\n61\\. bb) Die in der Krümmung (104) mündende Wand ist an Punkt (b) zudem gegen die Innenwandfläche des Gehäuses vorgespannt, wie dies Merkmal 4f vorgibt. \n\n62\\. 2\\. Zu Recht hat das Patentgericht entschieden, dass der mit Hilfsantrag 1 verteidigte Gegenstand von D1 ebenfalls vorweggenommen wird. \n\n63\\. a) Nach Hilfsantrag 1 soll die erteilte Fassung von Patentanspruch 1 wie folgt geändert werden: \n\n64\\. \n\n2' acatheter hubhousingcomprising a wall having an interior wall surface defining a cavity (182) having a tip protector (100) disposed therein; einKatheteransatzGehäusemit einer Innenwandfläche, die einen Hohlraum (182) mit einem darin angeordneten Nadelspitzenschutz (100) definiert; 3' a needle (170), which has a shaft having a first side and a second side defined by a centerline and a needle tip (172), passing through thecatheter hubhousingand the tip protector (100); eine Nadel (170), die einen Nadelschaft mit einer ersten Seite und einer zweiten Seite, die durch eine Mittellinie definiert ist, und eine Nadelspitze (172) aufweist, die durchden Katheteransatzdas Gehäuseund den Nadelspitzenschutz (100) verläuft; 4f' wherein the wall (112) opposite the second arm (130) and the second arm (130) are both biased against the interior wall surface of thecatheter hubhousing. wobei die dem zweiten Arm (130) gegenüberliegende Wand (112) und der zweite Arm (130) beide gegen die Innenwandfläche desKatheteransatzesGehäusesvorgespannt sind.\n\n65\\. b) Wie auch die Beklagte im Ansatz nicht verkennt, sind diese Änderungen allenfalls zur Abgrenzung von dem europäischen Patent 1 250 943 (NK1) geeignet, nicht aber zur Abgrenzung von D1. \n\n66\\. Wie bereits oben dargelegt wurde, sind die einander gegenüberliegenden Abschnitte (108) und (102\u002F104) des in D1 offenbarten Federclips gegen die Innenwand des Katheteransatzes (26) vorgespannt. \n\n67\\. 3\\. Der mit Hilfsantrag 2 verteidigte Gegenstand wird ebenfalls durch D1 vorweggenommen. \n\n68\\. a) Nach Hilfsantrag 2 soll Patentanspruch 1 in der Fassung nach Hilfsantrag 1 wie folgt modifiziert werden: \n\n69\\. \n\n4d2 a second arm (130), which is shorter than the first arm (140), extending from the proximal wall (132);and being spaced apart from the needle (170) both in a ready to use position and a used position; einen zweiten Arm (130), der kürzer ist als der erste Arm (140) und sich von der proximalen Wand (132) erstreckt;und sowohl in einer gebrauchsfertigen als auch in einer benutzten Position von der Nadel (170) beabstandet ist; und 4e2 a wall (112) opposite the second arm (130);wherein the wall (112) is a third arm eine Wand (112), die sich gegenüberliegend von dem zweiten Arm (130) befindet;wobei die Wand (112) ein dritter Arm ist;\n\n70\\. b) Wie das Patentgericht zutreffend entschieden hat, verlangt Merkmal 4e2 nicht, dass die als dritter Arm ausgestaltete Wand (112) ein separates Bauteil ist. \n\n71\\. Es genügt, wenn die Wand (112) zugleich die funktionalen Eigenschaften eines Arms hat, also in gewissem Umfang beweglich ist, um die in Merkmal 4f vorgegebene Vorspannung erzeugen zu können. \n\n72\\. Entgegen der Auffassung der Beklagten ergeben sich aus der Bezeichnung als \"dritter\" Arm keine zwingenden Vorgaben in Bezug auf die räumlich-körperliche Anordnung dieses Arms im Verhältnis zu den beiden anderen Armen. Auch nach Hilfsantrag 2 ist die Wand (112) im Wesentlichen durch ihre Funktion und durch ihre Anordnung gegenüber dem zweiten Arm (130) definiert. Diese Funktionen erfordern nicht, dass die Wand (112) ein von den Armen (130, 140) getrenntes Bauteil bildet. Auch nach Hilfsantrag 2 ist damit nicht ausgeschlossen, dass diese Wand zugleich einen Bestandteil eines anderen Arms bildet. \n\n73\\. c) Vor diesem Hintergrund ist der mit Hilfsantrag 2 verteidigte Gegenstand in D1 vollständig offenbart. \n\n74\\. aa) Wie auch die Beklagte nicht in Zweifel zieht, ist der als zweiter Arm im Sinne des Streitpatents fungierende Abschnitt (108) des in D1 offenbarten Federclips sowohl im gebrauchsfertigen Zustand als auch in der Position nach Benutzung von der Nadel beabstandet. \n\n75\\. bb) Der als gegenüberliegende Wand fungierende, in der oben dargestellten Abbildung rot markierte Abschnitt (102\u002F104) ist als Arm ausgestaltet, weil er gegen die Innenwand des Katheteransatzes (26) vorgespannt werden kann und damit die ihm nach Merkmal 4f zugewiesene Funktion erfüllt. Dass er zugleich einen Teil des ersten Arms im Sinne des Streitpatents bildet, steht der Verwirklichung von Merkmal 4e2 aus den dargelegten Gründen nicht entgegen. \n\n76\\. 4\\. Für Hilfsantrag 3A gilt Entsprechendes. \n\n77\\. a) Nach Hilfsantrag 3A soll Patentanspruch 1 in der Fassung nach Hilfsantrag 2 wie folgt modifiziert werden: \n\n78\\. \n\n4e3A a wall (112) opposite the second arm (130); wherein the wall (112) is a third armextending in a proximal direction; eine Wand (112), die sich gegenüberliegend von dem zweiten Arm (130) befindet; wobei die Wand (112) ein dritter Arm ist,der sich in proximaler Richtung erstreckt;\n\n79\\. b) Merkmal 4e3A gibt lediglich die Richtung vor, in die sich der dritte Arm erstrecken muss, nicht aber den Bezugspunkt, von dem aus sich dieser Arm erstreckt. \n\n80\\. c) Die damit vorgegebene Ausgestaltung ist in D1 vorweggenommen. \n\n81\\. Wie das Patentgericht zu Recht angenommen hat, erstreckt sich der den dritten Arm im Sinne von Merkmal 4e3A bildende, in der oben dargestellten Abbildung rot markierte Abschnitt (102\u002F104) des in D1 offenbarten Federclips vom Bereich (112) aus gesehen in proximale Richtung. \n\n82\\. 5\\. Zu Unrecht hat das Patentgericht den mit Hilfsantrag 3 verteidigten Gegenstand als patentfähig angesehen. \n\n83\\. a) Nach Hilfsantrag 3 soll Patentanspruch 1 in der Fassung von Hilfsantrag 3A wie folgt modifiziert werden: \n\n84\\. \n\n4e3 a wall (112) opposite the second arm (130); wherein the wall (112) is a third arm extending in a proximal directionand being connected at its distal end to a remainder of the tip protector (100); eine Wand (112), die sich gegenüberliegend von dem zweiten Arm (130) befindet; wobei die Wand (112) ein dritter Arm ist, der sich in proximaler Richtung erstrecktund an seinem distalen Ende mit einem Rest des Spitzenschutzes (100) verbunden ist;\n\n85\\. b) Anders als bei Hilfsantrag 3A ist damit vorgegeben, von welchem Bezugspunkt der dritte Arm seinen Ausgang nehmen soll. Wie die Klägerin zu Recht geltend macht, schreibt jedoch auch Merkmal 4e3 nicht vor, welcher Teil des Spitzenschutzes diesen Ausgangspunkt bilden soll. \n\n86\\. aa) Nach dem Wortlaut von Merkmal 4e3 reicht es aus, wenn die als dritter Arm ausgestaltete Wand (112) von dem \"Rest\" (remainder) des Spitzenschutzes, also dessen übrigen Bestandteilen, unterschieden werden kann und mit irgendeinem dieser Teile verbunden ist. \n\n87\\. Ein Ausschluss bestimmter Teile, etwa der in den übrigen Merkmalen ausdrücklich vorgesehenen Bestandteile des Spitzenschutzes, ergibt sich aus der Verwendung des Begriffs \"remainder\" nicht. Ebenso wenig schließt Merkmal 4e3 die Verbindung zu einem anderen, in Patentanspruch 1 zwar nicht ausdrücklich vorgesehenen, aber auch nicht ausgeschlossenen Teil aus. \n\n88\\. bb) Aus der Beschreibung ergibt sich kein abweichendes Verständnis. \n\n89\\. Bei dem oben dargestellten Ausführungsbeispiel ist die Wand (112) mit der distalen Wand (106) des zweiten Schutzkörpers (104) und damit mit einem Bauteil verbunden, das in Patentanspruch 1 nicht zwingend vorgesehen ist. \n\n90\\. Merkmal 4e3 greift diese Ausgestaltung jedoch nicht auf. Dem ist zu entnehmen, dass auch eine Verbindung mit anderen, etwa den in Patentanspruch 1 vorgesehenen Bauteilen ausreicht. \n\n91\\. Vor diesem Hintergrund kann dem Merkmal nicht entnommen werden, dass bestimmte Bauteile für die Verbindung nicht in Betracht kommen sollen. Die Beschreibung enthält insbesondere keine Hinweise dazu, nach welchen Kriterien zwischen insoweit geeigneten und nicht geeigneten Bauteilen unterschieden werden könnte. \n\n92\\. cc) Merkmal 4e3 gibt auch nicht vor, worin die Verbindung besteht. \n\n93\\. Neben einer durchgehenden, etwa einstückigen Gestaltung (Abs. 25) ist daher auch eine Verbindung umfasst, die sich nur über einen Teil des distalen Endes der Wand (112) erstreckt. \n\n94\\. c) Ausgehend von diesem Verständnis ist der mit Hilfsantrag 3 verteidigte Gegenstand in D1 ebenfalls offenbart. \n\n95\\. aa) Die Klägerin ist nicht gehindert, diesen Nichtigkeitsgrund im Berufungsverfahren geltend zu machen. \n\n96\\. (1) Diesbezügliche Berufungsangriffe der Klägerin sind allerdings unzulässig. \n\n97\\. Wenn ein Nichtigkeitskläger, der in erster Instanz mehrere Nichtigkeitsgründe (als selbstständige Klagegründe) erfolglos geltend gemacht hat, seine Berufung innerhalb der dafür maßgeblichen Frist nur hinsichtlich eines dieser Nichtigkeitsgründe begründet, ist die Berufung im Umfang der anderen, nicht angegriffenen Nichtigkeitsgründe unzulässig (BGH, Urteil vom 4. Februar 2010 - Xa ZR 4\u002F07, GRUR 2010, 660 Rn. 14 - Glasflaschenanalysesystem). \n\n98\\. Im Streitfall hat die Klägerin innerhalb der Frist zur Begründung ihrer Berufung die Entscheidung des Patentgerichts zu Hilfsantrag 3 nur mit der Begründung angegriffen, der mit diesem Antrag verteidigte Gegenstand gehe über den Inhalt der ursprünglich eingereichten Unterlagen hinaus. Damit ist es ihr hinsichtlich dieses Antrags verwehrt, mit ihrer Berufung weiterhin den Nichtigkeitsgrund der fehlenden Patentfähigkeit geltend zu machen. \n\n99\\. (2) Die diesbezüglichen Angriffe der Klägerin sind aber als Anschlussberufung zulässig. \n\n100\\. Eine unzulässige Berufung ist in eine Anschlussberufung umzudeuten, wenn sie die dafür geltenden Voraussetzungen erfüllt (BGH, Urteil vom 3. August 2021 - X ZR 71\u002F19, GRUR 2021, 1375 Rn. 21 ff. - Bediengerät für Spiele). \n\n101\\. Im Streitfall hat die Klägerin den Nichtigkeitsgrund der fehlenden Patentfähigkeit in ihrer fristgerecht eingereichten Erwiderung auf die Berufungsbegründung der Beklagten geltend gemacht und damit ihren bereits in ihrer eigenen Berufungsbegründung gestellten Antrag auf vollständige Nichtigerklärung des Streitpatents auf eine zusätzliche Grundlage gestützt. \n\n102\\. Dies genügt den in § 115 PatG normierten Anforderungen. \n\n103\\. bb) D1 nimmt Merkmal 4e3 vorweg. \n\n104\\. Bei dem in D1 offenbarten Federclip ist der als dritter Arm fungierende, in der oben wiedergegebenen Abbildung rot markierte Abschnitt (102\u002F104) mit dem Abschnitt (98) verbunden und erstreckt sich von dort aus in proximaler Richtung. Dies genügt den in Merkmal 4e3 spezifizierten Anforderungen. \n\n105\\. Wie oben dargelegt wurde, schließt Merkmal 4e3 nicht aus, dass der dritte Arm Bestandteil eines anderen Arms ist, solange er die von Merkmal 4f vorgegebene Funktion erfüllt. \n\n106\\. 6\\. Die mit den Hilfsanträgen 3B und 3C verteidigten Gegenstände sind ebenfalls nicht patentfähig. \n\n107\\. a) Nach Hilfsantrag 3B soll Patentanspruch 1 in der Fassung von Hilfsantrag 2 wie folgt modifiziert werden: \n\n108\\. \n\n4e3B a wall (112) opposite the second arm (130); wherein the wall (112) is a third armand has no right-angled kink eine Wand (112), die sich gegenüberliegend von dem zweiten Arm (130) befindet; wobei die Wand (112) ein dritter Arm istund keinen rechtwinkligen Knick aufweist\n\n109\\. b) Nach Hilfsantrag 3C soll Patentanspruch 1 in der Fassung von Hilfsantrag 3A in entsprechender Weise geändert werden. \n\n110\\. c) Diese Ausgestaltungen werden von D1 ebenfalls vorweggenommen. \n\n111\\. Der bei dem in D1 offenbarten Federclip als dritter Arm fungierende Bereich (102\u002F104) weist keinen rechtwinkligen Knick auf. Dass er jenseits des Endes (104) annähernd rechtwinklig in die Wand übergeht und in diesem Randbereich gegen die Innenwand vorgespannt ist, steht der Verwirklichung von Merkmal 4e3B bzw. 4e3C nicht entgegen. \n\n112\\. 7\\. Der mit Hilfsantrag 4 verteidigte Gegenstand ist ebenfalls nicht patentfähig. \n\n113\\. a) Nach Hilfsantrag 4 soll Patentanspruch 1 in der Fassung von Hilfsantrag 3 wie folgt geändert werden: \n\n114\\. \n\n4e4 a wall (112) opposite the second arm (130); wherein the wall (112) isbotha third armand a plateextending in a proximal direction and being connected at its distal end to a remainder of the tip protector (100); eine Wand (112), die sich gegenüberliegend von dem zweiten Arm (130) befindet; wobei die Wand (112) ein dritter Armund eine Platteist, der sich in proximaler Richtung erstreckt und an seinem distalen Ende mit einem Rest des Spitzenschutzes (100) verbunden ist;\n\n115\\. b) Aus der zusätzlichen Anforderung, dass die Wand (112) nicht nur als Arm, sondern auch als Platte ausgestaltet ist, kann lediglich abgeleitet werden, dass es sich um ein Gebilde handeln muss, das im Vergleich zu seiner Länge und Breite eine geringe Dicke aufweist. \n\n116\\. c) Dieses Merkmal ist bei dem in D1 offenbarten Federclip verwirklicht. \n\n117\\. 8\\. Nichts anderes gilt für Hilfsantrag 5. \n\n118\\. a) Nach Hilfsantrag 5 soll die erteilte Fassung von Patentanspruch 1 um folgendes Merkmal ergänzt werden: \n\n119\\. \n\n4g and wherein the second arm (130) and the wall (112) opposite the second arm (130) resiliently engage with the interior wall surface of the housing. und wobei der zweite Arm (130) und die dem zweiten Arm (130) gegenüberliegende Wand (112) elastisch mit der Innenwandfläche des Gehäuses in Eingriff stehen.\n\n120\\. b) Ein elastischer Eingriff im Sinne dieses Merkmals kann, wie die Beklagte zu Recht darlegt, durch ein federndes Element erzielt werden. \n\n121\\. c) Diese Ausgestaltung ist bei dem Federclip aus D1 verwirklicht. \n\n122\\. 9\\. Hilfsantrag 6 erweist sich demgegenüber als patentfähig. \n\n123\\. a) Nach Hilfsantrag 6 soll die erteilte Fassung von Patentanspruch 1 um folgende Merkmale ergänzt werden: \n\n124\\. \n\n4h wherein the tip protector (100) further comprises two side walls (110A, 110B); wobei der Nadelspitzenschutz (100) zusätzlich zwei Seitenwände (110A, 110B) umfasst; 4i and wherein the two side walls (110A, 110B), the second arm (130) and the wall (112) opposite the second arm (130) are in contact with the interior wall surface of the housing. und wobei die zwei Seitenwände (110A, 110B), der zweite Arm (130) und die dem zweiten Arm (130) gegenüberliegende Wand (112) mit der Innenwandfläche des Gehäuses in Kontakt stehen.\n\n125\\. b) Damit sind die beim Ausführungsbeispiel vorgesehenen beiden Seitenwände (110A, 110B) als zwingende Bestandteile des Nadelspitzenschutzes (100) vorgesehen. \n\n126\\. aa) Aus Merkmal 4h ergibt sich nicht, dass die Seitenwände (110A, 110B) und die Wand (112) zwingend von einer distalen Wand (106) ausgehen müssen. \n\n127\\. Ob die Seitenwände (110A, 110B) zumindest so ausgestaltet sein müssen, dass sie die in der Beschreibung (Abs. 6, 26) geschilderten Funktionen als Sichtschutz und als Hilfsmittel zum Auffangen von Bluttropfen erfüllen können, bedarf für die Entscheidung über den Rechtsbestand keiner abschließenden Beurteilung. \n\n128\\. bb) Der in Merkmal 4i vorgesehene Kontakt der Wand (112) und der Seitenwände (110A, 110B) mit der Innenwand des Gehäuses ermöglicht einen besseren Halt des Nadelschutzes. \n\n129\\. c) Wie auch die Klägerin nicht in Zweifel zieht, ist eine solche Ausgestaltung durch keine der Entgegenhaltungen vollständig vorweggenommen. \n\n130\\. d) Entgegen der Auffassung der Klägerin ist eine solche Ausgestaltung ausgehend von D1 nicht durch das US-amerikanische Patent 4 929 241 (NK10) nahegelegt. \n\n131\\. aa) NK10 betrifft eine Schutzeinrichtung für eine Injektionsnadel. \n\n132\\. (1) NK10 führt aus, beim Entnehmen von Nadeln bestehe das Risiko von Verletzungen durch ein versehentliches Berühren der Nadelspitze. \n\n133\\. (2) Zur Verbesserung schlägt NK10 eine Schutzeinrichtung vor, mit der die Nadelspitze nach dem Gebrauch blockiert werden kann. \n\n134\\. Ein Ausführungsbeispiel ist in der nachfolgend wiedergegebenen Figur 1 dargestellt. \n\n135\\. Die Vorrichtung (10) umfasst zwei Backen (15, 16). Diese sind gegen die Nadel vorgespannt. Nach dem Gebrauch und mit dem Zurückziehen der Nadel schirmen sie die Nadelspitze mit den Kanten (25, 27) ihrer Abschirmungen (24, 26) distal ab (Sp. 6 Z. 18 ff., Figur 3). \n\n136\\. bb) Die nachfolgend wiedergegebene Figur 5 zeigt eine Ausführungsvariante. \n\n137\\. Wie auf der rechten Seite von Figur 5 dargestellt ist, können die Backen (15, 16) mit Seitenwänden (115, 116) ausgeführt werden, um die Nadelisolierung zu erhöhen. Diese Seitenwände (115, 116) erstrecken sich senkrecht von den gegenüberliegenden Seiten der sich in distale Richtung erstreckenden Backen (Sp. 9 Z. 26). \n\n138\\. cc) Wie die Klägerin in der mündlichen Verhandlung nicht in Zweifel gezogen hat, bestand ausgehend von D1 kein Anlass, den in Figur 8 dargestellten, als erster Arm im Sinne des Streitpatents fungierenden Abschnitt (98) mit zwei Seitenwänden nach dem Vorbild von NK10 zu versehen. \n\n139\\. Eine solche Ausgestaltung hätte Schwierigkeiten bereitet, weil der Abschnitt (98) beweglich ist und bei der in D1 vorgeschlagenen Ausgestaltung - anders als bei NK10 \\- innerhalb des Gehäuses nur begrenzter Raum zur Verfügung steht. \n\n140\\. dd) Entgegen der Ansicht der Klägerin bestand ausgehend von D1 auch kein Anlass, Seitenwände nach dem Vorbild von NK10 an der in Figur 8 dargestellten proximalen Wand (106) anzubringen. \n\n141\\. Eine derartige Ausgestaltung mag die oben beschriebenen Schwierigkeiten vermeiden, weil die proximale Wand (106) keine nennenswerten Bewegungen ausführen kann. NK10 bot hierfür jedoch keine Anregung. \n\n142\\. Entgegen der Auffassung der Klägerin stellt die Beschreibung von NK10 die Anbringung von Seitenwänden nicht schlechthin als vorteilhaft dar. Die von der Klägerin insoweit in Bezug genommene Stelle bezieht sich lediglich auf seitliche Backen, wie sie auf der rechten Seite von Figur 5 dargestellt sind (Sp. 9 Z. 27-32). Eine Anregung, solche Wände an anderer Stelle anzubringen, lässt sich daraus nicht herleiten. \n\n143\\. ee) Unabhängig davon ergäbe sich aus einer Kombination von D1 und NK10 nicht die Anregung, die Seitenwände in Kontakt mit der Innenwand zu bringen. \n\n144\\. NK10 sieht ein den Nadelspitzenschutz umgebendes Gehäuse nicht vor. Bei einer Übertragung der in Figur 5 gezeigten Ausgestaltung auf einen intravenösen Katheter nach dem Vorbild von D1 hätte es zur Verwirklichung von Merkmal 4i deshalb der ergänzenden Überlegung bedurft, dass die Seitenwände in diesem Umfeld nicht nur wie in NK10 zur besseren Isolierung der Nadel eingesetzt werden können, sondern - durch Kontakt mit der Innenwand des Gehäuses - zugleich zur Verbesserung des Halts innerhalb des Gehäuses. \n\n145\\. Für solche Überlegungen bedurfte es einer Anregung. Eine solche ergab sich weder aus D1 noch aus NK10. \n\n146\\. e) Die Merkmale 4h und 4i waren ausgehend von D1 auch nicht durch NK3 nahegelegt. \n\n147\\. aa) NK3 betrifft eine Kathetervorrichtung. \n\n148\\. (1) Nach der Beschreibung der NK3 waren Kathetervorrichtungen mit Federclips zum Schutz der Nadelspitze bekannt, bei denen die Federarme durch einen ringförmigen Vorsprung auf dem Innenumfang des Katheterhalters in diesem fixiert seien. Diese seien in Herstellung und Montage aufwendig. \n\n149\\. Zur Verbesserung schlägt NK3 eine Kathetervorrichtung vor, die einfacher hergestellt und montiert werden kann (S. 1 Abs. 4). \n\n150\\. (2) Ein Ausführungsbeispiel ist in der nachfolgend wiedergegebenen Figur 1 dargestellt. \n\n151\\. Die Vorrichtung umfasst einen Katheterhalter (2) mit einem zur proximalen Seite offenen Hohlraum (2a). In den Katheter (1) ist eine Nadel (3) eingeschoben, deren Spitze über das distale Ende des Katheters (1) vorsteht. Die Nadel ist an einem Nadelhalter (4) befestigt, der in das proximale Ende des Katheterhalters (2) eingesetzt ist. \n\n152\\. Im Hohlraum (2a) des Katheterhalters (2) ist ein Federclip (5) angeordnet, der auf dem Nadelschaft verschiebbar ist. Der Federclip liegt in gebrauchsfertigem Zustand mit den abgewinkelten Enden (5e, 5f) seiner diametral gegenüberliegenden Federarme (5a, 5b) am Nadelschaft an. Der Federclip weist an seiner proximalen Querwand (5c) eine Bohrung auf, durch welche die Nadel verläuft. Wird die Nadel (3) aus dem Katheterhalter zurückgezogen, übergreifen und blockieren die abgewinkelten Enden (5e, 5f) der Federarme (5a, 5b) die Nadelspitze (Figur 3, Schutzstellung). \n\n153\\. Zur Fixierung des Federclips (5) im Katheterhalter (2) sind die äußeren Ecken der proximalen Querwand (5c) des Federclips (5) mit der Innenwand des Katheterhalters (2) verkrallt bzw. verklemmt (S. 2 Abs. 3 und Abs. 4). \n\n154\\. (3) Die nachfolgend wiedergegebenen Figuren 5 und 6 zeigen eine Ausführungsvariante in Seitenansicht und aus Richtung der proximalen Stirnseite. \n\n155\\. Zur Fixierung im Katheterhalter (2) sind am proximalen Ende des Federclips (5) zusätzlich zwei diametral abstehende Eingriffselemente (6) vorgesehen. Diese sind elastisch und L-förmig gestaltet und erzeugen durch ihre radiale Vorspannung eine Klemmwirkung, durch die sich die Ecken des Federclips im Katheterhalter (2) verkeilen oder verkrallen (S. 3 Abs. 4: wedge or hook). Sie können in ihrer Formgebung an den Innenumfang des Katheterhalters (2) angepasst sein, um den Reibungseingriff zu begünstigen (S. 3 Abs. 6). \n\n156\\. bb) Entgegen der Ansicht der Klägerin ergibt sich daraus nicht die Anregung, die L-förmigen Eingriffselemente (6) in Kathetern nach dem Vorbild von D1 vorzusehen. \n\n157\\. Wie oben dargelegt wurde, ist der in D1 vorgeschlagene Federclip an den Punkten (b und f) so lange im Gehäuse eingespannt, bis beim Zurückziehen der Nadel sein distales Ende (112) freigegeben wird und der Sperrriegel (118) in die Nadelnut (60) eingreift. Diese Ausgestaltung steht in Einklang mit dem in D1 formulierten Ziel, einen einfach und kostengünstig herzustellenden Nadelschutz bereitzustellen, und führt den Ausführungen in D1 zufolge zu einer ausreichenden Fixierung des Spitzenschutzes im Kathetergehäuse auch während des Zurückziehens der Nadel. Vor diesem Hintergrund bestand kein Anlass, die in D1 vorgeschlagene Halterung durch L-förmige Elemente nach dem Vorbild von NK3 zu ergänzen. \n\n158\\. Angesichts dessen kann offenbleiben, ob die am Federclip (5) befestigten Schenkel der Eingriffselemente (6) als Seitenwände im Sinne von Merkmal 4h angesehen werden können. \n\n159\\. f) Ausgehend von der internationalen Patentanmeldung 2005\u002F079891 (NK6) ergaben sich keine weitergehenden Anregungen. \n\n160\\. aa) NK6 betrifft eine Schutzvorrichtung für Nadelspitzen. \n\n161\\. (1) Nach der Beschreibung der NK6 waren im Stand der Technik verschiedene Sicherheitskatheter bekannt, die das Risiko einer Verletzung durch einen Kontakt mit der gebrauchten Nadelspitze reduzieren. \n\n162\\. (2) Zur deren weiterer Verbesserung schlägt NK6 eine Halterung mit Federarmen vor. \n\n163\\. Ein Ausführungsbeispiel ist in den nachfolgend wiedergegebenen Figuren 7 und 8 dargestellt. \n\n164\\. Die Vorrichtung umfasst eine Nadel mit einem Nadelansatz (15), eine Nadelspitzenschutzvorrichtung (10') und einen Katheter (52) mit einem Katheteransatz (56), an dem die Nadelspitzenschutzvorrichtung (10') befestigt ist. \n\n165\\. Die Nadelspitzenschutzvorrichtung weist ein Paar Federarme (24, 26) auf. Diese erstrecken sich von einem mit einer Öffnung (22) versehenen Halteelement (20), etwa einer Wand, und weisen an ihrem distalen Ende jeweils ein mit einer Öffnung versehenes Element (28', 30') mit Kanten (50, 51) auf. Die Kanten (50, 51) können etwa die Umfangsbereiche der Elemente (28', 30') oder an diesen befestigte oder ausgebildete vorstehende Elemente sein (Abs. 29). \n\n166\\. In der beaufschlagten Position erstreckt sich die Nadel durch die Öffnungen (22, 32', 34'). Dadurch werden die Elemente (28', 30') in ihrer Ausrichtung gehalten und ihre Kanten (50, 51) gegen die Innenwand (54) des Katheteransatzes (56) gedrückt (Abs. 29). Damit sind die Federarme (24, 26) gegen die Innenwand des Katheteransatzes (56) vorgespannt (Abs. 9). \n\n167\\. Bei einem Zurückziehen der Nadel über die Öffnungen (32', 34') der Elemente (28', 30') hinaus bewegen sich die Federarme (24, 26) von der Innenwand des Katheteransatzes (56) weg (Abs. 9). Dadurch werden die Elemente (28', 30') von den Federarmen (24, 26) radial nach innen in eine Position gedrückt, in der sich ihre Öffnungen (32', 34') nicht (mehr) in Ausrichtung mit der Nadelachse befinden, sondern eine Barriere gegen eine Bewegung der Nadel zurück in distale Richtung bilden (Abs. 5). \n\n168\\. (3) Zwei Varianten sind in den nachfolgend wiedergegebenen Figuren 9, 10 und 11 dargestellt. \n\n169\\. Bei dieser Ausgestaltung sind die Federarme (24, 26) zum Zwecke des verbesserten Schutzes von einem Gehäuse (64, 64') umgeben. \n\n170\\. Bei der Ausgestaltung nach den Figuren 10 und 11 sind an der distalen Wand (68) dieses Gehäuses zwei elastische Finger (70, 72) angebracht, die radial nach innen vorgespannt sind. Die Finger (70, 72) haben Arretierungen (76), die bei ausgefahrener Nadel in eine Vertiefung (58) des Katheteransatzes (56) eingreifen, um den Halt des Gehäuses (64, 64') im Kathetergehäuse (52) in der beaufschlagten Position zu verbessern (Abs. 32). \n\n171\\. bb) Das Gehäuse (64, 64') verwirklicht zwar Merkmal 4h, weil es zwei Seitenwände umfasst. Es fehlt aber jedenfalls an der Verwirklichung von Merkmal 4i, weil die als Arme im Sinne des Streitpatents fungierenden Federarme (24, 26) bei dieser Ausgestaltung - anders als in Figur 7 und 8 - nicht in Kontakt mit der Innenwand des das Gehäuse im Sinne von Merkmal 2 bildenden Kathetergehäuses (52) stehen. \n\n172\\. cc) Ob die Finger (70, 72) als Seitenwände im Sinne von Merkmal 4h angesehen werden können, obwohl sie nach dem Zurückziehen der Nadel weder als Sichtschutz dienen noch von der Nadelspitze abtropfendes Blut auffangen können, bedarf keiner abschließenden Entscheidung. \n\n173\\. dd) Entgegen der Ansicht der Klägerin ergab sich ausgehend von NK6 kein Anlass, die Finger (70, 72) seitlich des Gehäuses (64, 64') anzuordnen. \n\n174\\. Dabei kann zugunsten der Klägerin unterstellt werden, dass die Ausgestaltung in den Figuren 10 und 11 aufgrund der großen Länge ungünstig ist. Weder daraus noch aus dem in der Beschreibung von NK6 enthaltenen Hinweis, die Federelemente (10, 10') könnten gehalten werden, indem sie direkt oder indirekt über Finger (70, 72) mit der Innenwand (54) des Katheteransatzes (56) zusammenwirken (Abs. 38), ergab sich eine Anregung, die Finger (70, 72) als Teil des Schutzgehäuses (64, 64') auszugestalten. \n\n175\\. g) Aus anderen Entgegenhaltungen ergeben sich keine weitergehenden Anregungen. \n\n176\\. IV. Die Sache ist zur Endentscheidung reif (§ 119 Abs. 5 Satz 2 PatG). \n\n177\\. Das Streitpatent erweist sich aus den oben dargestellten Gründen nur in der Fassung von Hilfsantrag 6 als rechtsbeständig. Soweit sein Gegenstand darüber hinaus geht, ist das Schutzrecht für nichtig zu erklären. \n\n178\\. V. Die Kostenentscheidung beruht auf § 121 Abs. 2 PatG sowie § 92 Abs. 1 und § 97 Abs. 1 ZPO. \n\nBacher Hoffmann Deichfuß Marx v. Pückler","de","jurionline_de","","BGH, Urteil vom 12. Mai 2026 - X ZR 38\u002F24","ecli-de-neuris-kore303782026",null,[19,34,44,54,64],{"id":20,"ecli":21,"caseNumber":14,"courtId":22,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":24,"language":25,"source":26,"sourceUrl":27,"summary":14,"slug":28,"metadata":29},"410","ECLI:NL:RBLIM:2026:6423",66,"2026-07-08T00:00:00.000Z","RECHTBANK limburg\n\nZittingsplaats Roermond\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: ROE 25 \u002F 2565\n\nuitspraak van de meervoudige kamer van 8 juli 2026 in de zaak tussen\n\n [belanghebbende] , gevestigd te [plaats], belanghebbende\n\n(gemachtigde: M.O.E. Uyen)\n\nen\n\nde heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking Gemeenten en Waterschappen, de heffingsambtenaar (gemachtigde: A. van den Dool).\n\nProcesverloop\n\nDe heffingsambtenaar heeft op grond van de Wet waardering onroerende zaken (Wet woz) de waarde van de onroerende zaken van belanghebbende voor het belastingjaar 2025 vastgesteld (het primaire besluit).\n\nBelanghebbende heeft tegen het primaire besluit bezwaar gemaakt.\n\nDe heffingsambtenaar heeft het bezwaar van belanghebbende gegrond verklaard (het bestreden besluit). Aan belanghebbende is een proceskostenvergoeding van in totaal € 161,74 toegekend.\n\nBelanghebbende heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.\n\nDe heffingsambtenaar heeft verweer gevoerd.\n\nOp 4 mei 2026, aangevuld op 11 mei 2026, zijn van belanghebbende nadere gronden en stukken ontvangen.\n\nHet onderzoek ter zitting heeft vervolgens plaatsgevonden op 15 mei 2026. Belanghebbende heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. L.H.G.M. Driessen, kantoorgenote van haar gemachtigde bij Previcus B.V. te Boxmeer. De heffingsambtenaar heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.\n\nOverwegingen\n\n1. De rechtbank stelt vast dat de woz-waarde tussen partijen niet meer in geschil is. Het beroep van belanghebbende richt zich enkel tegen de toegekende proceskostenvergoeding en spitst zich toe op de vraag of de heffingsambtenaar bij de vaststelling van de proceskostenvergoeding in bezwaar toepassing heeft mogen geven aan de vermenigvuldigingsfactor 0,125 van artikel 30a, eerste lid, van de Wet woz, zoals dit artikellid luidt met ingang van 1 januari 2025.\n\n2. De heffingsambtenaar heeft in het bestreden besluit de proceskostenvergoeding van € 161,74 als volgt gespecificeerd:\n\n- indienen bezwaarschrift: 1 punt x waarde per punt € 647,- x factor 0,125 = € 80,87 +\n\n- bijwonen hoorzitting: 1 punt x waarde per punt € 647,- x factor 0,125 = € 80,87 = € 161,74.\n\n3. Belanghebbende vindt dat de heffingsambtenaar een te lage proceskostenvergoeding heeft toegekend. Zij verzoekt de rechtbank om artikel 30a van de Wet woz buiten toepassing te laten, omdat haar gemachtigde een bijzonder geval is als bedoeld in het zogenoemde 30a-arrest van de Hoge Raad van 17 januari 2025 (ECLI:NL:HR:2025:46).\n\n4. In het 30a-arrest heeft de Hoge Raad geoordeeld dat bijzondere gevallen zich onderscheiden doordat zij niet voldoen aan de volgende kenmerken: dat aan de belanghebbende rechtsbijstand wordt verleend door een beroepsmatig optredende gemachtigde, dan wel een kantoor, waarvan het bedrijfsmodel eruit bestaat dat\n\n( i) wordt opgetreden op basis van no cure no pay,\n\n(ii) daarbij zodanige afspraken met de cliënten worden gemaakt dat het bedrag van eventuele proceskostenvergoedingen aan de gemachtigde of aan het kantoor wordt afgedragen, en\n\n(iii) de procedures op een zodanige wijze worden gevoerd dat de daarin toegekende proceskostenvergoedingen de in redelijkheid gemaakte kosten ver overtreffen.\n\n5. De daarbij te hanteren regels zijn nader uitgewerkt in de arresten van de Hoge Raad van 25 april 2025 (ECLI:NL:HR:2025:670) en 18 juli 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1175).\n\n5.1.. Volgens de Hoge Raad rusten op de belanghebbende de stelplicht en bewijslast van feiten die meebrengen dat buiten redelijke twijfel komt vast te staan dat, beoordeelt naar de situatie op het moment waarop het desbetreffende rechtsmiddel is aangewend, het bedrijfsmodel van de betreffende gemachtigde of diens kantoor kennelijk niet allehiervoor bedoelde drie kenmerken heeft en dat aldus sprake is van een bijzonder geval. Er is dus (al) sprake van een bijzonder geval als één van de drie kenmerken niet van toepassing is.\n\n5.2.. Bij de beoordeling van het bedrijfsmodel gaat het niet specifiek om de werkzaamheden die de gemachtigde heeft verricht in de procedure waarop de proceskostenvergoeding ziet. Met het bedrijfsmodel is namelijk meer in het algemeen de wijze bedoeld waarop de gemachtigde zijn inkomsten verwerft met het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand.\n\n5.3.. Indien het bedrijfsmodel van een gemachtigde of een kantoor inhoudt dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i), of op een grondslag die daarmee in wezen overeenkomt en daarmee dus op één lijn kan worden gesteld, en dat daarbij afspraken met de cliënten worden gemaakt als hiervoor onder (ii) bedoeld, zal aldus moeten worden beoordeeld of dit bedrijfsmodel voldoet aan het hiervoor onder (iii) vermelde kenmerk van vergaande overdekking. Daartoe moet een vergelijking worden gemaakt tussen enerzijds het totale bedrag aan proceskostenvergoedingen dat aan de gemachtigde of aan het kantoor wordt afgedragen, en anderzijds het totale bedrag van de kosten van de gemachtigde of van het kantoor die kunnen worden toegerekend aan het voeren van de procedures waarop die proceskostenvergoedingen betrekking hebben. Het komt dus erop aan of het totale bedrag van de afgedragen proceskostenvergoedingen het totale bedrag van de zojuist bedoelde kosten verre overtreft. De omstandigheid dat vaak geheel of ten dele gebruik wordt gemaakt van gestandaardiseerde tekstblokken die niet zijn toegespitst op de desbetreffende zaak, vormt een aanwijzing dat het bedrijfsmodel wel het derde kenmerk van vergaande overdekking heeft, en zal daarom in het algemeen volstaan om aan te nemen dat de belanghebbende niet in dit door hem te leveren bewijs is geslaagd.\n\n6. In het arrest van 26 september 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1375) heeft de Hoge Raad nader uitgewerkt wanneer sprake is van een bedrijfsmodel dat eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i). Bij optreden op basis van no cure no pay moet worden uitgegaan van afspraken tussen de belanghebbende en de rechtsbijstandverlener op grond waarvan de belanghebbende geen financieel risico loopt bij inschakeling van de rechtsbijstandverlener, omdat geen instapvergoeding verschuldigd is noch een percentage van de bespaarde belasting als vergoeding moet worden afgestaan (zie Kamerstukken II 2023\u002F24, 36 427, nr. 3, blz. 2). Bij de beoordeling van de vraag of het bedrijfsmodel van een beroepsmatig optredende gemachtigde, dan wel een kantoor, eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay, komt het dus erop aan of die gemachtigde dan wel diens kantoor afspraken maakt met klanten op grond waarvan zij geen financieel risico lopen bij het verstrekken van de opdracht tot het verlenen van rechtsbijstand in een belastingprocedure. De verschuldigdheid van een instapvergoeding staat niet in alle gevallen eraan in de weg dat afspraken met een rechtsbijstandsverlener worden aangemerkt als afspraken op basis van no cure no pay. Onder het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand op basis van no cure no pay wordt namelijk ook begrepen het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand op een grondslag die daarmee in wezen overeenkomt en daarmee dus op één lijn kan worden gesteld. Dan moet worden gedacht aan de betaling van een zodanig laag bedrag dat die betaling als een pro forma of symbolische bijdrage moet worden beschouwd.\n\n7. De rechtbank stelt vast dat de gemachtigde van belanghebbende in deze zaak niet heeft bestreden dat haar bedrijfsmodel de hiervoor onder (ii) en (iii) vermelde kenmerken heeft.\n\n8. Belanghebbende bestrijdt dat het bedrijfsmodel van haar gemachtigde ten tijde van het instellen van bezwaar (en beroep) eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i). Hiertoe heeft de gemachtigde verwezen naar een beschrijving van haar per 1 januari 2025 gewijzigde bedrijfsmodel (“Bijzonder geval: bedrijfsmodel Previcus en artikel 30a Wet WOZ”).\n\n8.1.. Volgens die beschrijving is de werkwijze met ingang van 1 januari 2025 fundamenteel gewijzigd. Het aantal dossiers is vanaf 2025 aanzienlijk afgenomen van 128.000 zaken naar circa 1.291 zaken. De zaken worden (vrijwel) niet meer op basis van no cure no pay uitgevoerd, maar volgens een regulier model waarin een cliënt, ongeacht de uitkomst van de zaak, een vaste startvergoeding betaalt (doorgaans gebaseerd op het aantal aanslagbiljetten) en\u002Fof een deel van de gerealiseerde besparing afdraagt (in bijna alle gevallen 40% van de besparing). De vóór 2025 aangebrachte zaken worden nog op basis van no cure no pay uitgevoerd. Bovendien worden vanaf 2025 alle aanslagbiljetten op voorhand gescreend en worden enkel de zaken doorgezet waarbij op voorhand onvoldoende duidelijk is dat er geen fouten zijn gemaakt. Er is, aldus de beschrijving, geen sprake meer van een grote massa waar de wetswijziging (Wet herwaardering proceskostenvergoeding WOZ en Bpm) op zag. De gemachtigde richt zich voortaan op de zakelijke markt, waarbij vrijwel altijd ook prijsafspraken met belanghebbenden worden gemaakt die losstaan van eventueel toegekende proceskostenvergoedingen.\n\n8.2.. De gemachtigde heeft de prijsafspraken over 2025 als volgt in een overzicht opgenomen.\n\n8.3.. De vermelding in de volmacht dat de vergoeding voor de werkzaamheden uitsluitend het totaal van de proceskostenvergoedingen bedraagt, klopt, aldus de beschrijving, niet meer. De onderliggende overeenkomsten bepalen dat cliënten zelf vergoedingen verschuldigd zijn. De proceskostenvergoeding speelt daarin nog slechts een kleine aanvullende rol.\n\n9. Op 4 mei 2026 heeft de gemachtigde van belanghebbende de facturen en betaalbewijzen in een groot aantal zaken, waarin zij als gemachtigde optreedt, ingezonden. Op 11 mei 2026 is daarvan een overzicht overgelegd. Die stukken bevestigen het beeld dat de beschrijving van het bedrijfsmodel geeft. Uit de facturen en betaalbewijzen blijkt namelijk dat de gemachtigde van een groot deel van haar cliënten een “besparingsfee” van minimaal 30% van de eventuele belastingbesparing vraagt, zij die “besparingsfee” aan haar cliënten factureert en die “besparingsfee” vervolgens ook door de cliënten wordt betaald.\n\n10. Daarnaast komt uit de facturen en betaalbewijzen naar voren dat de meeste cliënten (bovenop de “besparingsfee”) tevens een (in hoogte variërende) “startfee” zijn verschuldigd. Op zitting heeft de gemachtigde toegelicht dat, indien overeengekomen, de “startfee” altijd wordt gefactureerd en betaald. Dat dit niet in alle gevallen gebeurt blijkt uit de overgelegde facturen en betaalbewijzen, en komt, aldus de gemachtigde, doordat de “startfee”, die ongeacht de uitkomst is verschuldigd, in die gevallen eerder is gefactureerd en betaald. Dat is anders bij de “besparingsfee”, die niet eerder dan na het nemen van het bestreden besluit in rekening kan worden gebracht, omdat dan pas de (hoogte van de) besparing duidelijk is.\n\n11. De heffingsambtenaar heeft zich ter zitting op het standpunt gesteld dat het pas op 4 mei 2026 door de gemachtigde van belanghebbende indienen van facturen en betaalbewijzen (die op 6 mei 2026 door de rechtbank zijn vrijgegeven), die al in 2025 beschikbaar waren, in strijd is met een goede procesorde. De rechtbank overweegt dat partijen in beginsel vrij zijn om gedurende de procedure hun standpunten aan te vullen. Die vrijheid wordt echter begrensd door de beginselen van de goede procesorde. Hoewel de late indiening van reeds voorhanden zijnde stukken niet de schoonheidsprijs verdient, ziet de rechtbank hierin geen grond om die stukken vanwege strijd met een goede procesorde buiten beschouwing te laten. Hiertoe acht de rechtbank van belang dat de stukken een onderbouwing vormen van een eerder door de gemachtigde ingenomen standpunt, een reactie zijn op het verweerschrift en dat de aard en de omvang van de stukken niet zodanig zijn dat van de heffingsambtenaar om adequaat hierop te kunnen reageren een nader diepgaand (feiten)onderzoek wordt gevergd. De inhoudelijke reactie van de heffingsambtenaar op de stukken in de pleitnota bevestigen dit oordeel.\n\n12. De rechtbank stelt voorop dat voor haar de facturen en de betaalbewijzen leidend zijn voor de beoordeling van de vraag of kenmerk (i) op de gemachtigde van belanghebbende van toepassing is. Naar het oordeel van de rechtbank zijn (alleen) die stukken, en niet (ook) de overeenkomst, de website en de algemene voorwaarden van de gemachtigde (op 9 februari 2025), waarvan gesteld is dat die op dat moment nog niet in overeenstemming met het gewijzigde bedrijfsmodel waren gebracht, relevant voor de vraag of sprake is van een bedrijfsmodel op basis van no cure no pay. Omdat het bedrijfsmodel van de gemachtigde (en niet de vergoedingen in de aan de rechtbank voorliggende zaken) moet worden beoordeeld, blijft die beoordeling, anders dan de heffingsambtenaar stelt, niet beperkt tot de gemeenten binnen het ambtsgebied van de heffingsambtenaar. Daaruit volgt ook dat op grond van het (incidenteel) ontbreken van facturen en betaalbewijzen in aan de rechtbank voorliggende zaken niet zonder meer kan worden geconcludeerd dat kenmerk (i) op het bedrijfsmodel van de gemachtigde van toepassing is.\n\n13. De rechtbank is van oordeel dat met voldoende gegevens is onderbouwd dat de gemachtigde in 2025 voor een groot deel van de procedures een “besparingsfee” in rekening heeft gebracht. Door het betalen van een “besparingsfee” loopt een belanghebbende bij de inschakeling een gemachtigde voor het voeren van een procedure een financieel risico (zie hiervoor het arrest van de Hoge Raad van 26 september 2025). Deze door de gemachtigde gevraagde vergoeding (van 30-40%) acht de rechtbank, nog daargelaten dat de Hoge Raad dat enkel ten aanzien van “instapvergoedingen” heeft geoordeeld, ook niet dusdanig laag dat kan worden gesproken van rechtsbijstandverlening op een grondslag die in wezen overeenkomt met rechtsbijstandverlening op basis van no cure no pay. Op grond van het vorenstaande heeft belanghebbende, naar het oordeel van de rechtbank, buiten redelijke twijfel bewezen dat het bedrijfsmodel van de gemachtigde ten tijde van het instellen van bezwaar niet het kenmerk van optreden op basis van no cure no pay heeft (i). Daaraan doet niet af dat een belanghebbende vooraf ermee heeft ingestemd dat een eventuele vergoeding van proceskosten aan de gemachtigde toekomt. Dat geldt ook voor het ontbreken van facturen en betaalbewijzen van op een eerder moment in rekening gebrachte “startfees” en de door de heffingsambtenaar gestelde inconsistenties in de hoogte hiervan.\n\n14. Uit het vorenstaande volgt dat sprake is van een bijzonder geval en de heffingsambtenaar ten onrechte toepassing heeft gegeven aan artikel 30a, eerste lid, van de Wet woz.\n\n15. Dit betekent dat het beroep van belanghebbende gegrond is. De rechtbank vernietigt het bestreden besluit voor zover dat ziet op de toegekende proceskostenvergoeding en bepaalt met toepassing van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder b, van de Algemene wet bestuursrecht de proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase op € 1.332,- (2 x € 666,-).\n\n16. Aan het standpunt van belanghebbende dat aan het bestreden besluit een motiveringsgebrek kleeft, wordt niet toegekomen.\n\n17. Omdat het beroep gegrond is, moet de heffingsambtenaar het griffierecht aan belanghebbende vergoeden.\n\n18. De rechtbank acht termen aanwezig om de heffingsambtenaar te veroordelen in de proceskosten die belanghebbende redelijkerwijs heeft moeten maken in verband met de behandeling van het beroep, een en ander eveneens overeenkomstig de normen van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Aan belanghebbende is door een derde beroepsmatig rechtsbijstand verleend. Voor de in aanmerking te nemen proceshandelingen worden 2 punten (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen op zitting met een waarde van € 934,- per punt) toegekend. De rechtbank bepaalt in overeenstemming met het Richtsnoer proceskostenvergoeding belastingkamers gerechtshoven 2024 (neergelegd in de uitspraak van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 7 augustus 2024, ECLI:NL:GHSHE:2024:2524) de wegingsfactor op 0,5. Gelet hierop bedraagt het vanwege de in deze zaak verleende rechtsbijstand te vergoeden bedrag in totaal € 934,-.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank:\n\n- verklaart het beroep gegrond;\n\n- vernietigt het bestreden besluit voor zover dat ziet op de toegekende proceskostenvergoeding, stelt de proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase vast op € 1.332,- en bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde besluit;\n\n- draagt de heffingsambtenaar op het betaalde griffierecht van € 385,- aan belanghebbende te vergoeden;\n\n- veroordeelt de heffingsambtenaar in de proceskosten van belanghebbende wegens verleende rechtsbijstand in beroep tot een bedrag van € 934,-.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. B.F.A. van Huijgevoort, voorzitter, en mrs. E.P.J. Rutten en J.H. van Hoof leden, in aanwezigheid van mr. D.D.R.H. Lechanteur, griffier.De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 8 juli 2026.\n\ngriffier rechter\n\nAfschrift verzonden aan partijen op: 8 juli 2026.\n\nRechtsmiddel\n\nTegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de verzenddatum hoger beroep instellen bij het gerechtshof ’s-Hertogenbosch (belastingkamer).\n\nU kunt digitaal beroep instellen via www.rechtspraak.nl. Daar klikt u op “Formulieren en inloggen”. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof ’s-Hertogenbosch (belastingkamer).\n\nBij het instellen van het hoger beroep dient het volgende in acht te worden genomen:\n\n1. bij het hogerberoepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd;\n\n2 - het hogerberoepschrift moet, indien het op papier wordt ingediend, ondertekend zijn. Verder moet het ten minste het volgende vermelden:\n\na. de naam en het adres van de indiener;\n\nb. de datum van verzending;\n\nc. een omschrijving van de uitspraak waartegen het hoger beroep is ingesteld;\n\nd. de redenen waarom u het niet eens bent met de uitspraak (de gronden van het hoger beroep).","nl","rechtspraak_nl","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBLIM:2026:6423","ecli-nl-rblim-2026-6423",{"courtName":30,"legalDomain":31,"decisionType":32,"procedureType":33},"Roermond","Bestuursrecht; Belastingrecht","uitspraak","Uitspraak",{"id":35,"ecli":36,"caseNumber":37,"courtId":38,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":39,"language":40,"source":41,"sourceUrl":14,"summary":42,"slug":43,"metadata":17},"85","ECLI:RO:2026:JudecatoriaSECTORUL5BUCURESTI:17050-302-2025-a1","17050\u002F302\u002F2025\u002Fa1",97,"Admite cererea de îndreptare a erorii materiale din cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026, pronunţată de Judecătoria Sectorului 5 Bucure?ti în dosar nr. 17050\u002F302\u002F2025, formulată din oficiu.       \nDispune îndreptarea erorii materiale strecurată în cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026 pronun?ată în cadrul dosarului nr. 17050\u002F302\u002F2025, în sensul re?inerii că pârâtul Vasile Constantin are codul numeric personal ............, iar nu ............., astfel cum în mod eronat s-a consemnat.   \nPrezenta încheiere face parte integrantă din cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026 pronun?ată în cadrul dosarului nr. 17050\u002F302\u002F2025.   \nÎndreptarea se va efectua în toate exemplarele sentin?ei.\n\tCu drept de apel în 30 de zile de la comunicare. Cererea de apel se va depune la Judecătoria Sectorului 5 Bucure?ti.   \n\tPronun?ată prin punerea solu?iei la dispozi?ia păr?ilor prin intermediul grefei instan?ei, astăzi, 08.07.2026.\n","ro","portalquery_ro","Admite cererea","ecli-ro-2026-judecatoriasectorul5bucuresti-17050-302-2025-a1",{"id":45,"ecli":46,"caseNumber":14,"courtId":47,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":48,"language":25,"source":26,"sourceUrl":49,"summary":14,"slug":50,"metadata":51},"296","ECLI:NL:GHDHA:2026:2250",58,"Rolnummer: 22-001978-23\n\nParketnummer: 10-066729-23\n\nDatum uitspraak: 8 juli 2026\n\nTEGENSPRAAK\n\nArrestvan de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof Den Haag gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Rotterdam van 28 juni 2023 in de strafzaak tegen de verdachte:\n\n [verdachte],\n\ngeboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 2002,\n\nBRP-adres: [BRP-adres] , [woonplaats] .\n\nOnderzoek van de zaak\n\nDit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg en het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van dit hof.\n\nHet hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.\n\nProcesgang\n\nIn eerste aanleg is de verdachte van het onder 1 tenlastegelegde vrijgesproken en ter zake van het onder 2 en 3 tenlastegelegde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 120 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 73 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren. Voorts is beslist op de vorderingen van de benadeelde partijen, zoals nader omschreven in het vonnis waarvan beroep.\n\nNamens de verdachte is tegen het vonnis hoger beroep ingesteld.\n\nOmvang van het hoger beroep\n\nDe verdachte is door de rechtbank Rotterdam vrijgesproken van hetgeen aan hem onder 1 is tenlastegelegd. Het hoger beroep is door de verdachte onbeperkt ingesteld en is derhalve mede gericht tegen de in eerste aanleg gegeven beslissing tot vrijspraak. Gelet op hetgeen is bepaald in artikel 404, vijfde lid, van het Wetboek van Strafvordering staat voor de verdachte tegen deze beslissing geen hoger beroep open. Het hof zal de verdachte mitsdien niet-ontvankelijk verklaren in het ingestelde hoger beroep, voor zover dat is gericht tegen de in het vonnis waarvan beroep gegeven vrijspraak.\n\nWaar hierna wordt gesproken van \"de zaak\" of \"het vonnis\", wordt daarmee bedoeld de zaak of het vonnis voor zover op grond van het vorenstaande aan het oordeel van dit hof onderworpen.\n\nTenlastelegging\n\nAan de verdachte is – voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen – tenlastegelegd dat:\n\n2. hij op of omstreeks 01 januari 2023 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard, openlijk, te weten, op of aan de Smidsweg en\u002Fof de Langestraat, in elk geval op of aan (een) openbare weg(en), in vereniging geweld heeft gepleegd tegen een of meer verbalisanten van de politie Eenheid Rotterdam, te weten [hoofdagent] (hoofdagent) en\u002Fof [aspirant] (aspirant) en\u002Fof één of meer verbalisanten, zijnde groepsleden van de Mobiele Eenheid van politie Eenheid Rotterdam, te weten [verbalisant 1] en\u002Fof [verbalisant 2] en\u002Fof [verbalisant 3] en\u002Fof [verbalisant 4] en\u002Fof [verbalisant 5] en\u002Fof [verbalisant 6] en\u002Fof [verbalisant 7] en\u002Fof [verbalisant 8] en\u002Fof [verbalisant 9] en\u002Fof [verbalisant 10] en\u002Fof [verbalisant 11] en\u002Fof [verbalisant 12] en\u002Fof [verbalisant 13] en\u002Fof [verbalisant 14] en\u002Fof [verbalisant 15] en\u002Fof [verbalisant 16] en\u002Fof [verbalisant 17] en\u002Fof [verbalisant 18] en\u002Fof [verbalisant 19] en\u002Fof [verbalisant 20] , althans een of meer (andere) verbalisanten door\n\n- één of meer stuks zwaar (illegaal) vuurwerk (betreffende onder meer: cobra's \u002F nitraten \u002F shells) en\u002Fof vuurwerkbommen op\u002Ftegen, althans in de richting van\u002Fnaar voornoemde verbalisanten af te schieten en\u002Fof te gooien, waarbij voornoemd(e) vuurwerk\u002Fvuurwerkbommen vlakbij\u002Fnaast het\u002Fde lichamen en\u002Fof het\u002Fde hoofden\u002Fgezichten van voornoemde verbalisanten tot ontploffing is\u002Fzijn gekomen en\u002Fof\n\n- ( met kracht) één of meer stenen en\u002Fof glaswerk op\u002Ftegen, althans in de richting van voornoemde verbalisanten te gooien en\u002Fof\n\n- ( dreigend) zich op te dringen aan voornoemde ambtenaren en\u002Fof\n\n- ( daarbij) (dreigend) een of meerdere ploertendoders, althans slagvoorwerpen, aan voornoemde ambtenaren te tonen\u002Fvoor te houden en\u002Fof\n\n- ( daarbij) aan die [aspirant] en\u002Fof [hoofdagent] en\u002Fof een of meer (andere) verbalisanten de weg te versperren, althans de doorgang te beletten en\u002Fof (daarbij) te verhinderen dat die [aspirant] en\u002Fof [hoofdagent] en\u002Fof anderen met\u002Fin een (politie)voertuig weg konden rijden en\u002Fof\n\n- naar\u002Fin de richting van voornoemde ambtenaren te schelden, met de woorden: \"Kankerlijers\", \"Kanker op joh\" en\u002Fof \"Kankerpolitie\" en\u002Fof\n\n- ( met kracht) op\u002Ftegen het (politie)schild van die [verbalisant 2] te trappen\u002Fschoppen;\n\n3. hij op of omstreeks 31 december 2022 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard opzettelijk en wederrechtelijk een vuilnisbak\u002Fprullenbak, in elk geval enig goed, dat\u002Fdie geheel of ten dele aan Gemeente Hoeksche Waard, in elk geval aan een ander dan aan verdachte toebehoorde(n) heeft vernield, beschadigd, onbruikbaar gemaakt.\n\nVordering van de advocaat-generaal\n\nDe advocaat-generaal heeft gevorderd dat het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de bewezenverklaring zal worden bevestigd en dat de verdachte ter zake van het onder 2 en 3 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 107 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 60 dagen voorwaardelijk en met een proeftijd van 2 jaren.\n\nHet vonnis waarvan beroep\n\nHet vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven omdat het hof zich daarmee niet verenigt.\n\nVrijspraak\n\nDe advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat het onder 2 tenlastegelegde wettig en overtuigend kan worden bewezenverklaard, nu de verdachte met zijn handelen een bijdrage van voldoende gewicht heeft geleverd aan het openlijk geweld tegen de desbetreffende verbalisanten. Zo heeft de verdachte voorafgaand aan de jaarwisseling deel genomen aan een WhatsApp-groep waarin werd gesproken over het voornemen onrust te veroorzaken ten tijde van de jaarwisseling. Voorts heeft de verdachte in de nacht van de jaarwisseling – nadat hij door leden van de Mobiele Eenheid (ME) was ingesloten –op zijn telefoon een video-opname gemaakt waarin er samen met medeverdachte [medeverdachte] (hierna: [medeverdachte] ) wordt gepraat over het doodschoppen van een ME’er. Vijftien minuten nadat hij deze video had opgenomen, is [medeverdachte] aangehouden voor het schoppen tegen het schild van een ME’er.\n\nHet hof overweegt als volgt.\n\nHet hof stelt voorop dat van het \"in vereniging\" plegen van geweld sprake is, indien de betrokkene een voldoende significante of wezenlijke bijdrage levert aan het geweld, zij het dat deze bijdrage zelf niet van gewelddadige aard hoeft te zijn. De enkele omstandigheid dat iemand aanwezig is in een groep die openlijk geweld pleegt is niet zonder meer voldoende om hem te kunnen aanmerken als iemand die \"in vereniging\" geweld pleegt. Beoordeeld zal moeten worden of de door de verdachte geleverde – intellectuele en\u002Fof materiële – bijdrage aan het delict van voldoende gewicht is.\n\nMet de advocaat-generaal en de verdediging is het hof van oordeel dat op grond van het verhandelde ter terechtzitting niet kan worden bewezen dat de verdachte omstreeks de jaarwisseling geweld heeft gebruikt jegens de verbalisanten, zoals het gooien met stenen of vuurwerk. Het hof is voorts van oordeel dat evenmin bewezen kan worden dat de verdachte op enige wijze geweldshandelingen die door andere personen zijn gepleegd heeft ondersteund of anderszins heeft bijgedragen aan het ontstaan of het voortduren van het geweld jegens de verbalisanten. Het hof neemt hierbij in aanmerking dat [medeverdachte] bij de raadsheer-commissaris als getuige is gehoord en heeft verklaard dat hetgeen de verdachte in de video-opname heeft gezegd, los stond van zijn handelen daarna en dat de verdachte niet in de buurt was toen [medeverdachte] tegen het schild van verbalisant [verbalisant 2] aan schopte. De enkele aanwezigheid in de groep die door de politie\u002FME was ingesloten en het feit dat de verdachte deel uit maakte van een WhatsApp-groep acht het hof evenmin een bijdrage van voldoende gewicht. Gelet op het voorgaande is niet vast komen te staan dat de verdachte een voldoende significante of wezenlijke bijdrage heeft geleverd aan het tenlastegelegde geweld tegen de desbetreffende verbalisanten, zodat het ten laste gelegde niet kan worden bewezen en de verdachte daarvan zal worden vrijgesproken.\n\nBewezenverklaring\n\nHet hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 3 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:\n\n3. hij op of omstreeks31 december 2022 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard opzettelijk en wederrechtelijk eenvuilnisbak\u002Fprullenbak, in elk geval enig goed,dat\u002Fdiegeheel of ten deleaan Gemeente Hoeksche Waard, in elk geval aan een ander dan aan verdachtetoebehoorde(n)heeft vernield, beschadigd, onbruikbaar gemaakt;.\n\nHetgeen meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.\n\nBewijsvoering\n\nHet hof grondt zijn overtuiging dat de verdachte het bewezenverklaarde heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat en die reden geven tot de bewezenverklaring.\n\nIn die gevallen waarin de wet aanvulling van het arrest vereist met de bewijsmiddelen dan wel, voor zover artikel 359, derde lid, tweede volzin, van het Wetboek van Strafvordering wordt toegepast, met een opgave daarvan, zal zulks plaatsvinden in een aanvulling die als bijlage aan dit arrest zal worden gehecht.\n\nStrafbaarheid van het bewezenverklaarde\n\nHet onder 3 bewezenverklaarde levert op\n\nopzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, vernielen.\n\nStrafbaarheid van de verdachte\n\nEr is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dus strafbaar.\n\nStrafmotivering\n\nHet hof heeft de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en op grond van de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan is gebleken uit het onderzoek ter terechtzitting.\n\nDaarbij heeft het hof in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.\n\nDe verdachte heeft zich op oudejaarsavond schuldig gemaakt aan vernieling van een prullenbak door hierop zwaar vuurwerk tot ontploffing te brengen. Een dergelijk feit is gevaarzettend en geschikt om gevoelens van angst en onveiligheid in de maatschappij teweeg te brengen. De verdachte heeft met zijn handelen de gemeente en daarmee de gemeenschap financiële schade berokkend en hij heeft hiermee overlast veroorzaakt.\n\nHet hof heeft acht geslagen op een de verdachte betreffend uittreksel Justitiële Documentatie van 1 juni 2026, waaruit blijkt dat de verdachte niet eerder voor een vergelijkbaar feit is veroordeeld.\n\nTen aanzien van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) overweegt het hof dat deze is aangevangen op 6 maart 2023. In eerste aanleg is de redelijke termijn niet overschreden. Het hof stelt vast dat de behandeling van de zaak in hoger beroep niet heeft plaatsgevonden binnen de daartoe gestelde redelijke termijn,. Namens de verdachte is immers op 4 juli 2023 hoger beroep ingesteld en het hof wijst op 8 juli 2026 eindarrest. De redelijke termijn van de berechting in hoger beroep is derhalve met meer dan één jaar overschreden. Het hof ziet, ook gelet op de duur van de procedure als geheel, aanleiding te volstaan met de constatering van dit verzuim, gelet op de gekozen strafmodaliteit en de hoogte van de op te leggen straf.\n\nHet hof is – alles afwegende – van oordeel dat een onvoorwaardelijke taakstraf van na te melden duur een passende en geboden reactie vormt. Anders dan de verdediging heeft bepleit acht het hof een geldboete, gelet op de context waarin en de wijze waarop de vernieling plaatsvond – tijdens de jaarwisseling en met (illegaal) vuurwerk – niet passend. Evenmin zal om die reden toepassing worden gegeven aan het bepaalde in artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht.\n\nVorderingen tot schadevergoeding\n\nIn het onderhavige strafproces hebben tweeëntwintig verbalisanten zich als benadeelde partij gevoegd ter zake van het onder 2 ten laste gelegde. De benadeelde partijen [verbalisant 17] , [verbalisant 12] , [verbalisant 8] , [verbalisant 9] , [verbalisant 19] , [verbalisant 20] , [verbalisant 18] , [verbalisant 15] , [verbalisant 10] , [verbalisant 4] , [verbalisant 1] , [verbalisant 16] , [verbalisant 3] , [aspirant] , [verbalisant 7] , [hoofdagent] , [verbalisant 14] , [verbalisant 5] en [verbalisant 6] vorderen per persoon een vergoeding van € 350,00 aan immateriële schade. De benadeelde partijen [verbalisant 13] en [verbalisant 11] vorderen per persoon een vergoeding van € 400,00 aan immateriële schade en de benadeelde partij [verbalisant 2] vordert een vergoeding van € 750,00 aan immateriële schade.\n\nNu de verdachte ter zake van het onder 2 tenlastegelegde wordt vrijgesproken, zullen de benadeelde partijen niet-ontvankelijk worden verklaard in hun vordering.\n\nGelet daarop zullen de benadeelde partijen worden veroordeeld in de kosten die de verdachte tot aan deze uitspraak in verband met de verdediging tegen die vorderingen heeft moeten maken, welke kosten het hof vooralsnog begroot op nihil.\n\nToepasselijke wettelijke voorschriften\n\nHet hof heeft gelet op de artikelen 9, 22c, 22d en 350 van het Wetboek van Strafrecht, zoals zij rechtens gelden dan wel golden.\n\nBESLISSING\n\nHet hof:\n\nVerklaart de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de beslissing ter zake van het onder 1 tenlastegelegde.\n\nVernietigt het vonnis waarvan beroep voor zover thans aan het oordeel van het hof onderworpen en doet in zoverre opnieuw recht:\n\nVerklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 2 tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.\n\nVerklaart, zoals hiervoor overwogen, bewezen dat de verdachte het onder 3 tenlastegelegde heeft begaan.\n\nVerklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.\n\nVerklaart het onder 3 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.\n\nVeroordeelt de verdachte tot een taakstrafvoor de duur van60 (zestig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door30 (dertig) dagen hechtenis.\n\nBeveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde taakstraf in mindering zal worden gebracht, volgens de maatstaf van 2 uren taakstraf per in voorarrest doorgebrachte dag, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.\n\nVordering van de benadeelde partijen:\n\n- [verbalisant 17] ,\n\n- [verbalisant 12] ,\n\n- [verbalisant 13] ,\n\n- [verbalisant 8] ,\n\n- [verbalisant 9] ,\n\n- [verbalisant 19] ,\n\n- [verbalisant 20] ,\n\n- [verbalisant 11]\n\n- [verbalisant 18] ,\n\n- [verbalisant 15] ,\n\n- [verbalisant 10] ,\n\n- [verbalisant 4] ,\n\n- [verbalisant 1] ,\n\n- [verbalisant 16] ,\n\n- [verbalisant 3] ,\n\n- [verbalisant 2]\n\n- [aspirant] ,\n\n- [verbalisant 7] ,\n\n- [hoofdagent] ,\n\n- [verbalisant 14] ,\n\n- [verbalisant 5] , en\n\n- [verbalisant 6]\n\nVerklaart de hiervoor genoemde benadeelde partijen telkens niet-ontvankelijk in hun vordering tot schadevergoeding.\n\nVeroordeelt de hiervoor genoemde benadeelde partijen telkens in de door verdachte gemaakte kosten en begroot deze telkens op nihil.\n\nDit arrest is gewezen door mr. F.W. Pieters, als voorzitter, mr. E.C. van Veen en mr. M.C. Bruining, leden, in bijzijn van de griffier mr. V.V. de Lange.\n\nHet is uitgesproken op de openbare terechtzitting van het hof van 8 juli 2026.","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:GHDHA:2026:2250","ecli-nl-ghdha-2026-2250",{"courtName":52,"legalDomain":53,"decisionType":32,"procedureType":33},"Den Haag","Strafrecht",{"id":55,"ecli":56,"caseNumber":14,"courtId":57,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":58,"language":25,"source":26,"sourceUrl":59,"summary":14,"slug":60,"metadata":61},"348","ECLI:NL:RBDHA:2026:18721",65,"RECHTBANK DEN HAAG\n\nZittingsplaats Groningen\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: NL26.20806\n uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen\n \n [naam], eiseres,\n\nV-nummer: [v-nummer:],\n\n(gemachtigde: mr. I.M. Zuidhoek),\n\nen\n\nde minister van Asiel en Migratie, de minister.\n\nInleiding\n\n1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiseres tegen het niet in behandeling nemen van de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. De minister heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 7 april 2026 niet in behandeling genomen omdat daarvoor Frankrijk verantwoordelijk is.\n\n1.1.. De rechtbank doet op grond van artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) uitspraak zonder zitting.\n\nBeoordeling door de rechtbank\n\n2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiseres. Zij doet dat mede aan de hand van de argumenten die eiseres heeft aangevoerd, de beroepsgronden.\n\n3. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Dat betekent dat eiseres ongelijk krijgt en het bestreden besluit in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.\n\nToepasselijk recht\n\n4. Op deze zaak is het recht van toepassing dat gold vóór 12 juni 2026.\n\nTotstandkoming van het besluit\n\n5. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Dublinverordening.Op grond van de Dublinverordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.In dit geval heeft Nederland bij Frankrijk een verzoek om terugname gedaan. Frankrijk heeft dit verzoek aanvaard.\n\nMag de minister ten opzichte van Frankrijk uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel?\n\n6. Eiseres stelt zich op het standpunt dat er in Frankrijk voor haar een onveilige situatie zal optreden. Dit is het gevolg van de aanwezigheid van veel Libanezen in Frankrijk, waaronder ook de familie van haar moeder die haar eerder al bedreigde. Bovendien heeft eiseres in Nederland een community gevonden waar zij zich veilig bij voelt en in Frankrijk heeft zij niemand, dit is voor haar een angstaanjagend vooruitzicht. Dit terwijl in Nederland er een sterke en diverse LHBT-gemeenschap is waar zij zich veilig voelt. Volgens eiseres is er in Frankrijk bovendien nog steeds een groot probleem met betrekking tot de opvang van asielzoekers. Ze verwijst naar het AIDA-rapport over Frankrijk, update 2024.Er is een tekort aan opvangplekken en eiseres loopt bij terugkeer een reëel risico om in een situatie van materiële deprivatie terecht te komen. Volgens eiseres is het bestreden besluit niet zorgvuldig voorbereid en berust het evenmin op een deugdelijke motivering.\n\n6.1.. De beroepsgrond slaagt niet. Naar het oordeel van de rechtbank mag de minister ten aanzien van Frankrijk uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. De Afdelingheeft meermaals bevestigd dat ten aanzien van Frankrijk in algemene zin kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Hierbij is ook het AIDA rapport, update 2024, betrokken. De rechtbank overweegt ambtshalve dat ook het recente AIDA rapport, update 2025, geen wezenlijk ander beeld geeft van de opvangvoorzieningen in Frankrijk dan de informatie die is betrokken door de Afdeling in eerdere uitspraken.\n\n6.2.. Uit de AIDA rapporten blijkt niet dat sprake is van structurele tekortkomingen in de opvang of asielprocedure, ook niet ten aanzien van de LHTBI-gemeenschap. Eiseres heeft bovendien niet aannemelijk gemaakt dat zij bij overdracht aan Frankrijk persoonlijk geen opvang, rechtsbescherming of toegang tot de procedure zal krijgen. Eiseres heeft niet eerder een asielaanvraag in Frankrijk ingediend waardoor zij geen persoonlijke ervaring heeft met de kwaliteit van de asielprocedure en de opvangvoorzieningen in Frankrijk.\n\n6.3.. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister zich niet ten onrechte op het standpunt gesteld dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat sprake is van bijzondere, individuele omstandigheden op basis waarvan de minister de aanvraag toch zou moeten behandelen.\n\nConclusie en gevolgen\n\n7. Het beroep is kennelijk ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft en eiseres overgedragen kan worden aan Frankrijk. Eiseres krijgt geen vergoeding van haar proceskosten.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank verklaart het beroep ongegrond.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. A. Sibma, rechter, in aanwezigheid van mr. S. Strating, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.\n\nDe uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:\n\nInformatie over verzet\n\nAls partijen het niet eens zijn met deze uitspraak, kunnen zij een verzetschrift sturen naar de rechtbank waarin zij uitleggen waarom zij het niet eens zijn met deze uitspraak. Het verzetschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Als partijen graag een zitting willen om het verzetschrift toe te lichten, moeten zij dit in het verzetschrift vermelden.\n\n Zie artikel 84 van de Asiel- en migratiebeheerverordening inzake het overgangsrecht.\n\n Verordening (EU) nr. 604\u002F2013.\n\n Dit staat ook in artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000.\n\n Update 2024 van juni 2025.\n\n Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.\n\n Update 2025 van mei 2026.\n\n Zie ook de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Arnhem, van 3 juli 2026. (ECLI:NL:RBDHA:2026:18469, r.o. 7.1) en de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Middelburg, van 25 juni 2026 (ECLI:NL:RBDHA:2026:17711).","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBDHA:2026:18721","ecli-nl-rbdha-2026-18721",{"courtName":62,"legalDomain":63,"decisionType":32,"procedureType":33},"Groningen","Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht",{"id":65,"ecli":66,"caseNumber":14,"courtId":67,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":68,"language":25,"source":26,"sourceUrl":69,"summary":14,"slug":70,"metadata":71},"418","ECLI:NL:RBDHA:2026:18726",61,"RECHTBANK DEN HAAG\n\nZittingsplaats Rotterdam\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: NL26.36068uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen\n\n [naam eiser] , eiser\n\nV-nummer: [V-nummer]\n\n(gemachtigde: mr. J.S. Dobosz),\n\nen\n\nde minister van Asiel en Migratie, verweerder\n\n(gemachtigde: mr. C. van der Zijde).\n\nSamenvatting\n\n1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000. Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een beroepsgrond aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgrond beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.\n\n1.1.. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep gegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is onrechtmatig. De rechtbank kent daarom een schadevergoeding toe. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.\n\n1.2.. In deze uitspraak gebruikt de rechtbank de volgende afkortingen voor de wet- en regelgeving:\n\nAwb: Algemene wet bestuursrecht\n\nVw: Vreemdelingenwet 2000\n\nVb: Vreemdelingenbesluit 2000\n\nProcesverloop\n\n2. Met het bestreden besluit van 29 juni 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.\n\n2.1.. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.\n\n2.2.. De rechtbank heeft het beroep op 7 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, K.A. Ozdzinska als tolk en de gemachtigde van verweerder.\n\nBeoordeling door de rechtbank\n\nToetsingskader\n\n3. Verweerder kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen.Verweerder stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring.Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.\n\nGronden\n\n4. Eiser heeft de gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd niet bestreden. De gronden, die de ambtshalve toetsing van de rechtbank doorstaan, zijn tezamen voldoende om de maatregel van bewaring te kunnen dragen.\n\nRechtmatig verblijf\n\n5. Eiser heeft aangevoerd dat er sprake is van een rechtmatig verblijf van eiser in Nederland op grond van artikel 7 van de Richtlijn 2004\u002F38\u002FEG. Eiser is een maand voorafgaand aan de onderhavige zaak opgehouden op 3 juni 2026. Hij heeft ter onderbouwing het proces-verbaal van ophouding overgelegd. Op deze dag is onderzoek gedaan naar de arbeidssituatie van eiser. Gebleken is dat eiser arbeid verricht voor een Nederlands uitzendbureau en beschikte over een arbeidscontract. Eiser is vervolgens heengezonden wegens bestendig verblijf. Verweerder kon ten aanzien van de onderhavige maatregel van bewaring op 29 juni 2026 niet zonder meer terugvallen op het standpunt dat sprake is van voortgezet onrechtmatig verblijf. Dit is onverenigbaar met de bevinding op 3 juni 2026. De maatregel van bewaring is dan ook onvoldoende zorgvuldig voorbereid en onvoldoende gemotiveerd.\n\n5.1.. Verweerder heeft aan de maatregel ten grondslag gelegd dat eiser geen rechtmatig verblijf in Nederland heeft, nu zijn verblijfsrecht als Unieburger bij beschikking van 6 maart 2025 is beëindigd. De rechtbank stelt voorop dat de enkele omstandigheid dat het verblijfsrecht van een Unieburger eerder is beëindigd, niet zonder meer meebrengt dat deze op een later moment geen rechten meer aan het Unierecht kan ontlenen. Indien sprake is van gewijzigde feiten en omstandigheden dient verweerder de verblijfsrechtelijke positie van de betrokkene opnieuw te beoordelen alvorens tot het oordeel te komen dat hij geen rechtmatig verblijf heeft.\n\n5.2.. De rechtbank oordeelt als volgt. In de maatregel van bewaring is vermeld dat eiser heeft verklaard werkzaam te zijn voor een Nederlands uitzendbureau en dit ook heeft aangetoond, dat eiser werkzaam is in België waar hij ook wordt voorzien van woonruimte door de werkgever en dat hij in België mag verblijven. Naar het oordeel van de rechtbank vormen deze omstandigheden concrete aanwijzingen dat de feitelijke situatie van eiser sinds de beschikking van 6 maart 2025 is gewijzigd. Van verweerder mocht daarom worden verwacht dat hij kenbaar zou onderzoeken welke betekenis deze gewijzigde omstandigheden hebben voor de actuele verblijfsrechtelijke positie van eiser. Uit de maatregel van bewaring, het gehoor voorafgaand aan deze maatregel en de overige stukken in het dossier is niet gebleken dat een dergelijk onderzoek heeft plaatsgevonden. Daarbij betrekt de rechtbank dat uit het proces-verbaal van ophouding van eiser op 3 juni 2026 blijkt dat eiser is heengezonden, omdat sprake was van ‘mogelijk bestendig verblijf’. Uit het proces-verbaal van verhoor op die dag blijkt dat het werken voor een Nederlands uitzendbureau hier ook aan de orde is geweest. Vervolgens wordt nog geen maand later in de onderhavige maatregel van bewaring zonder kenbare motivering aangenomen dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft. Niet valt in te zien waarom verweerder er zonder nader onderzoek van uit heeft kunnen gaan dat eiser geen aan het Unierecht ontleend verblijfsrecht had. De motivering dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft, is onder deze omstandigheden onvoldoende draagkrachtig. Gelet hierop is de maatregel in strijd met artikel 3:2 en 3:46 van de Awb tot stand gekomen en is dan ook onrechtmatig. Deze beroepsgrond slaagt.\n\nConclusie en gevolgen\n\n6. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is gegrond. Deze maatregel is vanaf het moment van het opleggen daarvan onrechtmatig. De rechtbank beveelt de opheffing van deze maatregel met ingang van vandaag.\n\n6.1.. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien zij de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring beveelt aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen. De rechtbank acht gronden aanwezig om een schadevergoeding toe te kennen voor 10 dagen onrechtmatige (tenuitvoerlegging van de) vreemdelingenbewaring ten bedrage van 0 x € 160,- (verblijf politiecel) en 10 x € 120,- (verblijf detentiecentrum) = € 1.200,-.\n\n6.2.. Eiser krijgt een vergoeding van zijn proceskosten. Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- omdat de gemachtigde van eiser geacht wordt beroep te hebben ingesteld en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank:\n\n- verklaart het beroep gegrond;\n\n- veroordeelt de Staat der Nederlanden tot het betalen van € 1.200,- aan schadevergoeding aan eiser, te betalen door de griffier en beveelt de tenuitvoerlegging van deze schadevergoeding;\n\n- beveelt de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring met ingang van vandaag;\n\n- veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. S.N. Abdoelkadir, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Stehouwer, griffier.\n\nUitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:\n\nInformatie over hoger beroep\n\nEen partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.\n\n Het beroep tegen een maatregel van bewaring wordt ook aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding. Dit volgt uit artikel 106, eerste lid, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 106, eerste lid, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 59c van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 5.5 van het Vb.\n\n Dit volgt uit artikel 5.6, eerste lid, van het Vb.","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBDHA:2026:18726","ecli-nl-rbdha-2026-18726",{"courtName":72,"legalDomain":63,"decisionType":32,"procedureType":33},"Rotterdam"]