[{"data":1,"prerenderedAt":-1},["ShallowReactive",2],{"decision-ecli-de-neuris-kore304502024":3,"decision-more-ecli-de-neuris-kore304502024":18},{"id":4,"ecli":5,"caseNumber":6,"courtId":7,"courtName":8,"courtSlug":9,"decisionDate":10,"fullText":11,"language":12,"source":13,"sourceUrl":14,"summary":15,"slug":16,"metadata":17},"12326","ECLI:DE:NEURIS:KORE304502024","X ZR 82\u002F23",46,"Bundesgerichtshof","bundesgerichtshof","2024-09-17T00:00:00.000Z","#  Nichtigkeitsklage gegen ein europäisches Patent über die Bildcodierung mit geringer Verzögerung - Slice-Segmente \n\n## Leitsatz\n\nSlice-Segmente\n\n1\\. Die Priorität einer früheren Anmeldung kann auch dann in Anspruch genommen werden, wenn die spätere Anmeldung ein zusätzliches Ausführungsbeispiel enthält, bei dem zwar einzelne Begriffe des Patentanspruchs in abweichendem Sinne verwendet werden, das aber auch nach dem ursprünglichen Begriffsverständnis unter den Patentanspruch fällt.81 82\n\n2\\. Dies gilt auch dann, wenn das zusätzliche Ausführungsbeispiel weitere, nicht im Patentanspruch vorgesehene Funktionen aufweist, die in der früheren Anmeldung nicht offenbart sind.92\n\n## Tenor\n\nAuf die Berufung der Beklagten wird das Urteil des 2. Senats (Nichtigkeitssenats) des Bundespatentgerichts vom 17. Februar 2023 abgeändert.\n\nDie Klage wird abgewiesen.\n\nDie Klägerin trägt die Kosten des Rechtsstreits.\n\nVon Rechts wegen\n\n## Tatbestand\n\n1\\. Die Beklagte ist Inhaberin des mit Wirkung für die Bundesrepublik Deutschland erteilten europäischen Patents 2 842 318 (Streitpatents), das am 15. April 2013 unter Inanspruchnahme zweier US-amerikanischer Prioritäten vom 13. April 2012 und 29. Juni 2012 angemeldet wurde und die Bildcodierung mit geringer Verzögerung betrifft. \n\n2\\. Patentanspruch 1, auf den neun Ansprüche zurückbezogen sind, lautet in der Verfahrenssprache: Decoder for reconstructing a picture (10) from a datastream (12) into which the picture is coded in units of slices (14) into which the picture (10) is partitioned, wherein the decoder is configured to decode the slices (14) from the datastream (12) in accordance with a slice order (16) and the decoder is responsive to a syntax element portion (18) within a current slice of the slices, so as to decode the current slice in accordance with one of at least two modes (20, 22), and  \nin accordance with a first (20) of the at least two modes, decode the current slice from the datastream (12) using context adaptive entropy decoding (24) including a derivation of contexts across slice boundaries, a continuous update of symbol probabilities of the contexts and an initialization (38, 40) of the symbol probabilities depending on saved states of symbol probabilities of a previously decoded slice, and predictive decoding across the slice boundaries, and   \nin accordance with a second (22) of the at least two modes, decode the current slice from the datastream (12) using context adaptive entropy decoding with restricting the derivation of the contexts so as to not cross the slice boundaries, a continuous update of symbol probabilities of the contexts and an initialization of the symbol probabilities independent on any previously decoded slice, and predictive decoding with restricting the predictive decoding so as to not cross the slice boundaries,  \nwherein the picture (10) is partitioned in coding blocks (32) arranged in rows and columns and having a raster scan order (36) defined among each other, and the decoder is configured to associate each slice (14) with a continuous subset of the coding blocks (32) in the raster scan order (36) so that the subsets follow each other along the raster scan order (36) in accordance with the slice order, and wherein the decoder is configured to save symbol probabilities as obtained in context adaptive entropy decoding the previously decoded slice up to a second coding block (32) in a row in accordance with the raster scan order (36), and,  \nin initializing the symbol probabilities for the context adaptive entropy decoding of the current slice in accordance with the first mode, check as to whether a first coding block of the continuous subset of coding blocks (32) associated with the current slice is a first coding block (32) in a row in accordance with the raster scan order, and, if so, initialize (40) the symbol probabilities for the context adaptive entropy decoding of the current slice depending on the saved symbol probabilities as obtained in context adaptive entropy decoding the previously decoded slice up to a second coding block in a row in accordance with the raster scan order (36), and, if not, initialize (38) the symbol probabilities for the context adaptive entropy decoding of the current slice depending on symbol probabilities as obtained in context adaptive entropy decoding the previously decoded slice up to the end of the previously decoded slice. \n\n3\\. Anspruch 15, auf den ein Anspruch zurückbezogen ist, schützt ein Verfahren mit korrespondierenden Merkmalen. \n\n4\\. Die Klägerin hat die Nichtigerklärung des Streitpatents im Umfang der Patentansprüche 1 und 15 begehrt und geltend gemacht, der angegriffene Gegenstand sei nicht patentfähig. Die Beklagte hat das Streitpatent in der erteilten Fassung und mit fünf Hilfsanträgen in geänderten Fassungen verteidigt. Das Patentgericht hat das Streitpatent im angegriffenen Umfang für nichtig erklärt. \n\n5\\. Dagegen richtet sich die Berufung der Beklagten, die das Streitpatent weiterhin in der erteilten Fassung und hilfsweise mit vier Hilfsanträgen aus erster Instanz verteidigt. Die Klägerin hat im Berufungsverfahren keine Stellungnahme abgegeben. In der mündlichen Verhandlung war sie nicht vertreten. \n\n## Entscheidungsgründe\n\n6\\. Die zulässige Berufung, über die der Senat trotz Abwesenheit der Klägerin in der mündlichen Verhandlung durch streitiges Urteil zu entscheiden hat (§ 118 Abs. 4 Satz 1 PatG; BGH, Urteil vom 30. April 1996 - X ZR 114\u002F92, GRUR 1996, 757 - Tracheotomiegerät), ist begründet und führt zur Abweisung der Klage. \n\n7\\. I. Das Streitpatent betrifft eine Bildcodierung mit geringer Verzögerung. \n\n8\\. 1\\. Nach der Beschreibung des Streitpatents sahen die im Stand der Technik bekannten Codierverfahren nach den Standards H.264\u002FAVC und H.265\u002FHEVC eine parallele Verarbeitung von Bilddaten vor. Dabei würden Bilder in Stücke (slices) aufgeteilt, die aus einer beliebigen Anzahl von aufeinanderfolgenden Bildblöcken (bei H.264: Macroblocks; bei H.265: Coding Tree Units) bestünden. \n\n9\\. H.264 sehe nur normale (regular) Slices vor. Dies ermögliche nur eine geringe Kompression, weil solche Slices die Abhängigkeiten für Entropiedecodierung und Prädiktion durchbrächen (Abs. 4), d.h. Daten aus anderen Slices für keine der beiden genannten Codierungsarten herangezogen werden könnten. \n\n10\\. Der H.265-Standard sehe drei weitere Ansätze vor: So genannte Entropie-Slices schlössen zwar eine Entropiedecodierung über die Grenzen von Slices hinweg aus, ermöglichten aber eine Prädiktionscodierung (Abs. 5). Bei der Wellenfrontparallelverarbeitung (Wavefront Parallel Processing - WPP) würden die Bildpartitionen zeilenverschachtelt decodiert, so dass Entropiedecodierung und Prädiktion aufgrund von Daten aus anderen Partitionen möglich seien (Abs. 7). Ferner sei eine Partitionierung in Kacheln (tiles) möglich, bei der zusätzlich eine Aufteilung durch Spalten (columns) erfolge. Diese erlaubten weder eine Prädiktionscodierung noch eine Entropiecodierung, hätten aber den Vorteil, dass nicht jede Kachel einen Daten-Header aufweisen müsse (Abs. 8). \n\n11\\. Auch diese zusätzlichen Ansätze ermöglichten jedoch keine hohe Komprimierungsleistung und keine geringe Ende-zu-Ende-Verzögerung (Abs. 11). \n\n12\\. 2\\. Das Streitpatent betrifft vor diesem Hintergrund das technische Problem, eine Codierung und Decodierung mit gesteigerter Kompressionseffizienz und geringer Verzögerung bereitzustellen. \n\n13\\. 3\\. Zur Lösung schlägt das Streitpatent in Patentanspruch 1 einen Decodierer vor, dessen Merkmale sich wie folgt gliedern lassen: \n\n14\\. \n\n1.1 Decoder for reconstructing a picture (10) from a datastream (12) into which the picture is coded in units of slices (14) into which the picture (10) is partitioned, Ein Decodierer zum Rekonstruieren eines Bildes (10) aus einem Datenstrom (12), in den das Bild in Einheiten von Slices (14) codiert ist, in die das Bild (10) partitioniert ist, 1.2 wherein the decoder is configured to decode the slices (14) from the datastream (12) in accordance with a slice order (16) and wobei der Decodierer dazu ausgebildet ist, die Slices (14) gemäß einer Slice-Reihenfolge (16) aus dem Datenstrom (12) zu decodieren, und 1.3 the decoder is responsive to a syntax element portion (18) within a current slice of the slices, so as to decode the current slice in accordance with one of at least two modes (20, 22), and der Decodierer auf einen Syntaxelementabschnitt (18) innerhalb eines aktuellen Slices anspricht, um dieses gemäß einem von zumindest zwei Modi (20, 22) aus dem Datenstrom (12) zu decodieren, und zwar 1.3.1a in accordance with a first (20) of the at least two modes, decode the current slice from the datastream (12) using context adaptive entropy decoding (24) including a derivation of contexts across slice boundaries, a continuous update of symbol probabilities of the contexts and an initialization (38, 40) of the symbol probabilities depending on saved states of symbol probabilities of a previously decoded slice, gemäß einem ersten (20) der zumindest zwei Modi unter Verwendung von kontextadaptiver Entropiedecodierung (24) einschließlich einer Ableitung von Kontexten über Slice-Grenzen hinweg, einer fortlaufenden Aktualisierung von Symbolwahrscheinlichkeiten der Kontexte und einer Initialisierung (38, 40) der Symbolwahrscheinlichkeiten abhängig von gespeicherten Zuständen von Symbolwahrscheinlichkeiten eines zuvor decodierten Slices 1.3.1b and predictive decoding across the slice boundaries, and sowie prädiktiver Decodierung über die Slice-Grenzen hinweg und 1.3.2a in accordance with a second (22) of the at least two modes, decode the current slice from the datastream (12) using context adaptive entropy decoding with restricting the derivation of the contexts so as to not cross the slice boundaries, a continuous update of symbol probabilities of the contexts and an initialization of the symbol probabilities independent on any previously decoded slice, and gemäß einem zweiten (22) der zumindest zwei Modi unter Verwendung von kontextadaptiver Entropiedecodierung mit einem Beschränken der Ableitung der Kontexte, um die Slice-Grenzen nicht zu überschreiten, einer fortlaufenden Aktualisierung von Symbolwahrscheinlichkeiten der Kontexte und einer Initialisierung der Symbolwahrscheinlichkeiten unabhängig von jeglichem zuvor decodierten Slice 1.3.2b predictive decoding with restricting the predictive decoding so as to not cross the slice boundaries, sowie prädiktiver Decodierung mit einem Beschränken der prädiktiven Decodierung, um die Slice-Grenzen nicht zu überschreiten, 1.4 wherein the picture (10) is partitioned in coding blocks (32) arranged in rows and columns and having a raster scan order (36) defined among each other, and wobei das Bild (10) in Codierblöcke (32) partitioniert ist, die in Zeilen und Spalten angeordnet sind und eine untereinander definierte Rasterabtastreihenfolge (36) aufweisen, und 1.5 the decoder is configured to associate each slice (14) with a continuous subset of the coding blocks (32) in the raster scan order (36) so that the subsets follow each other along the raster scan order (36) in accordance with the slice order, and der Decodierer dazu ausgebildet ist, jedes Slice (14) einem fortlaufenden Teilsatz der Codierblöcke (32) in der Rasterabtastreihenfolge (36) zuzuordnen, so dass die Teil-sätze einander entlang der Rasterabtastreihenfolge (36) gemäß der Slice-Reihenfolge folgen, und 1.6 wherein the decoder is configured to save symbol probabilities as obtained in context adaptive entropy decoding the previously decoded slice up to a second coding block (32) in a row in accordance with the raster scan order (36), wobei der Decodierer dazu ausgebildet ist, Symbolwahrscheinlichkeiten, wie bei einer kontextadaptiven Entropiedecodierung des zuvor decodierten Slices bis zu einem zweiten Codierblock (32) in einer Zeile gemäß der Rasterabtastreihenfolge (36) erhalten, zu speichern, und 1.6.1 and, in initializing the symbol probabilities for the context adaptive entropy decoding of the current slice in accordance with the first mode, check as to whether a first coding block of the continuous subset of coding blocks (32) associated with the current slice is a first coding block (32) in a row in accordance with the raster scan order, and, bei einem Initialisieren der Symbolwahrscheinlichkeiten für die kontextadaptive Entropiedecodierung des aktuellen Slices gemäß dem ersten Modus zu überprüfen, ob ein erster Codierblock des fortlaufenden Teilsatzes von Codierblöcken (32), der dem aktuellen Slice zugeordnet ist, ein erster Codierblock (32) in einer Zeile gemäß der Rasterabtastreihenfolge ist, und, 1.6.2 if so, initialize (40) the symbol probabilities for the context adaptive entropy decoding of the current slice depending on the saved symbol probabilities as obtained in context adaptive entropy decoding the previously decoded slice up to a second coding block in a row in accordance with the raster scan order (36), and, falls dies zutrifft, die Symbolwahrscheinlichkeiten für die kontextadaptive Entropiedecodierung des aktuellen Slices abhängig von den gespeicherten Symbolwahrscheinlichkeiten, wie bei der kontextadaptiven Entropiedecodierung des zuvor decodierten Slices bis zu einem zweiten Codierblock in einer Zeile gemäß der Rasterabtastreihenfolge (36) erhalten, zu initialisieren (40), und, 1.6.3 if not, initialize (38) the symbol probabilities for the context adaptive entropy decoding of the current slice depending on symbol probabilities as obtained in context adaptive entropy decoding the previously decoded slice up to the end of the previously decoded slice. falls dies nicht zutrifft, die Symbolwahrscheinlichkeiten für die kontextadaptive Entropiedecodierung des aktuellen Slices abhängig von Symbolwahrscheinlichkeiten, wie bei der kontextadaptiven Entropiedecodierung des zuvor decodierten Slices bis zu dem Ende des zuvor decodierten Slices erhalten, zu initialisieren (38).\n\n15\\. 4\\. Einige Merkmale bedürfen der näheren Erläuterung. \n\n16\\. a) Wie das Patentgericht im Ansatz zu Recht angenommen hat, ist ein Slice im Sinne von Merkmal 1.1 ein Strukturelement, mit dem ein Bild in verschiedene Einheiten unterteilt werden kann. \n\n17\\. Dieses Verständnis ergibt sich aus dem Wortlaut des Merkmals und den damit übereinstimmenden Angaben in der Beschreibung, wonach der Decodierer aus einem Datenstrom ein Bild rekonstruiert, das in Einheiten von Slices partitioniert wurde (Abs. 124). \n\n18\\. b) Patentanspruch 1 legt nicht fest, dass die Slices in Übereinstimmung mit einem der in der Beschreibung angeführten Standards zu bilden sind. \n\n19\\. aa) Aus Merkmal 1.4, wonach das Bild in Codierblöcke partitioniert ist, die in Zeilen und Spalten angeordnet sind und eine definierte Rasterabtastreihenfolge aufweisen, und aus Merkmal 1.5, wonach der Decodierer in der Lage ist, jedes Slice einem fortlaufenden Teilsatz der Codierblöcke in der Rasterabtastreihenfolge zuzuordnen, ergibt sich allerdings, dass ein Slice aus einer Sequenz von Codierblöcken besteht, die aufeinanderfolgenden Bereichen des abgetasteten Bildes entsprechen. \n\n20\\. Daraus folgt jedoch nicht, dass die Codierblöcke entsprechend den Standards H.264 oder H.265 gebildet werden müssen. Patentanspruch 1 nimmt auf diese Standards nicht Bezug. \n\n21\\. bb) Dieses Verständnis steht in Einklang mit der Beschreibung des Streitpatents. \n\n22\\. Nach der Beschreibung sieht der Standard H.265 vor, die Abtastwerte in Einheiten von Codierbaumblöcken (coding treeblocks, CTB) zu verarbeiten und weiter aufzuteilen, bis ein Blatt (leaf) erreicht ist. Ein solches Blatt wird als Codierblock bezeichnet (Abs. 46, 48, 50; Fig. 9). \n\n23\\. Nach dem Streitpatent kann ein Codierblock demgegenüber auch aus einem vollständigen Codierbaumblock bestehen (Abs. 130, 144, Fig. 25). \n\n24\\. c) Patentanspruch 1 gibt auch nicht vor, an welcher Stelle ein neues Slice beginnen muss. \n\n25\\. aa) In den Figuren 14, 18 und 20 und 25 und den darauf bezogenen Ausführungen in der Beschreibung (Abs. 91-94, Abs. 99 S. 12 Z. 4-13, Abs. 99 S. 12 Z. 19-23) werden allerdings Slices dargestellt, die jeweils einer Zeile des abgetasteten Bildes entsprechen. In den Figuren 24 und 25 und den darauf bezogenen Ausführungen (Abs. 124 f., Abs. 127-130) werden Slices dargestellt, die jeweils einer halben Zeile entsprechen. \n\n26\\. Hierbei handelt es sich jedoch um Ausführungsbeispiele. Die darin gewählte Einteilung hat in Patentanspruch 1 keinen Niederschlag gefunden. \n\n27\\. bb) Nach der Merkmalsgruppe 1.6 hängt die Bestimmung der Symbolwahrscheinlichkeiten, die für Slice-übergreifende Entropiedecodierung eingesetzt werden, davon ab, ob ein erster Codierblock des aktuellen Slices ein erster Codierblock in einer Zeile gemäß der Rasterabtastreihenfolge ist, also dem Beginn einer Zeile des abgetasteten Bildes entspricht. \n\n28\\. Dies spricht dafür, dass die Einteilung der Slices nicht mit der Einteilung des abgetasteten Bildes in Zeilen oder Spalten übereinstimmen muss. Wenn eine solche Übereinstimmung zwingend wäre, bedürfte es der in Merkmal 1.6 vorgesehenen Überprüfung nicht. \n\n29\\. d) Von grundlegender Bedeutung ist die in Merkmalsgruppe 1.3 vorgesehene Differenzierung zwischen Slices, die eine die Grenzen überschreitende Prädiktions- und Entropiedecodierung ermöglichen, und Slices, die keine dieser beiden Möglichkeiten bieten. \n\n30\\. aa) Nach der Beschreibung des Streitpatents kann die Ende-zu-Ende-Verzögerung bei einer Parallelverarbeitung deutlich reduziert werden, wenn die Beschränkung auf Slices, die vollständig oder zumindest hinsichtlich der Entropie unabhängig von anderen Slices codiert und decodiert werden, aufgegeben wird und stattdessen Slices mit unterschiedlichen Modi eingesetzt werden. \n\n31\\. Als hierfür geeignete Vorgehensweise benennt die Beschreibung die Unterscheidung zwischen normalen oder unabhängigen Slices, die keine Abhängigkeiten über Slice-Grenzen hinweg ermöglichen, und abhängigen Slices, die solche Abhängigkeiten ermöglichen (Abs. 15). \n\n32\\. bb) Patentanspruch 1 greift diese Differenzierung in Merkmalsgruppe 1.3 auf und konkretisiert sie dahin, dass in einem ersten Modus sowohl eine Entropie- als auch eine Prädiktionsdecodierung über Slice-Grenzen hinweg möglich sein muss, während in einem zweiten Modus beide Arten der Decodierung nur innerhalb der Slice-Grenzen stattfinden dürfen. \n\n33\\. (1) Der in den Merkmalen 1.3.2a und 1.3.2b spezifizierte zweite Modus, bei dem eine Überschreitung von Slice-Grenzen ausgeschlossen ist, kann mit Hilfe der aus den Standards H.264 und H.265 bekannten normalen Slices realisiert werden. Eine Festlegung auf einen dieser Standards enthält Patentanspruch 1 jedoch auch insoweit nicht. \n\n34\\. Die im Standard H.265 vorgesehenen Slices, bei denen eine grenzüberschreitende Decodierung nur hinsichtlich der Entropiedecodierung ausgeschlossen ist, genügen den insoweit einschlägigen Anforderungen hingegen nicht. Nach den Merkmalen 1.3.2a und 1.3.2b muss sowohl die Prädiktions- als auch die Entropiecodierung innerhalb der Slice-Grenzen erfolgen. \n\n35\\. (2) Der in den Merkmalen 1.3.1a und 1.3.1b spezifizierte erste Modus sieht demgegenüber für beide Arten der Decodierung eine Überschreitung von Slice-Grenzen vor. \n\n36\\. (a) Bei der kontextadaptiven Entropiedecodierung kann die in Merkmal 1.3.1a definierte Anforderung dadurch erfüllt werden, dass der Decoder Informationen verwendet, die aus anderen Slices stammen. \n\n37\\. In welchem Umfang dies geschieht, wie viele andere Slices berücksichtigt werden und wo diese angeordnet sind, ist in Patentanspruch 1 nicht festgelegt. Demgemäß reicht es aus, wenn Informationen aus einem einzigen anderen Slice herangezogen werden. \n\n38\\. Insbesondere ist nicht abschließend vorgegeben, wie der Kontext ausgewählt wird. Bei einem in der Beschreibung geschilderten Ausführungsbeispiel wird zwar der räumliche Nachbarbereich des aktuellen Bildabschnitts ausgewählt (Figur 25 mit Bezugszeichen 34; Abs. 132, 134, 137). Diese Ausgestaltung hat in Patentanspruch 1 aber keinen Niederschlag gefunden. \n\n39\\. (aa) Dieses Verständnis steht in Einklang mit der Beschreibung des in Figur 20 dargestellten Ausführungsbeispiels. \n\n40\\. Danach kann es zur Verbesserung der Robustheit vorteilhaft sein, normale Slices (RS) als Anker zu verwenden, auf die abhängige Slices (DS) folgen, die im ersten Modus decodiert werden. Das normale Slice durchbricht dabei Abhängigkeiten zu vorhergehenden Slices (Abs. 99 S. 12 Z. 20-22). \n\n41\\. Bei dieser Ausgestaltung kann jedenfalls das erste abhängige Slice nur auf Daten des ihm unmittelbar vorangehenden normalen Slices zurückgreifen. Bei nachfolgenden abhängigen Slices können hingegen die Daten mehrerer Vorgänger verwendet werden. \n\n42\\. (bb) Das aufgezeigte Verständnis steht ferner in Einklang mit Merkmalsgruppe 1.6. \n\n43\\. Nach Merkmalsgruppe 1.6 muss der Decodierer in der Lage sein, bei der kontextadaptiven Entropiedecodierung eines Slices dieselben Symbolwahrscheinlichkeiten heranzuziehen wie bei dem zuvor decodierten Slice. In Abhängigkeit von dem in Merkmal 1.6.1 definierten Kriterium ist hierfür nur ein Teilbereich des vorherigen Slices maßgeblich (Merkmal 1.6.2) oder das vorherige Slice in seiner Gesamtheit (Merkmal 1.6.3). \n\n44\\. Dies bestätigt, dass es bei einer Slice-Grenzen überschreitenden Decodierung ausreicht, Werte aus einem einzigen vorhergehenden Slice heranzuziehen. \n\n45\\. (b) Bei der prädiktiven Decodierung kann die in Merkmal 1.3.1b normierte Anforderung zum Beispiel dadurch erfüllt werden, dass Abtastwerte innerhalb des aktuellen Slices auf der Basis von bereits rekonstruierten Abtastwerten eines in Slice-Reihenfolge vorausgehenden Slices vorhergesagt werden oder dass die Prädiktion von Codierparametern über mehrere Slices hinweg einheitlich erfolgt (Abs. 125, 133). \n\n46\\. Auch insoweit enthält Patentanspruch 1 keine Vorgabe zur Anzahl der Slices oder zum Umfang der Parameter, die in die Prädiktion einbezogen werden. \n\n47\\. cc) Zur Unterscheidung der unterschiedlichen Modi sieht Merkmal 1.3 ein Syntaxelement vor, aus dem sich ergibt, ob das Slice nach dem ersten oder dem zweiten Modus zu decodieren ist. \n\n48\\. Wie dieses Syntaxelement ausgestaltet ist, lässt Patentanspruch 1 offen. \n\n49\\. Nach der Beschreibung kann sich dieses Syntaxelement bei abhängigen Slices auf einen Parameter beschränken, der den Slice-Typ anzeigt (Abs. 153, Fig. 16 bei Bezugszeichen 100). Ausreichend ist sogar, ein abhängiges Slice dadurch zu kennzeichnen, dass es keinen diesbezüglichen Syntaxabschnitt aufweist (Fig. 21 bei Bezugszeichen 102). \n\n50\\. e) Im Ansatz zu Recht ist das Patentgericht davon ausgegangen, dass ein Slice im Sinne von Patentanspruch 1 ein Segment einer größeren Einheit sein kann, die ebenfalls als Slice angesehen werden kann. \n\n51\\. aa) Bei einem in der Beschreibung des Streitpatents geschilderten Ausführungsbeispiel werden Slices in leicht abgewandelter Begriffsbildung (a slightly different wording) als Abschnitte definiert, die aus einem unabhängigen Slice im Sinne der vorangehenden Ausführungsbeispiele und gegebenenfalls einem oder mehreren abhängigen Slices in diesem Sinne bestehen. Diese Bestandteile werden als Slice-Segmente bezeichnet (Abs. 154, 156). \n\n52\\. Bei dieser Ausführungsform übernehmen abhängige Slice-Segmente Daten aus anderen Segmenten nicht nur, um Entropiekontexte schneller anzupassen und eine bessere räumliche Prädiktion zu ermöglichen. Vielmehr leiten sie auch einen Teil der Header-Syntax von einem vorangegangenen Slice ab. Unabhängige Slice-Segmente sind nach diesem Verständnis dadurch definiert, dass ihre Header-Syntax vollständig einstellbar ist (Abs. 154, 156). \n\n53\\. bb) Dieses Ausführungsbeispiel verwirklicht alle Merkmale von Patentanspruch 1. \n\n54\\. Dies ergibt sich daraus, dass die bei diesem Beispiel als Slice-Segmente bezeichneten Untereinheiten als Slice im Sinne von Merkmal 1.1 angesehen werden können und alle Anforderungen der übrigen Merkmale verwirklichen. \n\n55\\. Dass diese Slice-Segmente nicht dieselbe Struktur haben wie die aus den Standards H.264 und H.265 bekannten Slices, ist unerheblich, weil Patentanspruch 1 nicht auf einen dieser Standards festgelegt ist. \n\n56\\. cc) Entgegen der Auffassung des Patentgerichts führen die Ausführungen zu dem abgewandelten Ausführungsbeispiel nicht zu einer Änderung des Bedeutungsgehalts von Patentanspruch 1\\. \n\n57\\. (1) Zu Recht ist das Patentgericht davon ausgegangen, dass die Merkmale 1.3.1a und 1.3.1b für den ersten Modus eine Berücksichtigung von Daten aus vorangegangenen Slices auch dann zulassen, wenn dazwischen ein unabhängiges Slice angeordnet ist. \n\n58\\. Wie bereits oben dargelegt wurde und das Patentgericht zutreffend angenommen hat, kommt bei dem in Figur 20 dargestellten Ausführungsbeispiel den unabhängigen Slices eine Ankerfunktion in dem Sinne zu, dass nachfolgende abhängige Slices nicht auf Daten von Slices zurückgreifen können, die vor dem Anker-Slice decodiert worden sind. \n\n59\\. Wie das Patentgericht ebenfalls zutreffend angenommen hat, ist eine solche Ausgestaltung jedoch nicht zwingend. \n\n60\\. Bei dem in Figur 20 dargestellten Ausführungsbeispiel ergibt sich die beschriebene Ankerfunktion nach den Feststellungen des Patentgerichts aus dem Umstand, dass das unabhängige Slice einer gesamten Zeile des abgetasteten Bildes entspricht. Wie bereits oben dargelegt wurde, gibt Patentanspruch 1 eine solche Einteilung der Slices nicht zwingend vor. \n\n61\\. (2) Selbst wenn mit dem Patentgericht unterstellt wird, dass bei übergeordneten Slices im Sinne der abgewandelten Begriffsbildung ein Rückgriff auf Slice-Segmente, die dem ersten Segment des aktuellen Slices vorangegangen sind, generell ausgeschlossen ist, führt dies weder zu einem erweiterten noch zu einem abgewandelten Verständnis von Patentanspruch 1. \n\n62\\. (a) Auch unter dieser Prämisse sind die Merkmale 1.3.1a und 1.3.1b bei der abgewandelten Ausführungsform schon auf der Grundlage des aus der ersten Ausführungsform abgeleiteten Verständnisses erfüllt. \n\n63\\. Wie oben dargelegt wurde, geben diese Merkmale eine Ankerfunktion eines unabhängigen Slices zwar nicht vor; sie schließen eine solche Funktion aber auch nicht aus. \n\n64\\. Die genannten Merkmale geben zudem nicht vor, dass diese Funktion nur auf bestimmte Art und Weise verwirklicht werden darf, etwa durch eine Einteilung der Slices entsprechend den einzelnen Zeilen des abgetasteten Bildes. \n\n65\\. Vor diesem Hintergrund stellt sich die zweite Ausführungsform lediglich als weiteres Ausführungsbeispiel dar, das - wenn auch mit teilweise anderen Mitteln - alle Merkmale verwirklicht, die Patentanspruch 1 vor dem Hintergrund der ersten Ausführungsform vorschreibt. \n\n66\\. (b) Die Berücksichtigung der zweiten Ausführungsform führt auch nicht dazu, dass die Merkmale von Patentanspruch 1 in sonstigen Beziehungen anders auszulegen sind als vor dem Hintergrund der ersten Ausführungsform. \n\n67\\. Dabei kann unterstellt werden, dass zur Kennzeichnung eines unabhängigen Slice-Segments im Sinne der zweiten Ausführungsform besondere Syntaxelemente erforderlich sind, die bei der ersten Ausführungsform nicht benötigt werden. Daraus ergäbe sich schon deshalb kein abweichendes Verständnis des Patentanspruchs, weil Merkmal 1.3 nicht vorgibt, wie die Syntaxelemente im Einzelnen ausgestaltet sind, und insbesondere nicht ausschließt, ein besonderes Syntaxelement einzusetzen, das eine Ankerfunktion im oben dargestellten Sinne anzeigt. \n\n68\\. (3) Eine Änderung des Bedeutungsgehalts ergibt sich auch nicht daraus, dass die abgewandelte Ausführungsform zusätzlich zur Slice-übergreifenden Übernahme von Daten für die Entropie- und die prädiktive Decodierung auch die Übernahme von Teilen der Header-Syntax des unabhängigen Slice-Segments vorsieht. \n\n69\\. Diese Funktion mag für die aus den Standards H.264 und H.265 bekannten Slices nicht bekannt gewesen sein. Sie ist durch Patentanspruch 1 jedoch auch bei alleiniger Berücksichtigung der ersten Ausführungsform nicht ausgeschlossen. Wie bereits oben erwähnt wurde, weist die Beschreibung schon im Zusammenhang mit der ersten Ausführungsform darauf hin, dass abhängige Slices keinen vollständigen Syntaxabschnitt aufweisen müssen, sondern Syntaxelemente aus dem vorangehenden unabhängigen Slice übernehmen können und dass es sogar ausreicht, ein abhängiges Slice dadurch zu kennzeichnen, dass es keinen diesbezüglichen Syntaxabschnitt aufweist (Abs. 153). \n\n70\\. (4) Vor diesem Hintergrund ergibt sich aus Beschreibung der zweiten Ausführungsform kein abweichendes Verständnis von Patentanspruch 1. \n\n71\\. Die in Patentanspruch 1 vorgesehenen Merkmale sind vielmehr bei beiden Ausführungsformen in grundsätzlich gleicher Weise verwirklicht. Die zweite Ausführungsform weist zwar zusätzliche Funktionen auf. Diese treten aber neben die im Patentanspruch vorgesehenen Merkmale und haben keine Auswirkungen auf deren Bedeutungsgehalt. \n\n72\\. 5\\. Patentanspruch 15 kleidet die in Patentanspruch 1 für die Vorrichtung definierten Funktionen in Verfahrensschritte. Dieser Anspruch unterliegt derselben Beurteilung wie Patentanspruch 1. \n\n73\\. II. Das Patentgericht hat seine Entscheidung im Wesentlichen wie folgt begründet: \n\n74\\. Das Streitpatent nehme die Prioritäten nicht wirksam in Anspruch. \n\n75\\. Aus den Prioritätsunterlagen (US 61\u002F624098, 1NK6; US 61\u002F666185, 1NK7) habe der Fachmann, ein Hochschul-Absolvent aus dem Bereich der Informationstechnik, Informatik oder Elektrotechnik mit mehrjähriger Berufserfahrung auf dem Gebiet der Entwicklung von digitaler Videocodierung und -decodierung, nicht die Lehre entnehmen können, herkömmliche Slices in unabhängige und abhängige Slice-Segmente zu unterteilen und diese Segmente als kleinste Einheiten für die Video-Paketierung zu verwenden. \n\n76\\. 1NK6 lehre lediglich, dass in einer ganz bestimmten geometrischen Konstellation gemäß Figur 13 ein unabhängiges Slice als Anker zur Brechung der Abhängigkeit zu den früheren Slices fungieren könne. Es fehle jedoch an einer Offenbarung, dass eine Gruppe aus einem unabhängigen Slice und darauffolgenden abhängigen Slices für beliebige geometrische Anordnungen eine logische Einheit bilde. Ebenso wenig sei offenbart, dass diese Gruppe die Eigenschaften eines herkömmlichen Slices habe, das Prädiktions- und Entropiedecodierung an seinen Grenzen immer breche. \n\n77\\. Infolgedessen handele es sich bei der neunten Version der Eingabe für den High Efficiency Video Coding (HEVC)-Standard (JCTVC-K1003§v13), die bei dem 11. Treffen des Joint Collaboration Team – Video Coding vom 10. bis 19. Oktober 2012 in Shanghai vorgestellt und am 18. Dezember 2012 veröffentlicht wurde (2NK4), um maßgeblichen Stand der Technik. Diese Entgegenhaltung nehme den Gegenstand der Patentansprüche 1 und 15 vollständig vorweg. \n\n78\\. Auch der Gegenstand der Hilfsanträge könne die Patentfähigkeit gegenüber 2NK4 nicht begründen. \n\n79\\. III. Diese Beurteilung hält der Überprüfung im Berufungsverfahren nicht stand. \n\n80\\. 1\\. Das Streitpatent nimmt zu Recht die Priorität der Anmeldung 1NK6 in Anspruch. \n\n81\\. a) Gemäß Art. 87 Abs. 1 EPÜ kann bei der Anmeldung eines europäischen Patents die Priorität einer vorangegangenen Anmeldung in Anspruch genommen werden, wenn diese dieselbe Erfindung betrifft. \n\n82\\. Diese Voraussetzung ist nach der Rechtsprechung des Senats erfüllt, wenn die mit der späteren Anmeldung beanspruchte Merkmalskombination in der früheren Anmeldung in ihrer Gesamtheit als zu der angemeldeten Erfindung gehörend offenbart ist. Der dafür maßgebliche Offenbarungsgehalt der ersten Anmeldung ist nicht auf die darin formulierten Ansprüche beschränkt; er ist vielmehr aus der Gesamtheit der Anmeldeunterlagen zu ermitteln. \n\n83\\. Für die Beurteilung der identischen Offenbarung gelten die Prinzipien der Neuheitsprüfung. Danach ist erforderlich, dass die im Anspruch bezeichnete technische Lehre der Voranmeldung unmittelbar und eindeutig als mögliche Ausführungsform der Erfindung zu entnehmen ist (BGH, Urteil vom 11. Dezember 2014 - X ZR 107\u002F12, GRUR 2014, 542 Rn. 20 f. - Kommunikationskanal). \n\n84\\. b) Die danach maßgeblichen Voraussetzungen sind im Streitfall erfüllt. \n\n85\\. aa) Wie auch das Patentgericht angenommen hat, offenbart 1NK6 einen Decoder, der Slices im Sinne der Merkmale 1.1 und 1.2 und hierbei in Abhängigkeit von Syntaxelementen im Sinne von Merkmal 1.3 zwei Modi anwendet, von denen der erste eine Entropiedecodierung und eine prädiktive Decodierung über Slice-Grenzen hinweg ermöglicht, während der zweite Modus keine dieser beiden Möglichkeiten bietet. \n\n86\\. Bei dem in Figur 13 von 1NK6 dargestellten Ausführungsbeispiel - das dem Beispiel in Figur 20 des Streitpatents entspricht - kommt den unabhängigen Slices zudem eine Anker-Funktion zu, weil sie einer gesamten Zeile des abgetasteten Bildes entsprechen. Diese Ausgestaltung ist jedoch nicht zwingend vorgeschrieben. 1NK6 lässt vielmehr ebenso wie das Streitpatent offen, nach welchen Kriterien die Einteilung der Slices erfolgt. \n\n87\\. 1NK6 offenbart ferner, dass ein abhängiges Slice keinen vollständigen Syntaxelementabschnitt aufweisen muss, sondern einzelne Syntaxelemente aus einem vorangehenden unabhängigen Slice abgeleitet werden können (S. 24 Abs. 1). \n\n88\\. Wie auch das Patentgericht im Ansatz zutreffend gesehen hat, entsprechen die Festlegungen in dem mit \"Summarizing\" überschriebenen Abschnitt 2.1.3, die nach Form und Inhalt einem Patentanspruch nachgebildet sind, im Wesentlichen den Merkmalen von Patentanspruch 1\\. \n\n89\\. bb) Vor diesem Hintergrund ist entgegen der Auffassung des Patentgerichts unerheblich, dass der Begriff des Slice-Segments und die im Zusammenhang damit im Streitpatent offenbarte zweite Ausführungsform in 1NK6 keine Erwähnung findet. \n\n90\\. Diese Abweichung wäre allerdings von Bedeutung, wenn sich aus den Ausführungen zur zweiten Ausführungsform ein abweichendes Verständnis der in 1NK6 offenbarten Merkmale ergäbe oder wenn Merkmale von Patentanspruch 1 nur durch diese Ausführungsform offenbart wären. \n\n91\\. Wie bereits oben dargelegt wurde, führt die Berücksichtigung der zweiten Ausführungsform im Streitfall jedoch nicht zu einem abweichenden Verständnis von Patentanspruch 1. Da 1NK6 alle Merkmale dieses Anspruchs als zur Erfindung gehörend offenbart, geht der Gegenstand des Streitpatents mithin nicht über den Gegenstand von 1NK6 hinaus. \n\n92\\. Dass das Streitpatent im Zusammenhang mit der zweiten Ausführungsform zusätzliche Funktionen offenbart, die sich aus 1NK6 nicht ergeben, ist für die Beurteilung des Streitfalls unerheblich, weil Patentanspruch 1 diese Funktionen nicht vorsieht und 1NK6 ihre Verwirklichung weder ausdrücklich noch konkludent ausschließt. \n\n93\\. 2\\. Folglich gehört die vor dem Prioritätsdatum veröffentlichte Entgegenhaltung 2NK4 nicht zum Stand der Technik. \n\n94\\. IV. Die Entscheidung des Patentgerichts stellt sich nicht aus anderen Gründen als im Ergebnis richtig dar (§ 119 Abs. 1 PatG). \n\n95\\. 1\\. Der Gegenstand von Patentanspruch 1 ist durch den Standardisierungsbeitrag mit dem Titel \"Wavefront Parallel Processing for HEVC Encoding and Decoding\" (JCTVC-F274) für das sechste Treffen des JCT-VC vom 14. bis 22. Juli 2011 in Turin (1NK9) weder offenbart noch nahegelegt. \n\n96\\. a) 1NK9 betrifft ein Verfahren zur parallelen Videocodierung und -decodierung mit HEVC. \n\n97\\. aa) Nach dem Standard HEVC wird ein Bild zeilen- und spaltenweise in größte Codiereinheiten (Largest Coding Units - LCUs) partitioniert, die in einer Rasterabtastreihenfolge verarbeitet werden (Abschn. 2). \n\n98\\. Um eine aktuelle Largest Coding Unit zu codieren, müssen die links, links oben, oben und rechts oben gelegenen Units bereits verfügbar sein. Die erste Largest Coding Unit in einer Zeile verwendet die CABAC-Wahrscheinlichkeiten (Context-based Adaptive Binary Arithmetic Coding), die nach der Verarbeitung der letzten Largest Coding Unit der vorherigen Zeile verfügbar sind (Abschn. 2). \n\n99\\. Aufgrund der Abhängigkeit der CABAC-Wahrscheinlichkeiten bei der ersten Largest Coding Unit ist es nicht möglich, vor dem Ende einer Zeile die Verarbeitung weiterer Zeilen zu starten (Abschn. 3, Fig. 2). \n\n100\\. Eine Lösung, bei der die CABAC-Wahrscheinlichkeiten am Anfang jeder Zeile neu initialisiert werden, wie dies bei Entropie-Slices in der HEVC Referenzsoftware HM3.0 erfolgt, geht mit einem großen Leistungsverlust einher (Abschn. 3, Fig. 2). Um die Leistungseinbußen zu verringern, muss vermieden werden, dass die bereits gewonnenen Wahrscheinlichkeiten verloren gehen. \n\n101\\. bb) Daher schlägt 1NK9 vor, die CABAC-Wahrscheinlichkeiten der ersten Largest Coding Unit jeder Zeile mit den Wahrscheinlichkeiten zu initialisieren, die nach der Verarbeitung der zweiten Largest Coding Unit der oberen Zeile erhalten wurden (Abschn. 4). \n\n102\\. Dies kann ohne Änderung der Wellenfrontstruktur durchgeführt werden, da die zweite Largest Coding Unit der oberen Zeile immer verfügbar ist. Es ist lediglich ein zusätzlicher Wahrscheinlichkeitspuffer erforderlich. Wenn die Verarbeitung der zweiten Largest Coding Unit einer Zeile abgeschlossen ist, müssen die CABAC-Wahrscheinlichkeiten in den Puffer geschrieben werden, die sodann bei der Verarbeitung der ersten Largest Coding Unit der Zeile abgerufen werden können (Abschn. 4). \n\n103\\. cc) Zur Signalisierung wird ein Picture Parameter Set verwendet, das die Syntaxelemente entropy_coding_synchro und num_substreams_minus1 umfasst (Abschn. 9, S. 10). \n\n104\\. Das Syntaxelement entropy_coding_synchro gibt an, ob ein spezifischer Synchronisations- und Speicherprozess für Kontextvariablen vor dem Decodieren des ersten Macroblocks einer Zeile von Macroblöcken aufgerufen wird (Abschn. 9 S. 12). Beträgt dessen Wert beispielsweise 2, erfolgt die Initialisierung der CABAC-Wahrscheinlichkeiten der ersten Largest Coding Unit einer jeweiligen Zeile mit den gespeicherten Wahrscheinlichkeiten der zweiten Largest Coding Unit aus der vorhergehenden Zeile. \n\n105\\. Ist der Wert dieses Syntaxelements ungleich 0, wird zugleich das Syntaxelement num_substreams_minus1 verwendet, welches die Anzahl von Substreams bei der parallelen Verarbeitung angibt (Abschn. 9 S. 11 f.). \n\n106\\. Diese Anzahl von Substreams wird im Slice-Datenkopf (slice header) durch die Syntaxelemente substream_length_mode und substream_length[i] signalisiert (Abschn. 9 S. 11 f.). \n\n107\\. Diese signalisieren eine Tabelle BitStreamTable[i], die Zeiger enthält, welche auf die Anfänge der codierten LCU-Zeilen (Substreams) im Bitstrom zeigen (Anhang S. 14 f.). \n\n108\\. b) Damit offenbart 1NK9 die Merkmale 1.1, 1.4 und 1.6. \n\n109\\. aa) Nicht offenbart sind jedenfalls die Merkmale 1.6.1, 1.6.2 und 1.6.3. \n\n110\\. 1NK9 enthält keine Hinweise darauf, dass eine Überprüfung stattfindet, ob es sich bei der aktuellen Largest Coding Unit, die ein erster Codierblock in einem Slice ist, zugleich um die erste Largest Coding Unit einer Zeile handelt. \n\n111\\. Dies beruht auf dem Umstand, dass in 1NK9 nicht beschrieben ist, dass ein zu decodierendes Slice innerhalb einer Zeile beginnt. Stattdessen gehen sämtliche Ausführungsbeispiele davon aus, dass der Beginn einer Zeile, sollte diese als Slice verstanden werden, stets die erste Largest Coding Unit der Zeile ist. \n\n112\\. Folglich werden auch nicht abhängig von dem Ergebnis dieser Überprüfung gemäß den Merkmalen 1.6.2 und 1.6.3 unterschiedliche Wahrscheinlichkeiten initialisiert. Dass Wahrscheinlichkeiten verwendet werden, wie sie bei der Entropiedecodierung des zuvor decodierten Slices bis zu dem Ende des zuvor decodierten Slices erhalten wurden, lässt sich der 1NK9 im Übrigen ebenso wenig entnehmen. \n\n113\\. c) Ausgehend von 1NK9 hat es nicht nahegelegen, zu den Merkmalen 1.6.1, 1.6.2 und 1.6.3 zu gelangen. \n\n114\\. Die Überprüfung, ob es sich bei der aktuellen Largest Coding Unit, die ein erster Codierblock in einem Slice ist, zugleich um die erste Largest Coding Unit einer Zeile handelt, wäre nur dann sinnvoll, wenn sich Slices nicht über die gesamte Breite einer Zeile erstreckten. Eine solche Anordnung ist in 1NK9 nicht vorgesehen. Aus der Entgegenhaltung ergeben sich auch keine Hinweise darauf, dass eine solche Anordnung für eine Wellenfrontparallelverarbeitung von Vorteil sein könnte. \n\n115\\. 2\\. Aus einer Kombination von 1NK9 mit dem Standardisierungsbeitrag mit dem Titel \"AHG4: Low latency CABAC initialization for dependent tiles\" (JCTVC-G197) für das siebte Treffen des Joint Collaborative Team on Video Coding in Genf (Schweiz) vom 21. bis 30\\. November 2011 (1NK11) oder einer Kombination der 1NK9 mit dem Standardisierungsbeitrag mit dem Titel \"Generalized slices\" (JCTVC-D378) für das vierte Treffen des Joint Collaborative Team in Daegu (Korea) vom 20. bis 28. Januar 2011 (1NK12) ergeben sich keine weitergehenden Anregungen. \n\n116\\. a) Wie bereits dargelegt wurde, bestand ausgehend von 1NK9 kein Anlass, für den Fall nach Verbesserungen zu suchen, dass jede Zeile ein Slice bildet oder sich Slices nicht über die gesamte Breite der Zeile erstrecken. \n\n117\\. b) Unabhängig davon lassen sich 1NK11 keine Hinweise entnehmen, die zu den Merkmalen 1.6.1 bis 1.6.3 geführt hätten. \n\n118\\. aa) 1NK11 betrifft die Entropiedecodierung bei Kacheln. \n\n119\\. (1) 1NK11 geht davon aus, dass ein Bild in unabhängige oder abhängige Kacheln partitioniert ist, die aus einer Teilmenge von Largest Coding Units in der Rasterabfolge bestehen und zu Slices orthogonal sind (Abschn. 1, Abs. 1). \n\n120\\. Bei unabhängigen Kacheln werden für die Prädiktions- und Entropiedecodierung keine Daten aus einer anderen Kachel benötigt. Wenn CABAC als Entropiedecodierungsmethode verwendet wird, werden die Wahrscheinlichkeiten bei der ersten Largest Coding Unit jeder Kachel neu initialisiert, so dass die Kacheln unabhängig verarbeitet werden können (Abschn. 1, Abs. 2). \n\n121\\. Bei abhängigen Kacheln können Daten aus benachbarten Kacheln verwendet werden. Die CABAC-Wahrscheinlichkeiten werden in der Kachelstruktur-Scanreihenfolge mit der letzten Largest Coding Unit der vorhergehenden Kachel aktualisiert. \n\n122\\. (2) Zur Verbesserung der Latenz wird vorgeschlagen, die CABAC-Wahrscheinlichkeiten der ersten Largest Coding Unit in jeder Kachel von denen der benachbarten linken Largest Coding Unit zu übernehmen (Abschn. 2 Abs. 1). \n\n123\\. Dafür sind zusätzliche Puffer erforderlich. Die Puffer für die vorherige Reihe von Kacheln können aber für die nächste zu verarbeitende Reihe von Kacheln wiederverwendet werden (Abschn. 2 letzter Abs.). \n\n124\\. bb) 1NK11 offenbart jedenfalls nicht die Merkmale 1.6.1, 1.6.2 und 1.6.3. \n\n125\\. cc) Entgegen der Auffassung der Klägerin kann 1NK11 nicht entnommen werden, dass die Wahrscheinlichkeiten der ersten Largest Coding Unit eines Slices, die nicht die erste Largest Coding Unit einer Zeile ist, mit den Wahrscheinlichkeiten der letzten Largest Coding Unit aus dem vorherigen Slice der gleichen Zeile initialisiert werden sollten. \n\n126\\. Die Entgegenhaltung schlägt vor, gerade nicht die letzte Largest Coding Unit der vorherigen Kachel zu verwenden, sondern die einzelnen Zeilen über Kachelgrenzen hinweg zu betrachten. \n\n127\\. Anpassungen dieses Lösungsansatzes, die erforderlich wären, um zur Slice-basierten Lehre des Streitpatents zu gelangen (z.B. die Zeilen einer Kachel bilden ein Slice), waren nicht veranlasst. \n\n128\\. c) Aus 1NK12 ergeben sich ebenfalls keine weitergehenden Anregungen. \n\n129\\. aa) 1NK12 betrifft generalisierte Slices (Generalized Slices - GS). \n\n130\\. Die Aufteilung eines Bildes in Slices wirkt sich nach den Ausführungen in 1NK12 negativ auf die Codiereffizienz aus (Abschn. 1, Abs. 1). \n\n131\\. Bei der Übertragung eines kodierten Bitstroms über ein paketvermitteltes Netz gilt für Pakete eine maximale Übertragungsgröße (Maximum Transmission Unit - MTU). Wenn ein Paket viel weniger Bits enthält, kann der Datenkopf die Kodiereffizienz erheblich beeinträchtigen. Enthält ein Paket hingegen mehr Bits als die MTU-Größe, fragmentiert das Netz das Paket, was die Fehleranfälligkeit erhöht. Demgegenüber ist die Anpassung eines unabhängig dekodierbaren Slices an die MTU-Größe vorteilhaft, da alle empfangenen Pakete dekodiert werden können (Abschn. 1, Abs. 3). \n\n132\\. Die Codiereffizienz kann weiter verbessert werden, wenn General Slices mit vertikalen Slice-Grenzen eingeführt werden, die ein Bild zusätzlich in Spalten aufteilen, die näher an der MTU-Größe liegen (Abschn. 1, Abs. 6). Spaltengrenzen sind ebenfalls Slice-Grenzen (Abschn. 2.3). \n\n133\\. Die Decodierreihenfolge wird für General Slices geändert, so dass die Kodierbaumblöcke (CTB) in der Reihenfolge der Rasterabtastung innerhalb der Spalten dekodiert werden und nicht in der Reihenfolge der Rasterabtastung innerhalb des Bildes. Außerdem beginnt der Codierer nach der Codierung des letzten Kodierbaumblocks eines Slices nicht mit der Codierung aller Slices in Spalte 1, gefolgt von allen Slices in Spalte 2. Vielmehr beginnt er mit der Codierung des Slices, dessen erste Kodierbaumblock-Adresse die kleinste aller nicht kodierten Kodierbaumblöcke ist (Abschn. 2.2). \n\n134\\. In Experimenten zeigen solche General Slices eine höhere Kodiereffizienz als ein identisch konfigurierter Codierer, der die gleiche Anzahl von Slices in der Scan-Reihenfolge verwendet (Abschn. 5). \n\n135\\. bb) Damit sind jedenfalls die Merkmale 1.6.1, 1.6.2 und 1.6.3 nicht offenbart. \n\n136\\. cc) Entgegen der Auffassung der Klägerin sind diese Merkmale nicht ohne Weiteres durch die Überlegung nahegelegt, dass die Kodiereffizienz für General Slices besser ist als für Slices, die sich über die gesamte Breite des Bildes erstrecken. \n\n137\\. 1NK12 stellt ein Konzept von besonderen Slices mit einer speziellen Decodierreihenfolge vor. Daraus folgt nicht, dass die in der Wellenfrontparallelverarbeitung decodierten Largest Coding Units einer Zeile vorteilhafterweise auf zwei oder mehr aufeinander folgende Slices aufzuteilen sind, bei denen je nach Verortung der ersten Largest Coding Unit eines Slices unterschiedliche Wahrscheinlichkeiten verwendet werden. \n\n138\\. 3\\. Der Gegenstand von Patentanspruch 1 beruht auch gegenüber dem Standardisierungsbeitrag mit dem Titel \"Combined proposal JCTVC-E196 and JCT-VCE409\" (JCTVC-E470), das auf dem fünften Treffen der JCT-VC in Genf (Schweiz) vom 16. bis 23. März 2011 eingebracht wurde (2NK1), auf erfinderischer Tätigkeit. \n\n139\\. a) 2NK1 ist eine Vorversion von 1NK9. Sie regt an, zwei frühere Beiträge zur Standardisierung JCTVC-E196 (2NK2) und JCT-VCE409 (2NK3) zu kombinieren. \n\n140\\. Als Ziel wird angegeben, eine Wellenfrontparallelverarbeitung von Largest Coding Units durchzuführen, ohne dass bereits erfasste Wahrscheinlichkeiten verloren gehen. Daher wird vorgeschlagen, die CABAC-Wahrscheinlichkeiten der ersten Largest Coding Unit jeder Zeile mit den Wahrscheinlichkeiten zu initialisieren, die nach der Verarbeitung der zweiten Largest Coding Unit der vorhergehenden Zeile erhalten wurden. Dafür sind die Wahrscheinlichkeiten in einen zusätzlichen Wahrscheinlichkeitspuffer zu schreiben, wenn die Verarbeitung der zweiten Largest Coding Unit einer Zeile abgeschlossen ist (Abschn. 2; vgl. auch 2NK2). \n\n141\\. Weiter wird vorgeschlagen, den Ort der Neuinitialisierungspunkte der CABAC-Wahrscheinlichkeiten im Bitstrom an den Decoder zu senden. Durch die Übermittlung dieser Ortsangaben wird eine parallele Dekodierung ermöglicht, da der Decoder an dem übermittelten Ort in den Bitstrom eintreten und mit der Dekodierung der LCU-Zeile beginnen kann (Abschn. 3; ferner 2NK3 Abschn. 2 Tabellen 2, 3). \n\n142\\. Dafür wird die Syntax des Sequenz Parameter Set RBSP angepasst, um anzuzeigen, ob ein Kontext zu Beginn einer Reihe von Largest Coding Units zu initialisieren ist oder nicht und ob diese aus einem Wahrscheinlichkeitspuffer zu entnehmen ist (Abschn. 1, Table 1; ferner 2NK3 Abschn. 2 Tabelle 1). Darüber hinaus soll im Datenkopf des Slices (slice header) angegeben werden, ob Informationen zum Ort der LCU-Zeile übertragen werden (Abschn. 1, Tabellen 2 und 3; ebenso in 2NK3 Abschn. 2). \n\n143\\. b) Der Offenbarungsgehalt von 2NK1 geht hinsichtlich der Merkmale 1.6.1, 1.6.2 und 1.6.3 nicht über denjenigen von 1NK9 hinaus. \n\n144\\. 4\\. Der Gegenstand von Patentanspruch 1 beruht schließlich gegenüber dem Standardisierungsbeitrag mit dem Titel \"Ordered Entropy Slices for Parallel CABAC\" (VCEG-AK25), das zum 37. Treffen der Video Coding Experts Group (VCEG) in Yokohama (Japan) vom 15. bis 18. April 2009 eingebracht wurde (2NK5), auf erfinderischer Tätigkeit. \n\n145\\. a) In 2NK5 ist beschrieben, dass CABAC aufgrund seiner seriellen Natur ein Hindernis für die Parallelverarbeitung darstellt, so dass verschiedene Vorschläge zur parallelen CABAC unterbreitet worden seien (Abschn. 1, Abs. 1). \n\n146\\. Ein Rahmen kann nach den Ausführungen in mehrere Entropie-Slices partitioniert werden, die eine Prädiktion über Slice-Grenzen zulassen und weniger Daten im Datenkopf enthalten als die normalen Slices (Abschn. 1, Abs. 2). Die Verwendung von Entropie-Slices wird durch das Syntaxelement \"entropy-slice-flag\" angezeigt. Abhängig von diesem wird das Slice entweder als Entropie-Slice oder als reguläres Slice decodiert (Abschn. 2.5, \"if(entropy_slice_flag)\"). \n\n147\\. Zur Verbesserung der BD-Rate sowie des Speicher- und Zugriffs-Overhead wird vorgeschlagen, dass auch die CABAC-Kontextbildung über die Grenzen der Entropie-Slices möglich sein soll. \n\n148\\. Dabei sollen die Verarbeitungsreihenfolgen von Macroblocks (MBs) in Entropie-Slices nach einem kausalen Kriterium angeordnet sein. Dieses besteht darin, dass bevor ein Macroblock geparst und rekonstruiert wird, die benachbarten Macroblocks links, oben, oben links und oben rechts geparst und rekonstruiert werden müssen (Abschn. 1, letzter Abs.; Abschn. 2.2). \n\n149\\. Dafür umfasst ein Entropie-Slice grundsätzlich eine Macroblock-Zeile (H=1), deren Reihenfolge der Rasterscanreihenfolge entspricht. Bei mehreren Macroblock-Zeilen in einem Slice wird eine Zick-Zack-Scan-Reihenfolge empfohlen (Abschn. 2.3, Figur 1). \n\n150\\. Bei paralleler Decodierung wird die Decodierung nachfolgender Entropie-Slices mit der Verarbeitungszeit (D) verzögert, die einer vorbestimmten Anzahl von Macroblocks entspricht (Abschn. 2.4). Für die Beispiele in Figur 1 sei D 2, 5 und 9 für H=1, 2 bzw. 3 (Abschn. 2.3). \n\n151\\. In der durchgeführten Simulation wurden die Kontextzustände des vorherigen Entropie-Slices nach der Verarbeitung der kleinstmöglichen Anzahl von Macroblocks verwendet, um den Kontext des aktuellen Entropie-Slices zu initialisieren (Abschn. 3). Umfasst ein Entropie-Slice eine Reihe (H=1), werden nachfolgende Entropie-Slices folglich mit den Kontextzuständen initialisiert, wie sie nach Decodierung von zwei Makroblöcken des vorherigen Slices erhalten wurden. \n\n152\\. b) 1NK5 offenbart damit die Merkmale 1.1, 1.2, 1.3 bis 1.3.2b, 1.4, 1.5, und 1.6. \n\n153\\. Insbesondere ist für den Fachmann selbstverständlich, dass bei einem normalen Slice Prädiktions- und Entropiedecodierung nicht über Slice-Grenzen hinweg erfolgt. \n\n154\\. c) Nicht offenbart sind dagegen die Merkmale 1.6.1, 1.6.2 und 1.6.3. \n\n155\\. Vor dem Hintergrund, dass sich ein Entropie-Slice gemäß der 2NK5 stets über eine Zeile erstreckt, tritt die Situation, dass ein erster Codierblock des Slices anderweitig verortet ist, nicht auf. \n\n156\\. Dementsprechend erübrigt sich eine Überprüfung, ob der erste MB eines Slices auch der erste MB einer Zeile ist, sowie die abhängig davon unterschiedliche Initialisierung der Wahrscheinlichkeiten, die für die Entropiedecodierung verwendet werden. \n\n157\\. d) Es lag für den Fachmann auch nicht nahe, ausgehend von 2NK5 zu der Lehre dieser Merkmale zu gelangen. Anhaltspunkte, die Zeilen in mehrere Entropie-Slices aufzuteilen, sind der Entgegenhaltung nicht zu entnehmen. \n\n158\\. V. Die Sache ist zur Endentscheidung reif (§ 119 Abs. 5 Satz 2 PatG). \n\n159\\. 1\\. Nach der Rechtsprechung des Senats ist eine eigene Sachentscheidung durch den Bundesgerichtshof in der Regel allerdings nicht sachdienlich, wenn das Patentgericht den Stand der Technik unter dem Gesichtspunkt der Patentfähigkeit weder im angefochtenen Urteil noch in dem nach § 83 Abs. 1 PatG erteilten Hinweis bewertet hat. An der Sachdienlichkeit kann es darüber hinaus auch dann fehlen, wenn der nach § 83 Abs. 1 PatG erteilte Hinweis Ausführungen zur Patentfähigkeit enthält, diese aber angesichts der Komplexität der Materie nicht ausreichen, um eine abschließende Entscheidung treffen zu können (BGH, Urteil vom 6. Dezember 2022 - X ZR 47\u002F22, BGHZ 235, 265 = GRUR 2023, 441 Rn. 59 f. \\- Aminopyridin). \n\n160\\. 2\\. Im Streitfall bilden das erstinstanzliche Vorbringen der Parteien und die Ausführungen des Patentgerichts zum Verständnis des Streitpatents jedoch eine ausreichende Grundlage für eine abschließende Beurteilung durch den Senat. Eine solche erscheint insbesondere auch deshalb sachdienlich, weil sich die Klägerin nicht mehr aktiv am Verfahren beteiligt. \n\n161\\. 3\\. Das Streitpatent erweist sich aus den oben aufgeführten Gründen als rechtsbeständig. \n\n162\\. VI. Die Kostenentscheidung beruht auf § 121 Abs. 2 PatG und § 91 Abs. 1 ZPO. \n\nBacher Kober-Dehm Marx Rombach Crummenerl \n\n## Sonstiger Langtext\n\n**Berichtigungsbeschluss vom 3. Dezember 2024**\n\nDas Senatsurteil vom 17. September 2024 wird gemäß § 319 Abs. 1 ZPO dahin berichtigt, dass in Randnummer 93 die Wörter \"vor dem Prioritätsdatum\" ersetzt werden durch \"im Prioritätsintervall\".\n\nBacher Kober-Dehm Marx Rombach Crummenerl","de","jurionline_de","","Nichtigkeitsklage gegen ein europäisches Patent über die Bildcodierung mit geringer Verzögerung - Slice-Segmente","ecli-de-neuris-kore304502024",null,[19,34,44,54,64],{"id":20,"ecli":21,"caseNumber":14,"courtId":22,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":24,"language":25,"source":26,"sourceUrl":27,"summary":14,"slug":28,"metadata":29},"410","ECLI:NL:RBLIM:2026:6423",66,"2026-07-08T00:00:00.000Z","RECHTBANK limburg\n\nZittingsplaats Roermond\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: ROE 25 \u002F 2565\n\nuitspraak van de meervoudige kamer van 8 juli 2026 in de zaak tussen\n\n [belanghebbende] , gevestigd te [plaats], belanghebbende\n\n(gemachtigde: M.O.E. Uyen)\n\nen\n\nde heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking Gemeenten en Waterschappen, de heffingsambtenaar (gemachtigde: A. van den Dool).\n\nProcesverloop\n\nDe heffingsambtenaar heeft op grond van de Wet waardering onroerende zaken (Wet woz) de waarde van de onroerende zaken van belanghebbende voor het belastingjaar 2025 vastgesteld (het primaire besluit).\n\nBelanghebbende heeft tegen het primaire besluit bezwaar gemaakt.\n\nDe heffingsambtenaar heeft het bezwaar van belanghebbende gegrond verklaard (het bestreden besluit). Aan belanghebbende is een proceskostenvergoeding van in totaal € 161,74 toegekend.\n\nBelanghebbende heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.\n\nDe heffingsambtenaar heeft verweer gevoerd.\n\nOp 4 mei 2026, aangevuld op 11 mei 2026, zijn van belanghebbende nadere gronden en stukken ontvangen.\n\nHet onderzoek ter zitting heeft vervolgens plaatsgevonden op 15 mei 2026. Belanghebbende heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. L.H.G.M. Driessen, kantoorgenote van haar gemachtigde bij Previcus B.V. te Boxmeer. De heffingsambtenaar heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.\n\nOverwegingen\n\n1. De rechtbank stelt vast dat de woz-waarde tussen partijen niet meer in geschil is. Het beroep van belanghebbende richt zich enkel tegen de toegekende proceskostenvergoeding en spitst zich toe op de vraag of de heffingsambtenaar bij de vaststelling van de proceskostenvergoeding in bezwaar toepassing heeft mogen geven aan de vermenigvuldigingsfactor 0,125 van artikel 30a, eerste lid, van de Wet woz, zoals dit artikellid luidt met ingang van 1 januari 2025.\n\n2. De heffingsambtenaar heeft in het bestreden besluit de proceskostenvergoeding van € 161,74 als volgt gespecificeerd:\n\n- indienen bezwaarschrift: 1 punt x waarde per punt € 647,- x factor 0,125 = € 80,87 +\n\n- bijwonen hoorzitting: 1 punt x waarde per punt € 647,- x factor 0,125 = € 80,87 = € 161,74.\n\n3. Belanghebbende vindt dat de heffingsambtenaar een te lage proceskostenvergoeding heeft toegekend. Zij verzoekt de rechtbank om artikel 30a van de Wet woz buiten toepassing te laten, omdat haar gemachtigde een bijzonder geval is als bedoeld in het zogenoemde 30a-arrest van de Hoge Raad van 17 januari 2025 (ECLI:NL:HR:2025:46).\n\n4. In het 30a-arrest heeft de Hoge Raad geoordeeld dat bijzondere gevallen zich onderscheiden doordat zij niet voldoen aan de volgende kenmerken: dat aan de belanghebbende rechtsbijstand wordt verleend door een beroepsmatig optredende gemachtigde, dan wel een kantoor, waarvan het bedrijfsmodel eruit bestaat dat\n\n( i) wordt opgetreden op basis van no cure no pay,\n\n(ii) daarbij zodanige afspraken met de cliënten worden gemaakt dat het bedrag van eventuele proceskostenvergoedingen aan de gemachtigde of aan het kantoor wordt afgedragen, en\n\n(iii) de procedures op een zodanige wijze worden gevoerd dat de daarin toegekende proceskostenvergoedingen de in redelijkheid gemaakte kosten ver overtreffen.\n\n5. De daarbij te hanteren regels zijn nader uitgewerkt in de arresten van de Hoge Raad van 25 april 2025 (ECLI:NL:HR:2025:670) en 18 juli 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1175).\n\n5.1.. Volgens de Hoge Raad rusten op de belanghebbende de stelplicht en bewijslast van feiten die meebrengen dat buiten redelijke twijfel komt vast te staan dat, beoordeelt naar de situatie op het moment waarop het desbetreffende rechtsmiddel is aangewend, het bedrijfsmodel van de betreffende gemachtigde of diens kantoor kennelijk niet allehiervoor bedoelde drie kenmerken heeft en dat aldus sprake is van een bijzonder geval. Er is dus (al) sprake van een bijzonder geval als één van de drie kenmerken niet van toepassing is.\n\n5.2.. Bij de beoordeling van het bedrijfsmodel gaat het niet specifiek om de werkzaamheden die de gemachtigde heeft verricht in de procedure waarop de proceskostenvergoeding ziet. Met het bedrijfsmodel is namelijk meer in het algemeen de wijze bedoeld waarop de gemachtigde zijn inkomsten verwerft met het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand.\n\n5.3.. Indien het bedrijfsmodel van een gemachtigde of een kantoor inhoudt dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i), of op een grondslag die daarmee in wezen overeenkomt en daarmee dus op één lijn kan worden gesteld, en dat daarbij afspraken met de cliënten worden gemaakt als hiervoor onder (ii) bedoeld, zal aldus moeten worden beoordeeld of dit bedrijfsmodel voldoet aan het hiervoor onder (iii) vermelde kenmerk van vergaande overdekking. Daartoe moet een vergelijking worden gemaakt tussen enerzijds het totale bedrag aan proceskostenvergoedingen dat aan de gemachtigde of aan het kantoor wordt afgedragen, en anderzijds het totale bedrag van de kosten van de gemachtigde of van het kantoor die kunnen worden toegerekend aan het voeren van de procedures waarop die proceskostenvergoedingen betrekking hebben. Het komt dus erop aan of het totale bedrag van de afgedragen proceskostenvergoedingen het totale bedrag van de zojuist bedoelde kosten verre overtreft. De omstandigheid dat vaak geheel of ten dele gebruik wordt gemaakt van gestandaardiseerde tekstblokken die niet zijn toegespitst op de desbetreffende zaak, vormt een aanwijzing dat het bedrijfsmodel wel het derde kenmerk van vergaande overdekking heeft, en zal daarom in het algemeen volstaan om aan te nemen dat de belanghebbende niet in dit door hem te leveren bewijs is geslaagd.\n\n6. In het arrest van 26 september 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1375) heeft de Hoge Raad nader uitgewerkt wanneer sprake is van een bedrijfsmodel dat eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i). Bij optreden op basis van no cure no pay moet worden uitgegaan van afspraken tussen de belanghebbende en de rechtsbijstandverlener op grond waarvan de belanghebbende geen financieel risico loopt bij inschakeling van de rechtsbijstandverlener, omdat geen instapvergoeding verschuldigd is noch een percentage van de bespaarde belasting als vergoeding moet worden afgestaan (zie Kamerstukken II 2023\u002F24, 36 427, nr. 3, blz. 2). Bij de beoordeling van de vraag of het bedrijfsmodel van een beroepsmatig optredende gemachtigde, dan wel een kantoor, eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay, komt het dus erop aan of die gemachtigde dan wel diens kantoor afspraken maakt met klanten op grond waarvan zij geen financieel risico lopen bij het verstrekken van de opdracht tot het verlenen van rechtsbijstand in een belastingprocedure. De verschuldigdheid van een instapvergoeding staat niet in alle gevallen eraan in de weg dat afspraken met een rechtsbijstandsverlener worden aangemerkt als afspraken op basis van no cure no pay. Onder het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand op basis van no cure no pay wordt namelijk ook begrepen het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand op een grondslag die daarmee in wezen overeenkomt en daarmee dus op één lijn kan worden gesteld. Dan moet worden gedacht aan de betaling van een zodanig laag bedrag dat die betaling als een pro forma of symbolische bijdrage moet worden beschouwd.\n\n7. De rechtbank stelt vast dat de gemachtigde van belanghebbende in deze zaak niet heeft bestreden dat haar bedrijfsmodel de hiervoor onder (ii) en (iii) vermelde kenmerken heeft.\n\n8. Belanghebbende bestrijdt dat het bedrijfsmodel van haar gemachtigde ten tijde van het instellen van bezwaar (en beroep) eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i). Hiertoe heeft de gemachtigde verwezen naar een beschrijving van haar per 1 januari 2025 gewijzigde bedrijfsmodel (“Bijzonder geval: bedrijfsmodel Previcus en artikel 30a Wet WOZ”).\n\n8.1.. Volgens die beschrijving is de werkwijze met ingang van 1 januari 2025 fundamenteel gewijzigd. Het aantal dossiers is vanaf 2025 aanzienlijk afgenomen van 128.000 zaken naar circa 1.291 zaken. De zaken worden (vrijwel) niet meer op basis van no cure no pay uitgevoerd, maar volgens een regulier model waarin een cliënt, ongeacht de uitkomst van de zaak, een vaste startvergoeding betaalt (doorgaans gebaseerd op het aantal aanslagbiljetten) en\u002Fof een deel van de gerealiseerde besparing afdraagt (in bijna alle gevallen 40% van de besparing). De vóór 2025 aangebrachte zaken worden nog op basis van no cure no pay uitgevoerd. Bovendien worden vanaf 2025 alle aanslagbiljetten op voorhand gescreend en worden enkel de zaken doorgezet waarbij op voorhand onvoldoende duidelijk is dat er geen fouten zijn gemaakt. Er is, aldus de beschrijving, geen sprake meer van een grote massa waar de wetswijziging (Wet herwaardering proceskostenvergoeding WOZ en Bpm) op zag. De gemachtigde richt zich voortaan op de zakelijke markt, waarbij vrijwel altijd ook prijsafspraken met belanghebbenden worden gemaakt die losstaan van eventueel toegekende proceskostenvergoedingen.\n\n8.2.. De gemachtigde heeft de prijsafspraken over 2025 als volgt in een overzicht opgenomen.\n\n8.3.. De vermelding in de volmacht dat de vergoeding voor de werkzaamheden uitsluitend het totaal van de proceskostenvergoedingen bedraagt, klopt, aldus de beschrijving, niet meer. De onderliggende overeenkomsten bepalen dat cliënten zelf vergoedingen verschuldigd zijn. De proceskostenvergoeding speelt daarin nog slechts een kleine aanvullende rol.\n\n9. Op 4 mei 2026 heeft de gemachtigde van belanghebbende de facturen en betaalbewijzen in een groot aantal zaken, waarin zij als gemachtigde optreedt, ingezonden. Op 11 mei 2026 is daarvan een overzicht overgelegd. Die stukken bevestigen het beeld dat de beschrijving van het bedrijfsmodel geeft. Uit de facturen en betaalbewijzen blijkt namelijk dat de gemachtigde van een groot deel van haar cliënten een “besparingsfee” van minimaal 30% van de eventuele belastingbesparing vraagt, zij die “besparingsfee” aan haar cliënten factureert en die “besparingsfee” vervolgens ook door de cliënten wordt betaald.\n\n10. Daarnaast komt uit de facturen en betaalbewijzen naar voren dat de meeste cliënten (bovenop de “besparingsfee”) tevens een (in hoogte variërende) “startfee” zijn verschuldigd. Op zitting heeft de gemachtigde toegelicht dat, indien overeengekomen, de “startfee” altijd wordt gefactureerd en betaald. Dat dit niet in alle gevallen gebeurt blijkt uit de overgelegde facturen en betaalbewijzen, en komt, aldus de gemachtigde, doordat de “startfee”, die ongeacht de uitkomst is verschuldigd, in die gevallen eerder is gefactureerd en betaald. Dat is anders bij de “besparingsfee”, die niet eerder dan na het nemen van het bestreden besluit in rekening kan worden gebracht, omdat dan pas de (hoogte van de) besparing duidelijk is.\n\n11. De heffingsambtenaar heeft zich ter zitting op het standpunt gesteld dat het pas op 4 mei 2026 door de gemachtigde van belanghebbende indienen van facturen en betaalbewijzen (die op 6 mei 2026 door de rechtbank zijn vrijgegeven), die al in 2025 beschikbaar waren, in strijd is met een goede procesorde. De rechtbank overweegt dat partijen in beginsel vrij zijn om gedurende de procedure hun standpunten aan te vullen. Die vrijheid wordt echter begrensd door de beginselen van de goede procesorde. Hoewel de late indiening van reeds voorhanden zijnde stukken niet de schoonheidsprijs verdient, ziet de rechtbank hierin geen grond om die stukken vanwege strijd met een goede procesorde buiten beschouwing te laten. Hiertoe acht de rechtbank van belang dat de stukken een onderbouwing vormen van een eerder door de gemachtigde ingenomen standpunt, een reactie zijn op het verweerschrift en dat de aard en de omvang van de stukken niet zodanig zijn dat van de heffingsambtenaar om adequaat hierop te kunnen reageren een nader diepgaand (feiten)onderzoek wordt gevergd. De inhoudelijke reactie van de heffingsambtenaar op de stukken in de pleitnota bevestigen dit oordeel.\n\n12. De rechtbank stelt voorop dat voor haar de facturen en de betaalbewijzen leidend zijn voor de beoordeling van de vraag of kenmerk (i) op de gemachtigde van belanghebbende van toepassing is. Naar het oordeel van de rechtbank zijn (alleen) die stukken, en niet (ook) de overeenkomst, de website en de algemene voorwaarden van de gemachtigde (op 9 februari 2025), waarvan gesteld is dat die op dat moment nog niet in overeenstemming met het gewijzigde bedrijfsmodel waren gebracht, relevant voor de vraag of sprake is van een bedrijfsmodel op basis van no cure no pay. Omdat het bedrijfsmodel van de gemachtigde (en niet de vergoedingen in de aan de rechtbank voorliggende zaken) moet worden beoordeeld, blijft die beoordeling, anders dan de heffingsambtenaar stelt, niet beperkt tot de gemeenten binnen het ambtsgebied van de heffingsambtenaar. Daaruit volgt ook dat op grond van het (incidenteel) ontbreken van facturen en betaalbewijzen in aan de rechtbank voorliggende zaken niet zonder meer kan worden geconcludeerd dat kenmerk (i) op het bedrijfsmodel van de gemachtigde van toepassing is.\n\n13. De rechtbank is van oordeel dat met voldoende gegevens is onderbouwd dat de gemachtigde in 2025 voor een groot deel van de procedures een “besparingsfee” in rekening heeft gebracht. Door het betalen van een “besparingsfee” loopt een belanghebbende bij de inschakeling een gemachtigde voor het voeren van een procedure een financieel risico (zie hiervoor het arrest van de Hoge Raad van 26 september 2025). Deze door de gemachtigde gevraagde vergoeding (van 30-40%) acht de rechtbank, nog daargelaten dat de Hoge Raad dat enkel ten aanzien van “instapvergoedingen” heeft geoordeeld, ook niet dusdanig laag dat kan worden gesproken van rechtsbijstandverlening op een grondslag die in wezen overeenkomt met rechtsbijstandverlening op basis van no cure no pay. Op grond van het vorenstaande heeft belanghebbende, naar het oordeel van de rechtbank, buiten redelijke twijfel bewezen dat het bedrijfsmodel van de gemachtigde ten tijde van het instellen van bezwaar niet het kenmerk van optreden op basis van no cure no pay heeft (i). Daaraan doet niet af dat een belanghebbende vooraf ermee heeft ingestemd dat een eventuele vergoeding van proceskosten aan de gemachtigde toekomt. Dat geldt ook voor het ontbreken van facturen en betaalbewijzen van op een eerder moment in rekening gebrachte “startfees” en de door de heffingsambtenaar gestelde inconsistenties in de hoogte hiervan.\n\n14. Uit het vorenstaande volgt dat sprake is van een bijzonder geval en de heffingsambtenaar ten onrechte toepassing heeft gegeven aan artikel 30a, eerste lid, van de Wet woz.\n\n15. Dit betekent dat het beroep van belanghebbende gegrond is. De rechtbank vernietigt het bestreden besluit voor zover dat ziet op de toegekende proceskostenvergoeding en bepaalt met toepassing van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder b, van de Algemene wet bestuursrecht de proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase op € 1.332,- (2 x € 666,-).\n\n16. Aan het standpunt van belanghebbende dat aan het bestreden besluit een motiveringsgebrek kleeft, wordt niet toegekomen.\n\n17. Omdat het beroep gegrond is, moet de heffingsambtenaar het griffierecht aan belanghebbende vergoeden.\n\n18. De rechtbank acht termen aanwezig om de heffingsambtenaar te veroordelen in de proceskosten die belanghebbende redelijkerwijs heeft moeten maken in verband met de behandeling van het beroep, een en ander eveneens overeenkomstig de normen van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Aan belanghebbende is door een derde beroepsmatig rechtsbijstand verleend. Voor de in aanmerking te nemen proceshandelingen worden 2 punten (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen op zitting met een waarde van € 934,- per punt) toegekend. De rechtbank bepaalt in overeenstemming met het Richtsnoer proceskostenvergoeding belastingkamers gerechtshoven 2024 (neergelegd in de uitspraak van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 7 augustus 2024, ECLI:NL:GHSHE:2024:2524) de wegingsfactor op 0,5. Gelet hierop bedraagt het vanwege de in deze zaak verleende rechtsbijstand te vergoeden bedrag in totaal € 934,-.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank:\n\n- verklaart het beroep gegrond;\n\n- vernietigt het bestreden besluit voor zover dat ziet op de toegekende proceskostenvergoeding, stelt de proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase vast op € 1.332,- en bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde besluit;\n\n- draagt de heffingsambtenaar op het betaalde griffierecht van € 385,- aan belanghebbende te vergoeden;\n\n- veroordeelt de heffingsambtenaar in de proceskosten van belanghebbende wegens verleende rechtsbijstand in beroep tot een bedrag van € 934,-.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. B.F.A. van Huijgevoort, voorzitter, en mrs. E.P.J. Rutten en J.H. van Hoof leden, in aanwezigheid van mr. D.D.R.H. Lechanteur, griffier.De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 8 juli 2026.\n\ngriffier rechter\n\nAfschrift verzonden aan partijen op: 8 juli 2026.\n\nRechtsmiddel\n\nTegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de verzenddatum hoger beroep instellen bij het gerechtshof ’s-Hertogenbosch (belastingkamer).\n\nU kunt digitaal beroep instellen via www.rechtspraak.nl. Daar klikt u op “Formulieren en inloggen”. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof ’s-Hertogenbosch (belastingkamer).\n\nBij het instellen van het hoger beroep dient het volgende in acht te worden genomen:\n\n1. bij het hogerberoepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd;\n\n2 - het hogerberoepschrift moet, indien het op papier wordt ingediend, ondertekend zijn. Verder moet het ten minste het volgende vermelden:\n\na. de naam en het adres van de indiener;\n\nb. de datum van verzending;\n\nc. een omschrijving van de uitspraak waartegen het hoger beroep is ingesteld;\n\nd. de redenen waarom u het niet eens bent met de uitspraak (de gronden van het hoger beroep).","nl","rechtspraak_nl","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBLIM:2026:6423","ecli-nl-rblim-2026-6423",{"courtName":30,"legalDomain":31,"decisionType":32,"procedureType":33},"Roermond","Bestuursrecht; Belastingrecht","uitspraak","Uitspraak",{"id":35,"ecli":36,"caseNumber":37,"courtId":38,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":39,"language":40,"source":41,"sourceUrl":14,"summary":42,"slug":43,"metadata":17},"85","ECLI:RO:2026:JudecatoriaSECTORUL5BUCURESTI:17050-302-2025-a1","17050\u002F302\u002F2025\u002Fa1",97,"Admite cererea de îndreptare a erorii materiale din cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026, pronunţată de Judecătoria Sectorului 5 Bucure?ti în dosar nr. 17050\u002F302\u002F2025, formulată din oficiu.       \nDispune îndreptarea erorii materiale strecurată în cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026 pronun?ată în cadrul dosarului nr. 17050\u002F302\u002F2025, în sensul re?inerii că pârâtul Vasile Constantin are codul numeric personal ............, iar nu ............., astfel cum în mod eronat s-a consemnat.   \nPrezenta încheiere face parte integrantă din cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026 pronun?ată în cadrul dosarului nr. 17050\u002F302\u002F2025.   \nÎndreptarea se va efectua în toate exemplarele sentin?ei.\n\tCu drept de apel în 30 de zile de la comunicare. Cererea de apel se va depune la Judecătoria Sectorului 5 Bucure?ti.   \n\tPronun?ată prin punerea solu?iei la dispozi?ia păr?ilor prin intermediul grefei instan?ei, astăzi, 08.07.2026.\n","ro","portalquery_ro","Admite cererea","ecli-ro-2026-judecatoriasectorul5bucuresti-17050-302-2025-a1",{"id":45,"ecli":46,"caseNumber":14,"courtId":47,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":48,"language":25,"source":26,"sourceUrl":49,"summary":14,"slug":50,"metadata":51},"296","ECLI:NL:GHDHA:2026:2250",58,"Rolnummer: 22-001978-23\n\nParketnummer: 10-066729-23\n\nDatum uitspraak: 8 juli 2026\n\nTEGENSPRAAK\n\nArrestvan de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof Den Haag gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Rotterdam van 28 juni 2023 in de strafzaak tegen de verdachte:\n\n [verdachte],\n\ngeboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 2002,\n\nBRP-adres: [BRP-adres] , [woonplaats] .\n\nOnderzoek van de zaak\n\nDit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg en het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van dit hof.\n\nHet hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.\n\nProcesgang\n\nIn eerste aanleg is de verdachte van het onder 1 tenlastegelegde vrijgesproken en ter zake van het onder 2 en 3 tenlastegelegde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 120 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 73 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren. Voorts is beslist op de vorderingen van de benadeelde partijen, zoals nader omschreven in het vonnis waarvan beroep.\n\nNamens de verdachte is tegen het vonnis hoger beroep ingesteld.\n\nOmvang van het hoger beroep\n\nDe verdachte is door de rechtbank Rotterdam vrijgesproken van hetgeen aan hem onder 1 is tenlastegelegd. Het hoger beroep is door de verdachte onbeperkt ingesteld en is derhalve mede gericht tegen de in eerste aanleg gegeven beslissing tot vrijspraak. Gelet op hetgeen is bepaald in artikel 404, vijfde lid, van het Wetboek van Strafvordering staat voor de verdachte tegen deze beslissing geen hoger beroep open. Het hof zal de verdachte mitsdien niet-ontvankelijk verklaren in het ingestelde hoger beroep, voor zover dat is gericht tegen de in het vonnis waarvan beroep gegeven vrijspraak.\n\nWaar hierna wordt gesproken van \"de zaak\" of \"het vonnis\", wordt daarmee bedoeld de zaak of het vonnis voor zover op grond van het vorenstaande aan het oordeel van dit hof onderworpen.\n\nTenlastelegging\n\nAan de verdachte is – voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen – tenlastegelegd dat:\n\n2. hij op of omstreeks 01 januari 2023 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard, openlijk, te weten, op of aan de Smidsweg en\u002Fof de Langestraat, in elk geval op of aan (een) openbare weg(en), in vereniging geweld heeft gepleegd tegen een of meer verbalisanten van de politie Eenheid Rotterdam, te weten [hoofdagent] (hoofdagent) en\u002Fof [aspirant] (aspirant) en\u002Fof één of meer verbalisanten, zijnde groepsleden van de Mobiele Eenheid van politie Eenheid Rotterdam, te weten [verbalisant 1] en\u002Fof [verbalisant 2] en\u002Fof [verbalisant 3] en\u002Fof [verbalisant 4] en\u002Fof [verbalisant 5] en\u002Fof [verbalisant 6] en\u002Fof [verbalisant 7] en\u002Fof [verbalisant 8] en\u002Fof [verbalisant 9] en\u002Fof [verbalisant 10] en\u002Fof [verbalisant 11] en\u002Fof [verbalisant 12] en\u002Fof [verbalisant 13] en\u002Fof [verbalisant 14] en\u002Fof [verbalisant 15] en\u002Fof [verbalisant 16] en\u002Fof [verbalisant 17] en\u002Fof [verbalisant 18] en\u002Fof [verbalisant 19] en\u002Fof [verbalisant 20] , althans een of meer (andere) verbalisanten door\n\n- één of meer stuks zwaar (illegaal) vuurwerk (betreffende onder meer: cobra's \u002F nitraten \u002F shells) en\u002Fof vuurwerkbommen op\u002Ftegen, althans in de richting van\u002Fnaar voornoemde verbalisanten af te schieten en\u002Fof te gooien, waarbij voornoemd(e) vuurwerk\u002Fvuurwerkbommen vlakbij\u002Fnaast het\u002Fde lichamen en\u002Fof het\u002Fde hoofden\u002Fgezichten van voornoemde verbalisanten tot ontploffing is\u002Fzijn gekomen en\u002Fof\n\n- ( met kracht) één of meer stenen en\u002Fof glaswerk op\u002Ftegen, althans in de richting van voornoemde verbalisanten te gooien en\u002Fof\n\n- ( dreigend) zich op te dringen aan voornoemde ambtenaren en\u002Fof\n\n- ( daarbij) (dreigend) een of meerdere ploertendoders, althans slagvoorwerpen, aan voornoemde ambtenaren te tonen\u002Fvoor te houden en\u002Fof\n\n- ( daarbij) aan die [aspirant] en\u002Fof [hoofdagent] en\u002Fof een of meer (andere) verbalisanten de weg te versperren, althans de doorgang te beletten en\u002Fof (daarbij) te verhinderen dat die [aspirant] en\u002Fof [hoofdagent] en\u002Fof anderen met\u002Fin een (politie)voertuig weg konden rijden en\u002Fof\n\n- naar\u002Fin de richting van voornoemde ambtenaren te schelden, met de woorden: \"Kankerlijers\", \"Kanker op joh\" en\u002Fof \"Kankerpolitie\" en\u002Fof\n\n- ( met kracht) op\u002Ftegen het (politie)schild van die [verbalisant 2] te trappen\u002Fschoppen;\n\n3. hij op of omstreeks 31 december 2022 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard opzettelijk en wederrechtelijk een vuilnisbak\u002Fprullenbak, in elk geval enig goed, dat\u002Fdie geheel of ten dele aan Gemeente Hoeksche Waard, in elk geval aan een ander dan aan verdachte toebehoorde(n) heeft vernield, beschadigd, onbruikbaar gemaakt.\n\nVordering van de advocaat-generaal\n\nDe advocaat-generaal heeft gevorderd dat het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de bewezenverklaring zal worden bevestigd en dat de verdachte ter zake van het onder 2 en 3 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 107 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 60 dagen voorwaardelijk en met een proeftijd van 2 jaren.\n\nHet vonnis waarvan beroep\n\nHet vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven omdat het hof zich daarmee niet verenigt.\n\nVrijspraak\n\nDe advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat het onder 2 tenlastegelegde wettig en overtuigend kan worden bewezenverklaard, nu de verdachte met zijn handelen een bijdrage van voldoende gewicht heeft geleverd aan het openlijk geweld tegen de desbetreffende verbalisanten. Zo heeft de verdachte voorafgaand aan de jaarwisseling deel genomen aan een WhatsApp-groep waarin werd gesproken over het voornemen onrust te veroorzaken ten tijde van de jaarwisseling. Voorts heeft de verdachte in de nacht van de jaarwisseling – nadat hij door leden van de Mobiele Eenheid (ME) was ingesloten –op zijn telefoon een video-opname gemaakt waarin er samen met medeverdachte [medeverdachte] (hierna: [medeverdachte] ) wordt gepraat over het doodschoppen van een ME’er. Vijftien minuten nadat hij deze video had opgenomen, is [medeverdachte] aangehouden voor het schoppen tegen het schild van een ME’er.\n\nHet hof overweegt als volgt.\n\nHet hof stelt voorop dat van het \"in vereniging\" plegen van geweld sprake is, indien de betrokkene een voldoende significante of wezenlijke bijdrage levert aan het geweld, zij het dat deze bijdrage zelf niet van gewelddadige aard hoeft te zijn. De enkele omstandigheid dat iemand aanwezig is in een groep die openlijk geweld pleegt is niet zonder meer voldoende om hem te kunnen aanmerken als iemand die \"in vereniging\" geweld pleegt. Beoordeeld zal moeten worden of de door de verdachte geleverde – intellectuele en\u002Fof materiële – bijdrage aan het delict van voldoende gewicht is.\n\nMet de advocaat-generaal en de verdediging is het hof van oordeel dat op grond van het verhandelde ter terechtzitting niet kan worden bewezen dat de verdachte omstreeks de jaarwisseling geweld heeft gebruikt jegens de verbalisanten, zoals het gooien met stenen of vuurwerk. Het hof is voorts van oordeel dat evenmin bewezen kan worden dat de verdachte op enige wijze geweldshandelingen die door andere personen zijn gepleegd heeft ondersteund of anderszins heeft bijgedragen aan het ontstaan of het voortduren van het geweld jegens de verbalisanten. Het hof neemt hierbij in aanmerking dat [medeverdachte] bij de raadsheer-commissaris als getuige is gehoord en heeft verklaard dat hetgeen de verdachte in de video-opname heeft gezegd, los stond van zijn handelen daarna en dat de verdachte niet in de buurt was toen [medeverdachte] tegen het schild van verbalisant [verbalisant 2] aan schopte. De enkele aanwezigheid in de groep die door de politie\u002FME was ingesloten en het feit dat de verdachte deel uit maakte van een WhatsApp-groep acht het hof evenmin een bijdrage van voldoende gewicht. Gelet op het voorgaande is niet vast komen te staan dat de verdachte een voldoende significante of wezenlijke bijdrage heeft geleverd aan het tenlastegelegde geweld tegen de desbetreffende verbalisanten, zodat het ten laste gelegde niet kan worden bewezen en de verdachte daarvan zal worden vrijgesproken.\n\nBewezenverklaring\n\nHet hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 3 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:\n\n3. hij op of omstreeks31 december 2022 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard opzettelijk en wederrechtelijk eenvuilnisbak\u002Fprullenbak, in elk geval enig goed,dat\u002Fdiegeheel of ten deleaan Gemeente Hoeksche Waard, in elk geval aan een ander dan aan verdachtetoebehoorde(n)heeft vernield, beschadigd, onbruikbaar gemaakt;.\n\nHetgeen meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.\n\nBewijsvoering\n\nHet hof grondt zijn overtuiging dat de verdachte het bewezenverklaarde heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat en die reden geven tot de bewezenverklaring.\n\nIn die gevallen waarin de wet aanvulling van het arrest vereist met de bewijsmiddelen dan wel, voor zover artikel 359, derde lid, tweede volzin, van het Wetboek van Strafvordering wordt toegepast, met een opgave daarvan, zal zulks plaatsvinden in een aanvulling die als bijlage aan dit arrest zal worden gehecht.\n\nStrafbaarheid van het bewezenverklaarde\n\nHet onder 3 bewezenverklaarde levert op\n\nopzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, vernielen.\n\nStrafbaarheid van de verdachte\n\nEr is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dus strafbaar.\n\nStrafmotivering\n\nHet hof heeft de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en op grond van de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan is gebleken uit het onderzoek ter terechtzitting.\n\nDaarbij heeft het hof in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.\n\nDe verdachte heeft zich op oudejaarsavond schuldig gemaakt aan vernieling van een prullenbak door hierop zwaar vuurwerk tot ontploffing te brengen. Een dergelijk feit is gevaarzettend en geschikt om gevoelens van angst en onveiligheid in de maatschappij teweeg te brengen. De verdachte heeft met zijn handelen de gemeente en daarmee de gemeenschap financiële schade berokkend en hij heeft hiermee overlast veroorzaakt.\n\nHet hof heeft acht geslagen op een de verdachte betreffend uittreksel Justitiële Documentatie van 1 juni 2026, waaruit blijkt dat de verdachte niet eerder voor een vergelijkbaar feit is veroordeeld.\n\nTen aanzien van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) overweegt het hof dat deze is aangevangen op 6 maart 2023. In eerste aanleg is de redelijke termijn niet overschreden. Het hof stelt vast dat de behandeling van de zaak in hoger beroep niet heeft plaatsgevonden binnen de daartoe gestelde redelijke termijn,. Namens de verdachte is immers op 4 juli 2023 hoger beroep ingesteld en het hof wijst op 8 juli 2026 eindarrest. De redelijke termijn van de berechting in hoger beroep is derhalve met meer dan één jaar overschreden. Het hof ziet, ook gelet op de duur van de procedure als geheel, aanleiding te volstaan met de constatering van dit verzuim, gelet op de gekozen strafmodaliteit en de hoogte van de op te leggen straf.\n\nHet hof is – alles afwegende – van oordeel dat een onvoorwaardelijke taakstraf van na te melden duur een passende en geboden reactie vormt. Anders dan de verdediging heeft bepleit acht het hof een geldboete, gelet op de context waarin en de wijze waarop de vernieling plaatsvond – tijdens de jaarwisseling en met (illegaal) vuurwerk – niet passend. Evenmin zal om die reden toepassing worden gegeven aan het bepaalde in artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht.\n\nVorderingen tot schadevergoeding\n\nIn het onderhavige strafproces hebben tweeëntwintig verbalisanten zich als benadeelde partij gevoegd ter zake van het onder 2 ten laste gelegde. De benadeelde partijen [verbalisant 17] , [verbalisant 12] , [verbalisant 8] , [verbalisant 9] , [verbalisant 19] , [verbalisant 20] , [verbalisant 18] , [verbalisant 15] , [verbalisant 10] , [verbalisant 4] , [verbalisant 1] , [verbalisant 16] , [verbalisant 3] , [aspirant] , [verbalisant 7] , [hoofdagent] , [verbalisant 14] , [verbalisant 5] en [verbalisant 6] vorderen per persoon een vergoeding van € 350,00 aan immateriële schade. De benadeelde partijen [verbalisant 13] en [verbalisant 11] vorderen per persoon een vergoeding van € 400,00 aan immateriële schade en de benadeelde partij [verbalisant 2] vordert een vergoeding van € 750,00 aan immateriële schade.\n\nNu de verdachte ter zake van het onder 2 tenlastegelegde wordt vrijgesproken, zullen de benadeelde partijen niet-ontvankelijk worden verklaard in hun vordering.\n\nGelet daarop zullen de benadeelde partijen worden veroordeeld in de kosten die de verdachte tot aan deze uitspraak in verband met de verdediging tegen die vorderingen heeft moeten maken, welke kosten het hof vooralsnog begroot op nihil.\n\nToepasselijke wettelijke voorschriften\n\nHet hof heeft gelet op de artikelen 9, 22c, 22d en 350 van het Wetboek van Strafrecht, zoals zij rechtens gelden dan wel golden.\n\nBESLISSING\n\nHet hof:\n\nVerklaart de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de beslissing ter zake van het onder 1 tenlastegelegde.\n\nVernietigt het vonnis waarvan beroep voor zover thans aan het oordeel van het hof onderworpen en doet in zoverre opnieuw recht:\n\nVerklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 2 tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.\n\nVerklaart, zoals hiervoor overwogen, bewezen dat de verdachte het onder 3 tenlastegelegde heeft begaan.\n\nVerklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.\n\nVerklaart het onder 3 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.\n\nVeroordeelt de verdachte tot een taakstrafvoor de duur van60 (zestig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door30 (dertig) dagen hechtenis.\n\nBeveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde taakstraf in mindering zal worden gebracht, volgens de maatstaf van 2 uren taakstraf per in voorarrest doorgebrachte dag, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.\n\nVordering van de benadeelde partijen:\n\n- [verbalisant 17] ,\n\n- [verbalisant 12] ,\n\n- [verbalisant 13] ,\n\n- [verbalisant 8] ,\n\n- [verbalisant 9] ,\n\n- [verbalisant 19] ,\n\n- [verbalisant 20] ,\n\n- [verbalisant 11]\n\n- [verbalisant 18] ,\n\n- [verbalisant 15] ,\n\n- [verbalisant 10] ,\n\n- [verbalisant 4] ,\n\n- [verbalisant 1] ,\n\n- [verbalisant 16] ,\n\n- [verbalisant 3] ,\n\n- [verbalisant 2]\n\n- [aspirant] ,\n\n- [verbalisant 7] ,\n\n- [hoofdagent] ,\n\n- [verbalisant 14] ,\n\n- [verbalisant 5] , en\n\n- [verbalisant 6]\n\nVerklaart de hiervoor genoemde benadeelde partijen telkens niet-ontvankelijk in hun vordering tot schadevergoeding.\n\nVeroordeelt de hiervoor genoemde benadeelde partijen telkens in de door verdachte gemaakte kosten en begroot deze telkens op nihil.\n\nDit arrest is gewezen door mr. F.W. Pieters, als voorzitter, mr. E.C. van Veen en mr. M.C. Bruining, leden, in bijzijn van de griffier mr. V.V. de Lange.\n\nHet is uitgesproken op de openbare terechtzitting van het hof van 8 juli 2026.","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:GHDHA:2026:2250","ecli-nl-ghdha-2026-2250",{"courtName":52,"legalDomain":53,"decisionType":32,"procedureType":33},"Den Haag","Strafrecht",{"id":55,"ecli":56,"caseNumber":14,"courtId":57,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":58,"language":25,"source":26,"sourceUrl":59,"summary":14,"slug":60,"metadata":61},"348","ECLI:NL:RBDHA:2026:18721",65,"RECHTBANK DEN HAAG\n\nZittingsplaats Groningen\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: NL26.20806\n uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen\n \n [naam], eiseres,\n\nV-nummer: [v-nummer:],\n\n(gemachtigde: mr. I.M. Zuidhoek),\n\nen\n\nde minister van Asiel en Migratie, de minister.\n\nInleiding\n\n1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiseres tegen het niet in behandeling nemen van de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. De minister heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 7 april 2026 niet in behandeling genomen omdat daarvoor Frankrijk verantwoordelijk is.\n\n1.1.. De rechtbank doet op grond van artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) uitspraak zonder zitting.\n\nBeoordeling door de rechtbank\n\n2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiseres. Zij doet dat mede aan de hand van de argumenten die eiseres heeft aangevoerd, de beroepsgronden.\n\n3. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Dat betekent dat eiseres ongelijk krijgt en het bestreden besluit in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.\n\nToepasselijk recht\n\n4. Op deze zaak is het recht van toepassing dat gold vóór 12 juni 2026.\n\nTotstandkoming van het besluit\n\n5. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Dublinverordening.Op grond van de Dublinverordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.In dit geval heeft Nederland bij Frankrijk een verzoek om terugname gedaan. Frankrijk heeft dit verzoek aanvaard.\n\nMag de minister ten opzichte van Frankrijk uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel?\n\n6. Eiseres stelt zich op het standpunt dat er in Frankrijk voor haar een onveilige situatie zal optreden. Dit is het gevolg van de aanwezigheid van veel Libanezen in Frankrijk, waaronder ook de familie van haar moeder die haar eerder al bedreigde. Bovendien heeft eiseres in Nederland een community gevonden waar zij zich veilig bij voelt en in Frankrijk heeft zij niemand, dit is voor haar een angstaanjagend vooruitzicht. Dit terwijl in Nederland er een sterke en diverse LHBT-gemeenschap is waar zij zich veilig voelt. Volgens eiseres is er in Frankrijk bovendien nog steeds een groot probleem met betrekking tot de opvang van asielzoekers. Ze verwijst naar het AIDA-rapport over Frankrijk, update 2024.Er is een tekort aan opvangplekken en eiseres loopt bij terugkeer een reëel risico om in een situatie van materiële deprivatie terecht te komen. Volgens eiseres is het bestreden besluit niet zorgvuldig voorbereid en berust het evenmin op een deugdelijke motivering.\n\n6.1.. De beroepsgrond slaagt niet. Naar het oordeel van de rechtbank mag de minister ten aanzien van Frankrijk uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. De Afdelingheeft meermaals bevestigd dat ten aanzien van Frankrijk in algemene zin kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Hierbij is ook het AIDA rapport, update 2024, betrokken. De rechtbank overweegt ambtshalve dat ook het recente AIDA rapport, update 2025, geen wezenlijk ander beeld geeft van de opvangvoorzieningen in Frankrijk dan de informatie die is betrokken door de Afdeling in eerdere uitspraken.\n\n6.2.. Uit de AIDA rapporten blijkt niet dat sprake is van structurele tekortkomingen in de opvang of asielprocedure, ook niet ten aanzien van de LHTBI-gemeenschap. Eiseres heeft bovendien niet aannemelijk gemaakt dat zij bij overdracht aan Frankrijk persoonlijk geen opvang, rechtsbescherming of toegang tot de procedure zal krijgen. Eiseres heeft niet eerder een asielaanvraag in Frankrijk ingediend waardoor zij geen persoonlijke ervaring heeft met de kwaliteit van de asielprocedure en de opvangvoorzieningen in Frankrijk.\n\n6.3.. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister zich niet ten onrechte op het standpunt gesteld dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat sprake is van bijzondere, individuele omstandigheden op basis waarvan de minister de aanvraag toch zou moeten behandelen.\n\nConclusie en gevolgen\n\n7. Het beroep is kennelijk ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft en eiseres overgedragen kan worden aan Frankrijk. Eiseres krijgt geen vergoeding van haar proceskosten.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank verklaart het beroep ongegrond.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. A. Sibma, rechter, in aanwezigheid van mr. S. Strating, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.\n\nDe uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:\n\nInformatie over verzet\n\nAls partijen het niet eens zijn met deze uitspraak, kunnen zij een verzetschrift sturen naar de rechtbank waarin zij uitleggen waarom zij het niet eens zijn met deze uitspraak. Het verzetschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Als partijen graag een zitting willen om het verzetschrift toe te lichten, moeten zij dit in het verzetschrift vermelden.\n\n Zie artikel 84 van de Asiel- en migratiebeheerverordening inzake het overgangsrecht.\n\n Verordening (EU) nr. 604\u002F2013.\n\n Dit staat ook in artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000.\n\n Update 2024 van juni 2025.\n\n Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.\n\n Update 2025 van mei 2026.\n\n Zie ook de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Arnhem, van 3 juli 2026. (ECLI:NL:RBDHA:2026:18469, r.o. 7.1) en de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Middelburg, van 25 juni 2026 (ECLI:NL:RBDHA:2026:17711).","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBDHA:2026:18721","ecli-nl-rbdha-2026-18721",{"courtName":62,"legalDomain":63,"decisionType":32,"procedureType":33},"Groningen","Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht",{"id":65,"ecli":66,"caseNumber":14,"courtId":67,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":68,"language":25,"source":26,"sourceUrl":69,"summary":14,"slug":70,"metadata":71},"418","ECLI:NL:RBDHA:2026:18726",61,"RECHTBANK DEN HAAG\n\nZittingsplaats Rotterdam\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: NL26.36068uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen\n\n [naam eiser] , eiser\n\nV-nummer: [V-nummer]\n\n(gemachtigde: mr. J.S. Dobosz),\n\nen\n\nde minister van Asiel en Migratie, verweerder\n\n(gemachtigde: mr. C. van der Zijde).\n\nSamenvatting\n\n1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000. Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een beroepsgrond aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgrond beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.\n\n1.1.. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep gegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is onrechtmatig. De rechtbank kent daarom een schadevergoeding toe. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.\n\n1.2.. In deze uitspraak gebruikt de rechtbank de volgende afkortingen voor de wet- en regelgeving:\n\nAwb: Algemene wet bestuursrecht\n\nVw: Vreemdelingenwet 2000\n\nVb: Vreemdelingenbesluit 2000\n\nProcesverloop\n\n2. Met het bestreden besluit van 29 juni 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.\n\n2.1.. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.\n\n2.2.. De rechtbank heeft het beroep op 7 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, K.A. Ozdzinska als tolk en de gemachtigde van verweerder.\n\nBeoordeling door de rechtbank\n\nToetsingskader\n\n3. Verweerder kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen.Verweerder stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring.Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.\n\nGronden\n\n4. Eiser heeft de gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd niet bestreden. De gronden, die de ambtshalve toetsing van de rechtbank doorstaan, zijn tezamen voldoende om de maatregel van bewaring te kunnen dragen.\n\nRechtmatig verblijf\n\n5. Eiser heeft aangevoerd dat er sprake is van een rechtmatig verblijf van eiser in Nederland op grond van artikel 7 van de Richtlijn 2004\u002F38\u002FEG. Eiser is een maand voorafgaand aan de onderhavige zaak opgehouden op 3 juni 2026. Hij heeft ter onderbouwing het proces-verbaal van ophouding overgelegd. Op deze dag is onderzoek gedaan naar de arbeidssituatie van eiser. Gebleken is dat eiser arbeid verricht voor een Nederlands uitzendbureau en beschikte over een arbeidscontract. Eiser is vervolgens heengezonden wegens bestendig verblijf. Verweerder kon ten aanzien van de onderhavige maatregel van bewaring op 29 juni 2026 niet zonder meer terugvallen op het standpunt dat sprake is van voortgezet onrechtmatig verblijf. Dit is onverenigbaar met de bevinding op 3 juni 2026. De maatregel van bewaring is dan ook onvoldoende zorgvuldig voorbereid en onvoldoende gemotiveerd.\n\n5.1.. Verweerder heeft aan de maatregel ten grondslag gelegd dat eiser geen rechtmatig verblijf in Nederland heeft, nu zijn verblijfsrecht als Unieburger bij beschikking van 6 maart 2025 is beëindigd. De rechtbank stelt voorop dat de enkele omstandigheid dat het verblijfsrecht van een Unieburger eerder is beëindigd, niet zonder meer meebrengt dat deze op een later moment geen rechten meer aan het Unierecht kan ontlenen. Indien sprake is van gewijzigde feiten en omstandigheden dient verweerder de verblijfsrechtelijke positie van de betrokkene opnieuw te beoordelen alvorens tot het oordeel te komen dat hij geen rechtmatig verblijf heeft.\n\n5.2.. De rechtbank oordeelt als volgt. In de maatregel van bewaring is vermeld dat eiser heeft verklaard werkzaam te zijn voor een Nederlands uitzendbureau en dit ook heeft aangetoond, dat eiser werkzaam is in België waar hij ook wordt voorzien van woonruimte door de werkgever en dat hij in België mag verblijven. Naar het oordeel van de rechtbank vormen deze omstandigheden concrete aanwijzingen dat de feitelijke situatie van eiser sinds de beschikking van 6 maart 2025 is gewijzigd. Van verweerder mocht daarom worden verwacht dat hij kenbaar zou onderzoeken welke betekenis deze gewijzigde omstandigheden hebben voor de actuele verblijfsrechtelijke positie van eiser. Uit de maatregel van bewaring, het gehoor voorafgaand aan deze maatregel en de overige stukken in het dossier is niet gebleken dat een dergelijk onderzoek heeft plaatsgevonden. Daarbij betrekt de rechtbank dat uit het proces-verbaal van ophouding van eiser op 3 juni 2026 blijkt dat eiser is heengezonden, omdat sprake was van ‘mogelijk bestendig verblijf’. Uit het proces-verbaal van verhoor op die dag blijkt dat het werken voor een Nederlands uitzendbureau hier ook aan de orde is geweest. Vervolgens wordt nog geen maand later in de onderhavige maatregel van bewaring zonder kenbare motivering aangenomen dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft. Niet valt in te zien waarom verweerder er zonder nader onderzoek van uit heeft kunnen gaan dat eiser geen aan het Unierecht ontleend verblijfsrecht had. De motivering dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft, is onder deze omstandigheden onvoldoende draagkrachtig. Gelet hierop is de maatregel in strijd met artikel 3:2 en 3:46 van de Awb tot stand gekomen en is dan ook onrechtmatig. Deze beroepsgrond slaagt.\n\nConclusie en gevolgen\n\n6. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is gegrond. Deze maatregel is vanaf het moment van het opleggen daarvan onrechtmatig. De rechtbank beveelt de opheffing van deze maatregel met ingang van vandaag.\n\n6.1.. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien zij de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring beveelt aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen. De rechtbank acht gronden aanwezig om een schadevergoeding toe te kennen voor 10 dagen onrechtmatige (tenuitvoerlegging van de) vreemdelingenbewaring ten bedrage van 0 x € 160,- (verblijf politiecel) en 10 x € 120,- (verblijf detentiecentrum) = € 1.200,-.\n\n6.2.. Eiser krijgt een vergoeding van zijn proceskosten. Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- omdat de gemachtigde van eiser geacht wordt beroep te hebben ingesteld en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank:\n\n- verklaart het beroep gegrond;\n\n- veroordeelt de Staat der Nederlanden tot het betalen van € 1.200,- aan schadevergoeding aan eiser, te betalen door de griffier en beveelt de tenuitvoerlegging van deze schadevergoeding;\n\n- beveelt de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring met ingang van vandaag;\n\n- veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. S.N. Abdoelkadir, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Stehouwer, griffier.\n\nUitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:\n\nInformatie over hoger beroep\n\nEen partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.\n\n Het beroep tegen een maatregel van bewaring wordt ook aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding. Dit volgt uit artikel 106, eerste lid, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 106, eerste lid, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 59c van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 5.5 van het Vb.\n\n Dit volgt uit artikel 5.6, eerste lid, van het Vb.","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBDHA:2026:18726","ecli-nl-rbdha-2026-18726",{"courtName":72,"legalDomain":63,"decisionType":32,"procedureType":33},"Rotterdam"]