[{"data":1,"prerenderedAt":-1},["ShallowReactive",2],{"decision-ecli-de-neuris-jure269032169":3,"decision-more-ecli-de-neuris-jure269032169":18},{"id":4,"ecli":5,"caseNumber":6,"courtId":7,"courtName":8,"courtSlug":9,"decisionDate":10,"fullText":11,"language":12,"source":13,"sourceUrl":14,"summary":15,"slug":16,"metadata":17},"4204","ECLI:DE:NEURIS:JURE269032169","3 Ni 23\u002F23 (EP)",42,"Bundespatentgericht","bundespatentgericht","2025-11-11T00:00:00.000Z","#  BPatG München, 11.11.2025, 3 Ni 23\u002F23 (EP) \n\n## Tenor\n\n**In der Patentnichtigkeitssache**\n\n…\n\n**betreffend das europäische Patent 3 071 625**\n\n**(DE 50 2014 015 819)**\n\nhat der 3. Senat (Nichtigkeitssenat) des Bundespatentgerichts aufgrund der mündlichen Verhandlung vom 11. November 2025 durch die Richterin Streif als Vorsitzende, die Richterinnen Dipl.-Chem. Dr. Münzberg und Dorn, sowie die Richter Dipl.-Chem. Dr. Jäger und Dipl.-Chem. Dr. Freudenreich\n\nfür Recht erkannt:\n\nI. Das europäische Patent EP 3 071 625 wird für das Hoheitsgebiet der Bundesrepublik Deutschland dadurch teilweise für nichtig erklärt, dass es folgende Fassung erhält:\n\nPatentansprüche 2 bis 6 wie erteilt.\n\nII. Im Übrigen wird die Klage abgewiesen.\n\nIII. Von den Kosten des Rechtsstreits tragen die Klägerin 1\u002F5 und die Beklagte 4\u002F5.\n\nIV. Das Urteil ist gegen Sicherheitsleistung in Höhe von jeweils 120 % des zu vollstreckenden Betrages vorläufig vollstreckbar.\n\n## Tatbestand\n\n1\\. Die Beklagte ist eingetragene Inhaberin des aufgrund der als WO 2015\u002F071448 am 21. Mai 2015 veröffentlichten internationalen Anmeldung vom 17. November 2014 unter Inanspruchnahme der deutschen Priorität DE 10 2013 223 496 vom 18. November 2013 auch mit Wirkung für das Hoheitsgebiet der Bundesrepublik Deutschland in deutscher Verfahrenssprache am 18. August 2021 als erteilt veröffentlichten europäischen Patents 3 071 625 (Streitpatent) mit der Bezeichnung „VERWENDUNG EINES KLEBEBANDES UMFASSEND EIN BIOBASIERTES TRÄGERMATERIAL ENTHALTEND EINEN BIOBASIERTEN POLYESTER ZUM UMMANTELN VON LANGGESTRECKTEM GUT“. Das beim Deutschen Patent- und Markenamt unter dem Aktenzeichen DE 50 2014 015 819.8 geführte Streitpatent betrifft die Verwendung eines biobasierten Klebebands zum Umwickeln von langgestrecktem Gut. \n\n2\\. Die erteilte Anspruchsfassung des Streitpatents umfasst 6 Patentansprüche mit einem unabhängigen Patentanspruch 1, der wie folgt lautet: \n\n3\\. 1\\. Verwendung eines Klebebandes zum Ummanteln von langgestrecktem Gut, wobei \n\n4\\. a) das Klebeband in einer Schraubenlinie um das langgestreckte Gut geführt wird oder \n\n5\\. b) das langgestreckte Gut in axialer Richtung von dem Band umhüllt wird, \n\n6\\. wobei das Klebeband umfasst ein biobasiertes Trägermaterial, wobei das biobasierte Trägermaterial in Form von Flächenelementen umfassend gesponnene, gewebte und\u002Foder geschmolzene Flächenelemente vorliegt, enthaltend einen biobasierten Polyester wobei \n\n7\\. \\- auf mindestens einer der beiden Oberflächen des biobasierten Trägermaterials \n\n8\\. \\- mindestens eine Klebemasse vorhanden ist, die teilweise oder vollständig in den Träger eingesunken sein kann, und \n\n9\\. \\- optional mindestens ein Deckmaterial und\u002Foder Transfermaterial vorhanden ist, \n\n10\\. dadurch gekennzeichnet, dass \n\n11\\. der biobasierte Polyester basiert auf mindestens zwei unterschiedlichen biobasierten Monomeren, gewonnen aus Biomasse enthaltenden Kohlenhydraten, worin mindestens ein biobasiertes Monomer ein Furanderivat nach Formel I ist, \n\n12\\. worin jeweils unabhängig voneinander \n\n13\\. \\- R1 eine Carboxy-Gruppe ist und als Substituent eine lineare, verzweigte und\u002Foder cyclische unsubstituierte oder substituierte Kohlenwasserstoff-Gruppe mit 1 bis 20 C-Atomen enthält, die optional O, N oder S-Atome enthält, oder eine Carbonsäure-Gruppe ist oder ein Anhydrid ist, \n\n14\\. \\- R2 eine Carboxy-Gruppe ist und als Substituent eine lineare, verzweigte und\u002Foder cyclische unsubstituierte oder substituierte Kohlenwasserstoff-Gruppe mit 1 bis 20 C-Atomen umfasst, oder eine Carbonsäure-Gruppe ist oder ein Anhydrid ist, \n\n15\\. das zweite biobasierte Monomer eine hydroxyfunktionelle Verbindung umfassend 1 bis 100 C-Atome ist, wobei der Polyester ein mittleres Molekulargewicht Mw größer gleich 1.000 g\u002Fmol (gemessen nach der in der Beschreibung angegebenen Messmethode) aufweist und der Anteil an biobasierten Monomeren im biobasierten Polyester größer gleich 55 mol-% in Bezug auf alle Monomere des Polyesters beträgt, \n\n16\\. wobei der Anteil an biobasierten Monomeren des biobasierten Polyesters bestimmt wird über das Verhältnis von 14C\u002F12C-Kohlenstoffatomen. \n\n17\\. Wegen der Unteransprüche 2 bis 6 wird auf die B1-Schrift verwiesen. \n\n18\\. Die Anspruchsfassung nach Hilfsantrag 1, in der mündlichen Verhandlung als Hauptantrag gestellt, umfasst 6 Patentansprüche mit einem unabhängigen Patentanspruch 1, der wie folgt lautet (Änderungen gegenüber der erteilten Fassung unterstrichen): \n\n19\\. 1\\. Verwendung eines Klebebandes zum Ummanteln von Kabelsätzen, wobei \n\n20\\. a) das Klebeband in einer Schraubenlinie um den Kabelsatz geführt wird oder \n\n21\\. b) der Kabelsatz in axialer Richtung von dem Band umhüllt wird, \n\n22\\. wobei das Klebeband umfasst ein biobasiertes Trägermaterial, wobei das biobasierte Trägermaterial in Form von Flächenelementen umfassend gesponnene, gewebte und\u002Foder geschmolzene Flächenelemente vorliegt, enthaltend einen biobasierten Polyester wobei \n\n23\\. \\- auf mindestens einer der beiden Oberflächen des biobasierten Trägermaterials \n\n24\\. \\- mindestens eine Klebemasse vorhanden ist, die teilweise oder vollständig in den Träger eingesunken sein kann, und \n\n25\\. \\- optional mindestens ein Deckmaterial und\u002Foder Transfermaterial vorhanden ist, \n\n26\\. dadurch gekennzeichnet, dass \n\n27\\. der biobasierte Polyester basiert auf mindestens zwei unterschiedlichen biobasierten Monomeren, gewonnen aus Biomasse enthaltenden Kohlenhydraten, worin mindestens ein biobasiertes Monomer ein Furanderivat nach Formel I ist, \n\n28\\. worin jeweils unabhängig voneinander \n\n29\\. \\- R1 eine Carboxy-Gruppe ist und als Substituent eine lineare, verzweigte und\u002Foder cyclische unsubstituierte oder substituierte Kohlenwasserstoff-Gruppe mit 1 bis 20 C-Atomen enthält, die optional O, N oder S-Atome enthält, oder eine Carbonsäure-Gruppe ist oder ein Anhydrid ist, \n\n30\\. \\- R2 eine Carboxy-Gruppe ist und als Substituent eine lineare, verzweigte und\u002Foder cyclische unsubstituierte oder substituierte Kohlenwasserstoff-Gruppe mit 1 bis 20 C-Atomen umfasst, oder eine Carbonsäure-Gruppe ist oder ein Anhydrid ist, \n\n31\\. das zweite biobasierte Monomer eine hydroxyfunktionelle Verbindung umfassend 1 bis 100 C-Atome ist, wobei der Polyester ein mittleres Molekulargewicht Mw größer gleich 1.000 g\u002Fmol (gemessen nach der in der Beschreibung angegebenen Messmethode) aufweist und der Anteil an biobasierten Monomeren im biobasierten Polyester größer gleich 55 mol-% in Bezug auf alle Monomere des Polyesters beträgt, \n\n32\\. wobei der Anteil an biobasierten Monomeren des biobasierten Polyesters bestimmt wird über das Verhältnis von 14C\u002F12C-Kohlenstoffatomen. \n\n33\\. Die Patentansprüche 2 bis 6 sind wortgleich mit der erteilten Form. \n\n34\\. Die Anspruchsfassung nach Hilfsantrag 3 umfasst 5 Patentansprüche mit einem unabhängigen Patentanspruch 1, der wie folgt lautet (Änderungen gegenüber der erteilten Fassung unterstrichen): \n\n35\\. 1\\. Verwendung eines Klebebandes zum Ummanteln von Kabelsätzen, wobei \n\n36\\. a) das Klebeband in einer Schraubenlinie um den Kabelsatz geführt wird oder \n\n37\\. b) der Kabelsatz in axialer Richtung von dem Band umhüllt wird, \n\n38\\. wobei das Klebeband umfasst ein biobasiertes Trägermaterial, wobei das biobasierte Trägermaterial in Form von Flächenelementen umfassend gesponnene, gewebte und\u002Foder geschmolzene Flächenelemente vorliegt, enthaltend einen biobasierten Polyester wobei \n\n39\\. \\- auf mindestens einer der beiden Oberflächen des biobasierten Trägermaterials \n\n40\\. \\- mindestens eine Klebemasse vorhanden ist, die teilweise oder vollständig in den Träger eingesunken sein kann, und \n\n41\\. \\- optional mindestens ein Deckmaterial und\u002Foder Transfermaterial vorhanden ist, \n\n42\\. dadurch gekennzeichnet, dass \n\n43\\. der biobasierte Polyester basiert auf mindestens zwei unterschiedlichen biobasierten Monomeren, gewonnen aus Biomasse enthaltenden Kohlenhydraten, worin mindestens ein biobasiertes Monomer ein Furanderivat nach Formel I ist, \n\n44\\. worin jeweils unabhängig voneinander \n\n45\\. \\- R1 eine Carboxy-Gruppe ist und als Substituent eine lineare, verzweigte und\u002Foder cyclische unsubstituierte oder substituierte Kohlenwasserstoff-Gruppe mit 1 bis 20 C-Atomen enthält, die optional O, N oder S-Atome enthält, oder eine Carbonsäure-Gruppe ist oder ein Anhydrid ist, \n\n46\\. \\- R2 eine Carboxy-Gruppe ist und als Substituent eine lineare, verzweigte und\u002Foder cyclische unsubstituierte oder substituierte Kohlenwasserstoff-Gruppe mit 1 bis 20 C-Atomen umfasst, oder eine Carbonsäure-Gruppe ist oder ein Anhydrid ist, \n\n47\\. das zweite biobasierte Monomer eine hydroxyfunktionelle Verbindung umfassend 1 bis 100 C-Atome ist, wobei der Polyester ein mittleres Molekulargewicht Mw größer gleich 1.000 g\u002Fmol (gemessen nach der in der Beschreibung angegebenen Messmethode) aufweist und der Anteil an biobasierten Monomeren im biobasierten Polyester größer gleich 55 mol-% in Bezug auf alle Monomere des Polyesters beträgt, \n\n48\\. wobei der Anteil an biobasierten Monomeren des biobasierten Polyesters bestimmt wird über das Verhältnis von 14C\u002F12C-Kohlenstoffatomen und die Polydispersität des Polyesters zwischen 1,0 und 1,9 liegt. \n\n49\\. Die Patentansprüche 2 bis 4 sind wortgleich mit der erteilten Form, der erteilte Patentanspruch 5 ist gestrichen, der nunmehrige Patentanspruch 5 entspricht dem erteilten Patentanspruch 6 und wurde lediglich hinsichtlich Nummerierung und Rückbezug angepasst. \n\n50\\. Die Anspruchsfassung nach Hilfsantrag 5 umfasst 6 Patentansprüche mit einem unabhängigen Patentanspruch 1, der wie folgt lautet (Änderungen gegenüber der erteilten Fassung unterstrichen): \n\n51\\. 1\\. Verwendung eines Klebebandes zum Ummanteln von Kabelsätzen, wobei \n\n52\\. a) das Klebeband in einer Schraubenlinie um den Kabelsatz geführt wird oder \n\n53\\. b) der Kabelsatz in axialer Richtung von dem Band umhüllt wird, \n\n54\\. wobei das Klebeband umfasst ein biobasiertes Trägermaterial, wobei das biobasierte Trägermaterial in Form von Flächenelementen umfassend Folien, Gewebe und\u002Foder Gittergewebe vorliegt, enthaltend einen biobasierten Polyester wobei \n\n55\\. \\- auf mindestens einer der beiden Oberflächen des biobasierten Trägermaterials \n\n56\\. \\- mindestens eine Klebemasse vorhanden ist, die teilweise oder vollständig in den Träger eingesunken sein kann, und \n\n57\\. \\- optional mindestens ein Deckmaterial und\u002Foder Transfermaterial vorhanden ist, \n\n58\\. dadurch gekennzeichnet, dass \n\n59\\. der biobasierte Polyester basiert auf mindestens zwei unterschiedlichen biobasierten Monomeren, gewonnen aus Biomasse enthaltenden Kohlenhydraten, worin mindestens ein biobasiertes Monomer ein Furanderivat nach Formel I ist, \n\n60\\. worin jeweils unabhängig voneinander \n\n61\\. \\- R1 eine Carboxy-Gruppe ist und als Substituent eine lineare, verzweigte und\u002Foder cyclische unsubstituierte oder substituierte Kohlenwasserstoff-Gruppe mit 1 bis 20 C-Atomen enthält, die optional O, N oder S-Atome enthält, oder eine Carbonsäure-Gruppe ist oder ein Anhydrid ist, \n\n62\\. \\- R2 eine Carboxy-Gruppe ist und als Substituent eine lineare, verzweigte und\u002Foder cyclische unsubstituierte oder substituierte Kohlenwasserstoff-Gruppe mit 1 bis 20 C-Atomen umfasst, oder eine Carbonsäure-Gruppe ist oder ein Anhydrid ist, \n\n63\\. das zweite biobasierte Monomer eine hydroxyfunktionelle Verbindung umfassend 1 bis 100 C-Atome ist, wobei der Polyester ein mittleres Molekulargewicht Mw größer gleich 1.000 g\u002Fmol (gemessen nach der in der Beschreibung angegebenen Messmethode) aufweist und der Anteil an biobasierten Monomeren im biobasierten Polyester größer gleich 55 mol-% in Bezug auf alle Monomere des Polyesters beträgt, \n\n64\\. wobei der Anteil an biobasierten Monomeren des biobasierten Polyesters bestimmt wird über das Verhältnis von 14C\u002F12C-Kohlenstoffatomen. \n\n65\\. Die Patentansprüche 2 bis 6 sind wortgleich mit der erteilten Fassung. \n\n66\\. Die Anspruchsfassung nach Hilfsantrag 7 umfasst 6 Patentansprüche mit einem unabhängigen Patentanspruch 1, der wie folgt lautet (Änderungen gegenüber der erteilten Fassung unterstrichen): \n\n67\\. 1\\. Verwendung eines Klebebandes zum Ummanteln von Kabelsätzen, wobei \n\n68\\. a) das Klebeband in einer Schraubenlinie um den Kabelsatz geführt wird oder \n\n69\\. b) der Kabelsatz in axialer Richtung von dem Band umhüllt wird, \n\n70\\. wobei das Klebeband umfasst ein biobasiertes Trägermaterial, wobei das biobasierte Trägermaterial in Form von Flächenelementen umfassend gesponnene, gewebte und\u002Foder geschmolzene Flächenelemente vorliegt, enthaltend einen biobasierten Polyester wobei \n\n71\\. \\- auf mindestens einer der beiden Oberflächen des biobasierten Trägermaterials \n\n72\\. \\- mindestens eine Klebemasse vorhanden ist, die teilweise in den Träger eingesunken sein kann, und \n\n73\\. \\- optional mindestens ein Deckmaterial und\u002Foder Transfermaterial vorhanden ist, \n\n74\\. dadurch gekennzeichnet, dass \n\n75\\. der biobasierte Polyester basiert auf mindestens zwei unterschiedlichen biobasierten Monomeren, gewonnen aus Biomasse enthaltenden Kohlenhydraten, worin mindestens ein biobasiertes Monomer ein Furanderivat nach Formel I ist, \n\n76\\. worin jeweils unabhängig voneinander \n\n77\\. \\- R1 eine Carboxy-Gruppe ist und als Substituent eine lineare, verzweigte und\u002Foder cyclische unsubstituierte oder substituierte Kohlenwasserstoff-Gruppe mit 1 bis 20 C-Atomen enthält, die optional O, N oder S-Atome enthält, oder eine Carbonsäure-Gruppe ist oder ein Anhydrid ist, \n\n78\\. \\- R2 eine Carboxy-Gruppe ist und als Substituent eine lineare, verzweigte und\u002Foder cyclische unsubstituierte oder substituierte Kohlenwasserstoff-Gruppe mit 1 bis 20 C-Atomen umfasst, oder eine Carbonsäure-Gruppe ist oder ein Anhydrid ist, \n\n79\\. das zweite biobasierte Monomer eine hydroxyfunktionelle Verbindung umfassend 1 bis 100 C-Atome ist, wobei der Polyester ein mittleres Molekulargewicht Mw größer gleich 1.000 g\u002Fmol (gemessen nach der in der Beschreibung angegebenen Messmethode) aufweist und der Anteil an biobasierten Monomeren im biobasierten Polyester größer gleich 55 mol-% in Bezug auf alle Monomere des Polyesters beträgt, \n\n80\\. wobei der Anteil an biobasierten Monomeren des biobasierten Polyesters bestimmt wird über das Verhältnis von 14C\u002F12C-Kohlenstoffatomen. \n\n81\\. Die Patentansprüche 2 bis 6 sind wortgleich mit der erteilten Fassung. \n\n82\\. Die Anspruchsfassung nach Hilfsantrag 8 umfasst 6 Patentansprüche mit einem unabhängigen Patentanspruch 1, der wie folgt lautet (Änderungen gegenüber der erteilten Fassung unterstrichen): \n\n83\\. 1\\. Verwendung eines Klebebandes zum Ummanteln von Kabelsätzen, wobei \n\n84\\. a) das Klebeband in einer Schraubenlinie um den Kabelsatz geführt wird oder \n\n85\\. b) der Kabelsatz in axialer Richtung von dem Band umhüllt wird, \n\n86\\. wobei das Klebeband umfasst ein biobasiertes Trägermaterial, wobei das biobasierte Trägermaterial in Form von flexiblen und\u002Foder elastischen Flächenelementen umfassend gesponnene, gewebte und\u002Foder geschmolzene Flächenelemente vorliegt, enthaltend einen biobasierten Polyester wobei \n\n87\\. \\- auf mindestens einer der beiden Oberflächen des biobasierten Trägermaterials \n\n88\\. \\- mindestens eine Klebemasse vorhanden ist, die teilweise in den Träger eingesunken sein kann, und \n\n89\\. \\- optional mindestens ein Deckmaterial und\u002Foder Transfermaterial vorhanden ist, \n\n90\\. dadurch gekennzeichnet, dass \n\n91\\. der biobasierte Polyester basiert auf mindestens zwei unterschiedlichen biobasierten Monomeren, gewonnen aus Biomasse enthaltenden Kohlenhydraten, worin mindestens ein biobasiertes Monomer ein Furanderivat nach Formel I ist, \n\n92\\. worin jeweils unabhängig voneinander \n\n93\\. \\- R1 eine Carboxy-Gruppe ist und als Substituent eine lineare, verzweigte und\u002Foder cyclische unsubstituierte oder substituierte Kohlenwasserstoff-Gruppe mit 1 bis 20 C-Atomen enthält, die optional O, N oder S-Atome enthält, oder eine Carbonsäure-Gruppe ist oder ein Anhydrid ist, \n\n94\\. \\- R2 eine Carboxy-Gruppe ist und als Substituent eine lineare, verzweigte und\u002Foder cyclische unsubstituierte oder substituierte Kohlenwasserstoff-Gruppe mit 1 bis 20 C-Atomen umfasst, oder eine Carbonsäure-Gruppe ist oder ein Anhydrid ist, \n\n95\\. das zweite biobasierte Monomer eine hydroxyfunktionelle Verbindung umfassend 1 bis 100 C-Atome ist, wobei der Polyester ein mittleres Molekulargewicht Mw größer gleich 1.000 g\u002Fmol (gemessen nach der in der Beschreibung angegebenen Messmethode) aufweist und der Anteil an biobasierten Monomeren im biobasierten Polyester größer gleich 55 mol-% in Bezug auf alle Monomere des Polyesters beträgt, \n\n96\\. wobei der Anteil an biobasierten Monomeren des biobasierten Polyesters bestimmt wird über das Verhältnis von 14C\u002F12C-Kohlenstoffatomen. \n\n97\\. Die Patentansprüche 2 bis 6 sind wortgleich mit der erteilten Fassung. \n\n98\\. Die Anspruchsfassung nach Hilfsantrag 9 lautet, wie auch im Tenor angegeben: \n\n99\\. 1\\. Verwendung eines Klebebandes zum Ummanteln von Kabelsätzen, wobei \n\n100\\. a) das Klebeband in einer Schraubenlinie um den Kabelsatz geführt wird oder \n\n101\\. b) der Kabelsatz in axialer Richtung von dem Band umhüllt wird, \n\n102\\. wobei das Klebeband umfasst ein biobasiertes Trägermaterial, wobei das biobasierte Trägermaterial in Form von Flächenelementen umfassend Gewebe und\u002Foder Gittergewebe vorliegt, enthaltend einen biobasierten Polyester wobei \n\n103\\. \\- auf mindestens einer der beiden Oberflächen des biobasierten Trägermaterials \n\n104\\. \\- mindestens eine Klebemasse vorhanden ist, die teilweise oder vollständig in den Träger eingesunken sein kann, und \n\n105\\. \\- optional mindestens ein Deckmaterial und\u002Foder Transfermaterial vorhanden ist, \n\n106\\. dadurch gekennzeichnet, dass \n\n107\\. der biobasierte Polyester basiert auf mindestens zwei unterschiedlichen biobasierten Monomeren, gewonnen aus Biomasse enthaltenden Kohlenhydraten, worin mindestens ein biobasiertes Monomer ein Furanderivat nach Formel I ist, \n\n108\\. worin jeweils unabhängig voneinander \n\n109\\. \\- R1 eine Carboxy-Gruppe ist und als Substituent eine lineare, verzweigte und\u002Foder cyclische unsubstituierte oder substituierte Kohlenwasserstoff-Gruppe mit 1 bis 20 C-Atomen enthält, die optional O, N oder S-Atome enthält, oder eine Carbonsäure-Gruppe ist oder ein Anhydrid ist, \n\n110\\. \\- R2 eine Carboxy-Gruppe ist und als Substituent eine lineare, verzweigte und\u002Foder cyclische unsubstituierte oder substituierte Kohlenwasserstoff-Gruppe mit 1 bis 20 C-Atomen umfasst, oder eine Carbonsäure-Gruppe ist oder ein Anhydrid ist, \n\n111\\. das zweite biobasierte Monomer eine hydroxyfunktionelle Verbindung umfassend 1 bis 100 C-Atome ist, wobei der Polyester ein mittleres Molekulargewicht Mw größer gleich 1.000 g\u002Fmol (gemessen nach der in der Beschreibung angegebenen Messmethode) aufweist und der Anteil an biobasierten Monomeren im biobasierten Polyester größer gleich 55 mol-% in Bezug auf alle Monomere des Polyesters beträgt, \n\n112\\. wobei der Anteil an biobasierten Monomeren des biobasierten Polyesters bestimmt wird über das Verhältnis von 14C\u002F12C-Kohlenstoffatomen. \n\n113\\. Die Patentansprüche 2 bis 6 sind wortgleich mit der erteilten Fassung. \n\n114\\. Zum Wortlaut der Anspruchsfassung nach Hilfsantrag 10 wird auf die Gerichtsakte verwiesen. \n\n115\\. Zur Stützung ihres jeweiligen Vortrags haben die Parteien unter anderem die folgenden Druckschriften eingereicht (Nummerierung und Kurzzeichen von den Parteien vergeben): \n\n116\\. NK1 EP 3 071 625 B1 (Streitpatent) \n\n117\\. NK2 WO 2015\u002F071448 A1 (Anmeldung des Streitpatents) \n\n118\\. NK3 WO 2012\u002F142271 A1 \n\n119\\. NK4 WO 2010\u002F077133 A1 \n\n120\\. NK5 WO 2013\u002F062408 A1 \n\n121\\. NK7 WO 03\u002F020803 A2 \n\n122\\. NK8 STORZ, H. und VORLOP, K.-D., Landbauforschung Applied Agricultural and Forestry Research, 63(4), 2013, S. 321-332 \n\n123\\. NK9 EP 1 927 639 A1 \n\n124\\. NK11 JIANG, M. et al., Journal of Polymer Science Part A: Polymer Chemistry 50(5), 2011, S. 1026-1036, Abstract \n\n125\\. NK12 WO 2013\u002F103574 A1 \n\n126\\. NK13 GANDINI, A. et al., Journal of Polymer Science Part A: Polymer Chemistry, Vol. 47, 2009, S. 295-298 \n\n127\\. NK14 WO 2012\u002F125701 A1 \n\n128\\. NK16 WO 2009\u002F135921 A1 \n\n129\\. NK17 EP 2 626 397 A1 \n\n130\\. NK18 EP 0 937 761 A1 \n\n131\\. NK19 DE 199 21 743 A1 \n\n132\\. Die Klägerin ist der Auffassung, dass der gemäß dem zuletzt gestellten Hauptantrag (= Hilfsantrag 1 vom 27. Mai 2024) beanspruchten Verwendung gegenüber NK3 unter Berücksichtigung der dort zitierten NK4 die erforderliche Neuheit fehle. Auch werde der Fachmann durch das Dokument NK9, welches PET als Trägermaterial herausstelle, wie auch durch das Dokument NK8, bereits über die Verwendung eines Klebebandes zum Ummanteln von Kabelsätzen informiert, welches – dem Verwendungszweck geschuldet – die im Patentanspruch 1 nach Hauptantrag nicht wörtlich beanspruchten Eigenschaften wie Elastizität oder Flexibilität inhärent miterfülle. Objektiv sei lediglich gefordert, eine „ressourcenschonende Weiterentwicklung“ des Trägermaterials im Sinne eines biobasierten Trägermaterials anzugeben. Insoweit lehrten die Dokumente NK11 bis NK13 Poly(ethylen-2,5-furandicarboxylat) (PEF) als vorteilhaften Ersatz für Polyethylenterephthalat (PET) und NK14 weise zum Prioritätszeitpunkt auf Klebebänder mit PEF-Träger hin. Damit liege die Lösung der streitgegenständlichen Aufgabe im unmittelbaren Griffbereich des Fachmanns, weil auch die Ausgestaltung des Trägers nach NK14 unter den Anspruchswortlaut nach Hauptantrag falle. Gleichermaßen bestehe keine erfinderische Tätigkeit bei der Verwendung nach Hauptantrag ausgehend von NK5 in Kombination mit NK3, ausgehend von NK7 in Kombination mit NK4 oder NK5 oder gegenüber der wechselseitigen Kombination von NK9 und NK14. \n\n133\\. Die Verwendungen gemäß den Hilfsanträgen 3, 5, 7, 8 und 9 seien ausweislich des aufgezeigten Standes der Technik nicht erfinderisch oder, wie nach Hilfsantrag 10, unzulässig. \n\n134\\. Die Klägerin beantragt, \n\n135\\. das europäische Patent 3 071 625 mit Wirkung für das Hoheitsgebiet der Bundesrepublik Deutschland für nichtig zu erklären. \n\n136\\. Die Beklagte beantragt, \n\n137\\. das Patent 3 071 625 im Umfang des mit Schriftsatz vom 27.05.2024 eingereichten 1. Hilfsantrages aufrecht zu erhalten, \n\n138\\. hilfsweise im Umfang des am 27.05.2024 eingereichten 3. Hilfsantrages, \n\n139\\. weiter hilfsweise im Umfang des mit gleichem Schriftsatz eingereichten 5. Hilfsantrages, \n\n140\\. weiter hilfsweise im Umfang des 7. Hilfsantrages, \n\n141\\. weiter hilfsweise im Umfang des 8. und 9. Hilfsantrages, eingereicht am 30.11.2024, \n\n142\\. weiter hilfsweise im Umfang des 10. Hilfsantrages, eingereicht am 06.08.2025. \n\n143\\. Die Beklagte widerspricht den Ausführungen der Klägerin und ist der Auffassung, dass die streitpatentgemäße Verwendung bestandsfähig sei. Maßgeblich bedinge die patentgemäße Aufgabe auch spezielle mechanische Eigenschaften des Klebebands für die Umwicklung von Kabelsätzen, wofür der allgemeine Einsatz eines biobasierten Materials jedoch nicht ausreiche. Insoweit adressiere das Fasernetz gemäß NK14 diese Eigenschaften von Kabelwickelbändern gerade nicht und nenne seine Verwendung als Klebeband an nur einer Stelle als Auswahl aus zahlreichen Anwendungen. Die Fasern gemäß NK14 hätten hydrophile Eigenschaften und absorbierten Flüssigkeiten, was aus fachlicher Sicht die Kombination der NK9 mit der NK14 nicht gestatte, insbesondere unter Berücksichtigung der aktuellen Rechtsprechung des BGH in seinem Urteil „Feuchtigkeits- und Ascheanalyse“ (Urteil vom 11. Februar 2025, X ZR 137\u002F22, Rn. 77 und 81), nach dem eine Verknüpfung zweier Lehren nicht gelinge, wenn, wie vorliegend, das in NK14 gelehrte Material für die Verwendung nach Hauptantrag erst umzuarbeiten sei. Die weiteren klägerseitig herangezogenen Druckschriften lägen noch weiter vom Gegenstand der Erfindung entfernt und die die Hilfsanträge ausgestaltenden Merkmale wie die Polydispersität, nur teilweise in den Träger eingesunkene Klebemassen, Folien, Gewebe und\u002Foder Gitterelemente oder flexible und\u002Foder elastische Flächenelemente als Trägermaterialien bildeten aus dem Stand der Technik nicht herzuleitende vorteilhafte Ausgestaltungen der erfindungsgemäßen Lösung. \n\n## Entscheidungsgründe\n\n144\\. Die zulässige Klage ist begründet, soweit sie sich gegen die erteilte Fassung des Streitpatents richtet. Da diese von der Beklagten nicht mehr verteidigt wird, war die erteilte Fassung ohne Sachprüfung teilweise für nichtig zu erklären. \n\n145\\. Gleichermaßen ist die Klage begründet, soweit sie sich darüber hinaus auch gegen die Fassung nach den Hilfsanträgen 1, 3, 5, 7 und 8 richtet, in welcher die Beklagte das Patent beschränkt verteidigt. \n\n146\\. Hingegen war die Klage abzuweisen, soweit sie sich auch auf den Hilfsantrag 9 bezieht, weil der geltend gemachte Nichtigkeitsgrund der fehlenden Patentfähigkeit nach Artikel II § 6 Abs. 1 S. 1 Nr. 1 IntPatÜG, Art. 138 Abs. 1 Buchst. a) i. V. m. Art. 52, 54, 56 EPÜ nicht besteht. \n\nI.\n\n147\\. 1\\. Laut den Absätzen [0001] und [0002] des Streitpatents NK1 bezieht sich die Erfindung auf die Verwendung eines Klebebandes zum Ummanteln von langgestrecktem Gut etwa unter Bildung von Kabelbäumen. Das Klebeband weise ein biobasiertes Trägermaterial auf, umfassend einen biobasierten Polyester basierend aus mindestens zwei unterschiedlichen biobasierten Monomeren, gewonnen aus Biomasse enthaltend Kohlenhydrate, worin das mindestens eine biobasierte Monomer ein Furanderivat sei, bevorzugt ein Ester-Furanderivat, welches zur Herstellung eines biobasierten Polyesters geeignet sei. Das zweite biobasierte Monomer sei eine hydroxyfunktionelle Verbindung, vorzugsweise eine alpha-, omega-dihydroxyfunktionelle Verbindung. Nachweisbar sei die biologische Herkunft aus einer Biomasse oder einem regenerativen Rohstoff über die Bestimmung des Verhältnisses von 14C\u002F13C-Atomen im Polymer oder in den jeweiligen Monomeren. Was das Verhältnis von 14C\u002F13C-Atomen im Polymer anbelangt, beziehen sich der Patentanspruch 1 nach Hauptantrag wie auch die Absätze [0029], [0032] und [0157] des Streitpatents allerdings auf das Verhältnis von 14C\u002F12C-Atomen im Polymer. \n\n148\\. Einleitend führt das Streitpatent zu bekannten Klebebändern und deren Nachteilen aus (NK1, [0002] ff.). Ihre Polyester-Trägermaterialien (PET, PC, PVC) basierten auf Rohöl, belasteten die Umwelt und führten zu hohen Kosten (NK1, [0023]). Wegen der strukturellen Ähnlichkeit der als regeneratives Ausgangsmaterial aus Biomasse gewinnbaren Furan-2-dicarbonsäure (FDCA) und der Terephthalsäure werde FDCA als alternativer Baustein für den teilweisen oder gänzlichen Ersatz in Polyestern angesehen und als Baustein eines alternativen Polyesters zu Polyethylenterephthalat (PET), nämlich das Polyethylenfuranoat (PEF), in der Lebensmittelverpackungsindustrie verwendet. \n\n149\\. In PEF werde das erdölbasierte Monomer Terephthalsäure (TA), das hauptsächlich für die Herstellung von PET verwendet werde, ersetzt. Es entstehe der Biokunststoff PEF (Polyethylenfuranoat), in dem das Furanoat biobasiert sei und der mit dem Rohstoff PET vergleichbar sei (NK1, [0017], [0018] und [0022]). \n\n150\\. Ziel der Erfindung sei es, ein bevorzugt ausreichend elastisches und handlich gut verarbeitbares Klebeband zur Verwendung zum Ummanteln von langgestrecktem Gut wie Kabelsätzen zur Verfügung zu stellen, umfassend ein biobasiertes Trägermaterial, enthaltend einen biobasierten Polyester, der aus Verbindungen aus Biomasse gewonnen werden solle. Das Klebeband solle gleichzeitig funktionell und qualitativ vergleichbare oder sogar bessere Eigenschaften als die im Stand der Technik genutzten synthetischen Polyester aufweisen (NK1, [0027]). \n\n151\\. Diese Aufgabe löse das Streitpatent durch die Verwendung gemäß dem Patentanspruch 1 nach Hauptantrag (= Hilfsantrag 1 vom 27. Mai 2024). Weitere Ausgestaltungen fänden sich in den Unteransprüchen (NK1, [0028]). \n\n152\\. 2\\. Der Patentanspruch 1 nach Hauptantrag (= Hilfsantrag 1 vom 27. Mai 2024) lässt sich in die folgenden Merkmale gliedern: \n\n153\\. \n\n1.1 Verwendung eines Klebebandes zum Ummanteln von Kabelsätzen, wobei\n\n154\\. a) das Klebeband in einer Schraubenlinie um den Kabelsatz geführt wird oder  \nb) der Kabelsatz in axialer Richtung von dem Band umhüllt wird, \n\n155\\. **1.2** wobei das Klebeband umfasst ein biobasiertes Trägermaterial, wobei das biobasierte Trägermaterial in Form von Flächenelementen umfassend gesponnene, gewebte und\u002Foder geschmolzenen Flächenelemente vorliegt, \n\n156\\. **1.3** enthaltend einen biobasierten Polyester, wobei auf mindestens einer der beiden Oberflächen des biobasierten Trägermaterials mindestens eine Klebemasse vorhanden ist, die teilweise oder vollständig in den Träger eingesunken sein kann, und optional mindestens ein Deckmaterial und\u002Foder Transfermaterial vorhanden ist, \n\n157\\. dadurch gekennzeichnet, dass \n\n158\\. **1.4** der biobasierte Polyester auf mindestens zwei unterschiedlichen biobasierten Monomeren, gewonnen aus Biomasse enthaltenden Kohlenhydraten, basiert, worin \n\n159\\. **1.5** mindestens ein biobasiertes Monomer ein Furanderivat nach Formel I ist, \n\n160\\. worin jeweils unabhängig voneinander R1 eine Carboxy-Gruppe ist und als Substituent eine lineare, verzweigte und\u002Foder cyclische unsubstituierte oder substituierte Kohlenwasserstoff-Gruppe mit 1 bis 20 C-Atomen enthält, die optional O, N oder S-Atome enthält, oder eine Carbonsäure-Gruppe ist oder ein Anhydrid ist, R2 eine Carboxy-Gruppe ist und als Substituent eine lineare, verzweigte und\u002Foder cyclische unsubstituierte oder substituierte Kohlenwasserstoff-Gruppe mit 1 bis 20 C-Atomen umfasst, oder eine Carbonsäure-Gruppe ist oder ein Anhydrid ist, \n\n161\\. **1.6** das zweite biobasierte Monomer eine hydroxyfunktionelle Verbindung umfassend 1 bis 100 C-Atome ist, wobei der Polyester ein mittleres Molekulargewicht Mw größer gleich 1.000 g\u002Fmol (gemessen nach der in der Beschreibung angegebenen Messmethode) aufweist und \n\n162\\. **1.7** der Anteil an biobasierten Monomeren im biobasierten Polyester größer gleich 55 mol-% in Bezug auf alle Monomere des Polyesters beträgt, \n\n163\\. **1.8** wobei der Anteil an biobasierten Monomeren des biobasierten Polyesters bestimmt wird über das Verhältnis von 14C\u002F12C-Kohlenstoffatomen. \n\n164\\. 3\\. Der Fachmann, ein Diplom-Chemiker oder Chemiker mit vergleichbarem Abschluss und mehrjähriger Erfahrung im Bereich der Klebebänder und deren Verwendung auf dem Gebiet der Kabelbandagierung, versteht diese Merkmale wie folgt: \n\n165\\. a. Die Merkmale **1.1** und **1.3** betreffen, von dem biobasierten Polyesterträger abgesehen, die dem Fachmann geläufige Handhabung üblicher Klebebänder mit Polyesterträger zur Kabelumhüllung. \n\n166\\. Soweit nach Merkmal **1.2** das Trägermaterial in Form von gesponnenen, gewebten und\u002Foder geschmolzenen Flächenelementen vorliegen soll, subsumiert das Streitpatent darunter Flächenelemente wie Vliese, Folien, Gewebe, Gittergewebe, Netze, Textilien und textile Bänder (NK1, [0052]). \n\n167\\. Soweit die Klägerin vom Anspruchswortlaut des Patentanspruchs 1 nach Hauptantrag auch Varianten umfasst sieht, bei denen die Klebeschicht nach außen weisen könne, sowie solche, bei denen keine offenliegende Klebeschicht vorliege, weil sie von dem optionalen Deckmaterial nach Merkmal **1.3** abgedeckt seien, kann ihrer Sicht zur ersten Variante gefolgt werden, nicht aber ihrem Verständnis zur zweiten Variante. Denn die Verwendung eines „Klebebands“ setzt nicht nur nach dem Wortsinn, sondern auch aus technischer Sicht die Verwendung eines klebenden Materials, also einer offenen Klebefläche, in Form eines Bandes zur Umhüllung von Kabelsätzen voraus. \n\n168\\. Das Streitpatent NK1 definiert den Begriff „biobasiert“ (Merkmale **1.2** – **1.8**) in Absatz [0036], die Bestimmung des Molekulargewichts (Merkmal **1.6**) in Absatz [0161] und die zur Angabe der mol-%-Anteile (Merkmal **1.7**) notwendige 14C\u002F12C-Verteilung (Merkmal **1.8**) in den Absätzen [0029], [0032] und [0157] hinreichend, weshalb keine weiteren Darlegungen erforderlich sind. \n\n169\\. b. Die Bereitstellung des patentgemäßen Polyesters erfolgt gemäß NK1 durch in den Absätzen [0060] bis [0066] geschilderte Verfahren. Als hydroxyfunktionelle Verbindungen nach Merkmal **1.6** kämen auch nicht polymerisierbare Monoole (einwertige Alkohole) oder übliche Polyole wie Diole (NK1 S. 9 [0060] Z. 55 und 56) zum Einsatz, wobei der Fachmann Monoole bei der Herstellung von Polyestern von vornherein als untauglich erkennt. \n\n170\\. c. Soweit die Parteien das nur fakultativ beanspruchte Merkmal „teilweise oder vollständige Einsinken der Klebemasse in den Träger“ diskutieren (Merkmal 1.3), kann ein solches Merkmal keine Abgrenzung zum Stand der Technik schaffen. \n\n171\\. Wird die Klebemasse auf den Träger aufgetragen, kommt es zur Ausbildung von Haftungskräften zwischen dem Trägermaterial und der Klebeschicht, welche sich im Zuge des Auftragens auch physikalisch an die Trägermorphologie anpasst und dabei gegebenenfalls in die Trägeroberfläche einsinkt. \n\n172\\. Die Beklagte wendet ein, dass der Fachmann davon abgehalten werde, Materialien als Träger zu verwenden, in welche der Kleber vollständig einsinke oder die eine Struktur aufwiesen, welche eine dicke und damit kostspielige Klebeschicht erforderten. Dem ist entgegenzuhalten, dass das Streitpatent solche Probleme nicht zum Thema hat. Was das Einsinken der Klebemasse anbelangt, spielt es nach Merkmal **1.3** gemäß Hauptantrag keine Rolle, ob die Klebemasse vollständig eingesunken ist. Zudem weiß der Fachmann um entsprechende Mittel zur Problemlösung, wie um den Einsatz von Klebemassen mit höherer Viskosität oder um die Verwendung von weniger durchlässigen oder schwach strukturierten Trägermaterialien. \n\nII.\n\n173\\. 1\\. Der Patentanspruch 1 nach Hauptantrag (= Hilfsantrag 1 vom 27. Mai 2024) unterscheidet sich von der erteilten Anspruchsfassung durch Präzisierung des Oberbegriffs „zum Ummanteln von langgestrecktem Gut“ durch „zum Ummanteln von Kabelsätzen“ und den Ausdruck „Kabelsatz“ statt „langgestreckte Gut“ bei den Schritten a) und b) in Merkmal **1.1**. \n\n174\\. 2\\. Der Frage, ob die streitpatentgemäße Verwendung gegenüber Dokument NK3 in Verbindung mit dem als miteinbezogen ausgewiesenen Dokument NK4 (NK3, S. 14 Z. 9-14) neu ist, ist nicht weiter nachzugehen. \n\n175\\. Denn die streitpatentgemäße Verwendung nach Hauptantrag (= Hilfsantrag 1 vom 27. Mai 2024) beruht jedenfalls nicht auf einer erfinderischen Tätigkeit. \n\n176\\. Entsprechend der patentgemäßen Aufgabe (NK1, [0027]) liegt der Erfindung das objektive technische Problem zugrunde, bekannte synthetische Polymere, wie Polyester, als Trägermaterialien von Klebebändern durch geeignete biobasierte Polymere für den Verwendungszweck des Ummantelns von Kabelsätzen zu ersetzen. \n\n177\\. Hinsichtlich der streitgegenständlichen Verwendung findet die Druckschrift NK9 das unmittelbare Interesse des Fachmanns. Diese bildet das dem Fachmann bekannte und im Oberbegriff des Patentanspruchs 1 nach Hauptantrag summierte Wissen zum Ummanteln von langgestrecktem Gut mit einem Klebeband ab (NK9, Anspr. 1,19, [0045]; Merkmal **1.1**). Das Trägermaterial des Klebebandes ist nach NK9 ein kreuzverlegtes Vlies bzw. Nadelvlies, das als ein Flächenelement thermisch kohäsiv verfestigt werden kann (NK9, [0018] und [0019]; Merkmal **1.2**). Es enthält Polypropylen, Polyethylen, Polyester wie PET oder Viskose (NK9, Anspr. 9) und weist auf einer Oberfläche eine Klebemasse auf (NK9, Anspr. 1 und 10; Merkmal **1.3**). Polyethylen als Bestandteil wird empfohlen, sofern die thermische Verfestigung unter verringertem Energieeinsatz erfolgen soll (NK9, [0020]). \n\n178\\. Im Lichte der streitpatentgemäßen Aufgabe, einen biobasierten Ersatz für die in NK9 beschriebenen Trägermaterialien zu finden, wird der Beklagten zugestimmt, dass NK9 mit Viskose bereits ein biobasiertes Polymer angibt, das der Fachmann aufgabengemäß berücksichtigt. Allerdings stellt er, unabhängig davon, ob ihm die limitierte Thermostabilität dieses Materials bekannt ist, die Suche nach weiteren Ersatzmaterialien für die in NK9 genannten Polymere nicht ein. Dabei entgeht ihm nicht, dass NK9 über weit verbreitete, mithin handelsübliche Klebebänder wie Gewebeklebebänder, Veloursbänder oder solche mit Vliesträgern informiert, bei denen sämtlich Polyester als Trägermaterial zur Anwendung kommt (NK9, [0003]). Dies stellt Polyester als für den streitpatentgemäßen Verwendungszweck besonders geeignetes Polymermaterial heraus. Dass auch NK9 Polyester bevorzugt, wird durch das einzige Ausführungsbeispiel unterstrichen, nach dem ein kreuzverlegtes Nadelvlies mit PET-Fasern untersucht wird (NK9, S. 6, Tab. 4). Damit kann zugleich der Einwand der Beklagten, NK9 nenne als Träger für den Klebstreifen ohne Differenzierung unterschiedliche Polymermaterialien, nicht überzeugen. \n\n179\\. Auf der Suche nach geeigneten Trägervliesen beachtet der Fachmann die Druckschrift NK14, die, ebenso wie NK9, auf „typische“ Vliesmaterien aus Polyestern wie PET hinweist (NK14, S. 2 Z. 22-24), schon im Abstract auf Vliese abstellt, die aus 10% bis 100% biobasierten Fasern bestehen, bestimmt nach demselben Prinzip wie im Streitpatent (NK14, Abstract und S. 8 Z. 24-27, und NK1 [0032] Z. 15), und die ebenso wie gemäß NK9 kohäsiv verfestigt sind (NK14, Abstract „thermally bonded together“ und NK9, [0019]). Ausdrücklich eignen sich die Fasernetze der NK14 als Träger für Klebstoffe (NK14, S. 86 Z. 5 „tacky adhesive tape base cloth“). Weiter spricht NK14, ebenso wie NK1, den Ersatz von PET durch biobasierte Fasern an (NK14, S. 2 Z. 22 bis S. 3 Z. 8), empfiehlt PEF als geeignetes PET-Ersatzpolymer (NK14, S. 35 Z. 8-15) und führt geeignete Molekulargewichte für das Polymer auf, die den Kriterien nach Hauptantrag genügen (NK14, S. 33 Z. 21-25). Somit ergeben sich die Merkmale **1.3** bis **1.8** durch bloßes Befolgen der Anleitung in NK14, ohne dass es eines erfinderischen Schritts bedarf. \n\n180\\. Soweit die Beklagte geltend macht, dass sich NK14 im Kern auf hydrophile und Flüssigkeit absorbierende Fasernetze mit losen und empfindlichen Schleifen (NK14, S. 17 Z. 19ff.: „Fiber Displacement“ betreffend „displaced fibers“, „discontinuities“, „loose ends“) richte, die Verwendung des strukturierten Fasernetzes als Träger für Klebstoffe nur als eine von vielen Anwendungen erwähne und ohnehin eine Umarbeitung der Fasern gemäß NK14 vonnöten sei, was nach dem BGH-Urteil „Feuchtigkeits- und Ascheanalyse“ gegen eine ohne Weiteres in Betracht zu ziehende Lehre dieser Druckschrift spreche, greifen ihre Argumente zur Überzeugung des Senats nicht durch. \n\n181\\. Denn NK9 und NK14 informieren über Polyester als gängiges Trägermaterial, für welches laut NK14 PEF einen biobasierten Ersatz bietet. Es spielt keine Rolle, dass NK14 im Kern auf ein Flüssigkeit sammelndes Fasernetz abzielen mag (NK14, Anspr. 1 drittletzte Z. „for collecting fluid“), weil das Fasernetz nach der Definition auf Seite 11 der NK14 lediglich zu einer Rolle aufrollbar sein muss und als Film, Vlies oder Laminat ausgebildet sein kann (NK14, S. 11 Z. 18 und 19). Dass das Fasernetz nach NK14 Flüssigkeiten aufnehmen kann, hindert den Fachmann nicht daran, PEF als biobasierten Polyesterersatz ins Auge zu fassen. Insoweit befasst sich das Streitpatent nicht mit dieser Problematik, sondern stellt auf essentielle Eigenschaften wie die Elastizität ab, die aus NK14 hervorgehen. Unbestritten ist, dass NK14 zahlreiche Anwendungen für das Fasernetz angibt, darunter aber ausdrücklich seine Verwendung als Träger für Klebstoffe (NK14, S. 86 Z. 1-12, insb. Z. 4 und 5), auf welche sich der Fachmann im Hinblick auf die streitpatentgemäße Aufgabe konzentriert. Ihm ist dabei bewusst, dass die vielfältigen Anwendungen des Fasernetzes nach NK14 mit dem Wortlaut des Patentanspruchs 1 korrespondieren, wonach nicht zwingend ein Vlies, sondern ebenso vielfältige Fasernetze beansprucht sind. \n\n182\\. Schließlich kann auch der beklagtenseitig geltend gemachte Umstand, dass die streitpatentgemäße Verwendung Träger mit guten mechanischen Eigenschaften erfordere, welche NK9 und NK14 nicht ansprächen, nicht überzeugen. Denn NK14 geht auf diese Eigenschaften ausdrücklich ein und gibt entsprechende Hilfsstoffe zur Optimierung vor (NK14, S. 39 Z. 5-17). Daher ist nicht ersichtlich, warum das Material der NK14 eine aufwendige Umarbeitung erfordern würde, um der Verwendung der NK9 im Sinne des angeführten BGH-Urteils „Feuchtigkeits- und Ascheanalyse“ zu genügen. \n\nIII.\n\n183\\. Die Einschränkungen gemäß den Hilfsanträgen 3, 5, 7 und 8 begründen ebenfalls keine Patentfähigkeit. \n\n184\\. 1\\. Der Patentanspruch 1 nach Hilfsantrag 3 unterscheidet sich von dem nach Hauptantrag (= Hilfsantrag 1 vom 27. Mai 2024) durch Aufnahme der im erteilten Patentanspruch 5 angegebenen „Polydispersität des Polyesters zwischen 1,0 und 1,9“. \n\n185\\. Der Bereich der Polydispersität, bei welcher es sich um das Verhältnis des gewichtsmittleren Molekulargewichts zum zahlenmittleren Molekulargewicht von Polymeren handelt, ist nur im erteilten Patentanspruch 5 (Patentanspruch 9 der NK2) genannt. Als Maß für die Breite der Molmassenverteilung von Polymeren entspricht der „ideale Wert“ von 1 Polymerketten derselben Kettenlänge, während höhere Werte mit breiteren Verteilungen in der Kettenlänge einhergehen. Weder die ursprünglich angemeldete noch die erteilte Form des Streitpatents beschreiben oder belegen dabei Vorteile in Bezug auf das beanspruchte Klebeband, so dass der beanspruchte Bereich im Belieben des Fachmanns liegt. Wenn die Beklagte ohne einen Nachweis mit dem beanspruchten Bereich verbesserte elastische und mechanische Eigenschaften des Trägermaterials gegenüber entsprechend höheren Werten verbunden sehen will, ist gutachtlich auf die Druckschrift NK16 zu verweisen, die bereits bioabbaubare PEF-Vliese anspricht (NK16, Anspr. 1, 2, 10 und 24 Z. 22 „nonwoven fabrics“, S. 2 Z. 30 und 31), deren Polydispersität im Bereich von 1,4 bis 8, bevorzugt im Bereich 1,6 bis 5, und somit bei eher niedrigeren Werten im patentgemäßen Sinn liegen soll. Eine erfinderische Tätigkeit ist aus dieser Ausgestaltung demzufolge nicht herzuleiten. \n\n186\\. 2\\. Der Patentanspruch 1 gemäß Hilfsantrag 5 unterscheidet sich von dem nach Hauptantrag (= Hilfsantrag 1 vom 27. Mai 2024) durch Ersatz der Passage im Oberbegriff (Merkmal **1.2**) „wobei das biobasierte Trägermaterial in Form von Flächenelementen umfassend gesponnene, gewebte und\u002Foder geschmolzene Flächenelemente vorliegt“ durch „wobei das biobasierte Trägermaterial in Form von Flächenelementen umfassend Folien, Gewebe und\u002Foder Gittergewebe vorliegt“. \n\n187\\. Allerdings begründet auch diese Ausgestaltung keine erfinderische Tätigkeit. Denn NK14 nennt bereits Filme als Träger (NK14, S. 11 Z. 18), entsprechend der Folie nach Hilfsantrag 5. \n\n188\\. 3\\. Der Patentanspruch 1 nach Hilfsantrag 7 unterscheidet sich von dem nach Hauptantrag (= Hilfsantrag 1 vom 27. Mai 2024) durch eine insoweit zulässige Einschränkung im fakultativen Teil von Merkmal **1.3** , nach welcher die Klebemasse statt „teilweise oder vollständig“ nunmehr „teilweise“ in den Träger eingesunken sein kann. \n\n189\\. Wie oben bei der Auslegung bereits angesprochen, wird hier ein optionales Merkmal geändert, nämlich ein mögliches oder nicht mögliches Einsinken der Klebemasse. Dies schafft nach der obigen Auslegung keinen Unterschied zur Lehre der NK9 in Kombination mit NK14, so dass sich daraus keine zum Hauptantrag geänderte Bewertung ergibt. \n\n190\\. 4\\. Der Patentanspruch 1 nach Hilfsantrag 8 unterscheidet sich von dem nach Hauptantrag (= Hilfsantrag 1 vom 27. Mai 2024) in Merkmal **1.2** dadurch, dass das biobasierte Trägermaterial in Form von flexiblen und\u002Foder elastischen Flächenelementen vorliegen soll. \n\n191\\. Flexible und\u002Foder elastische Flächenelemente werden aber auch in NK9 in Gestalt des dort als zur Kabelbandagierung geeigneten Vlieses (NK9, Anspr. 1) inhärent und in NK14 ausdrücklich beschrieben (NK14, S. 39 Z. 5-10). Maßgeblich ist aber, dass sich nicht einmal das Streitpatent zu diesen Eigenschaften genauer verhält, wenn es mit diesen Merkmalen lediglich eine „geringe Steifigkeit“ verknüpft (NK1, [0052] Z. 56 bis 58). Unbestimmte Angaben lassen keine Abgrenzung zum Stand der Technik zu, so dass eine Verteidigung des Streitpatents im Umfang des Hilfsantrags 8 ebenfalls nicht zum Erfolg führt. \n\nIV.\n\n192\\. Demgegenüber ist die Patentfähigkeit der Verwendung nach Patentanspruch 1 gemäß Hilfsantrag 9 anzuerkennen. \n\n193\\. Der Patentanspruch 1 gemäß Hilfsantrag 9 unterscheidet sich von dem nach Hauptantrag (= Hilfsantrag 1 vom 27. Mai 2024) durch Ersatz der Passage im Oberbegriff (Merkmal **1.2**) „wobei das biobasierte Trägermaterial in Form von Flächenelementen umfassend gesponnene, gewebte und\u002Foder geschmolzene Flächenelemente vorliegt“ durch „wobei das biobasierte Trägermaterial in Form von Flächenelementen umfassend Gewebe und\u002Foder Gittergewebe vorliegt“. \n\n194\\. Offenbart sind diese Merkmale in Absatz [0067] der NK1. Dass sich die Ausgestaltungen nur auf die in diesem Absatz letztgenannten geschmolzenen Flächenelemente bezögen, wie die Klägerin meint, ist aus der „und\u002Foder“ … „wie“-Abfolge im Satzbau nicht herzuleiten, auch nicht aus der ursprünglichen Offenbarung (NK2, S. 23 Z. 16-19, S. 24 Z. 1-3 und 27-29). Somit ist der Patentanspruch 1 nach Hilfsantrag 9 zulässig. \n\n195\\. Zwar gibt NK9 in Absatz [0003] Polyester-Gewebeträger für Klebebänder zur Kabelbandagierung als weit verbreitet und damit als etabliert an. NK14 nennt als Ausführungsformen für das Fasernetz, wie oben diskutiert, aber nur Vliese, Folien und Laminate (NK14, S. 11 Z. 18 und 19). Vor diesem Hintergrund veranlasst die Zusammenschau dieser beiden Druckschriften den Fachmann nicht dazu, Gewebebänder aus dem streitpatentgemäßen biobasierten Polyester-Material als geeignet für die Kabelbandagierung zu erachten. Denn selbst der in NK14 gebrauchte Ausdruck „base cloth“ (Basisstoff) für den Klebstoffträger regt im Kontext mit den übrigen Angaben in NK14 schon deswegen keinen Gewebeträger, sondern einen Vliesstoff an (NK14, S. 86 Z. 5), weil in NK14 kein geläufiger englischsprachiger Ausdruck für gewebte Träger, wie „textile“, „fabric“, „weave“ oder „wovens“ zu finden ist. \n\n196\\. Die weiteren im Verfahren befindlichen Druckschriften liegen weiter ab und haben in der mündlichen Verhandlung keine Erwähnung mehr gefunden. Soweit sie sich mit biobasierten Polyestern befassen, geben sie entweder keine Verwendung für diese Materialien an (NK11 bis NK13) oder von der Lehre des Patentanspruchs 1 nach Hilfsantrag 9 wegführende Verwendungen, wie die Verwendung biobasierter Polyestergewebe als Hygieneprodukte oder für die Bekleidung (NK16, Anspr. 24). \n\n197\\. Auf die Druckschrift NK8 ist nicht näher einzugehen, da sie als Stand der Technik nicht zweifelsfrei nachgewiesen wurde. \n\n198\\. Somit war das Streitpatent für nichtig zu erklären, soweit es über den Umfang des Hilfsantrags 9 hinausging. \n\nV.\n\n199\\. Die Kostenentscheidung beruht auf § 84 Abs. 2 PatG i. V. m. § 92 Abs. 1 S. 1 ZPO; die Entscheidung über die vorläufige Vollstreckbarkeit auf § 99 Abs. 1 PatG i. V. m. § 709 ZPO.","de","jurionline_de","","BPatG München, 11.11.2025, 3 Ni 23\u002F23 (EP)","ecli-de-neuris-jure269032169",null,[19,34,44,54,64],{"id":20,"ecli":21,"caseNumber":14,"courtId":22,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":24,"language":25,"source":26,"sourceUrl":27,"summary":14,"slug":28,"metadata":29},"410","ECLI:NL:RBLIM:2026:6423",66,"2026-07-08T00:00:00.000Z","RECHTBANK limburg\n\nZittingsplaats Roermond\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: ROE 25 \u002F 2565\n\nuitspraak van de meervoudige kamer van 8 juli 2026 in de zaak tussen\n\n [belanghebbende] , gevestigd te [plaats], belanghebbende\n\n(gemachtigde: M.O.E. Uyen)\n\nen\n\nde heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking Gemeenten en Waterschappen, de heffingsambtenaar (gemachtigde: A. van den Dool).\n\nProcesverloop\n\nDe heffingsambtenaar heeft op grond van de Wet waardering onroerende zaken (Wet woz) de waarde van de onroerende zaken van belanghebbende voor het belastingjaar 2025 vastgesteld (het primaire besluit).\n\nBelanghebbende heeft tegen het primaire besluit bezwaar gemaakt.\n\nDe heffingsambtenaar heeft het bezwaar van belanghebbende gegrond verklaard (het bestreden besluit). Aan belanghebbende is een proceskostenvergoeding van in totaal € 161,74 toegekend.\n\nBelanghebbende heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.\n\nDe heffingsambtenaar heeft verweer gevoerd.\n\nOp 4 mei 2026, aangevuld op 11 mei 2026, zijn van belanghebbende nadere gronden en stukken ontvangen.\n\nHet onderzoek ter zitting heeft vervolgens plaatsgevonden op 15 mei 2026. Belanghebbende heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. L.H.G.M. Driessen, kantoorgenote van haar gemachtigde bij Previcus B.V. te Boxmeer. De heffingsambtenaar heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.\n\nOverwegingen\n\n1. De rechtbank stelt vast dat de woz-waarde tussen partijen niet meer in geschil is. Het beroep van belanghebbende richt zich enkel tegen de toegekende proceskostenvergoeding en spitst zich toe op de vraag of de heffingsambtenaar bij de vaststelling van de proceskostenvergoeding in bezwaar toepassing heeft mogen geven aan de vermenigvuldigingsfactor 0,125 van artikel 30a, eerste lid, van de Wet woz, zoals dit artikellid luidt met ingang van 1 januari 2025.\n\n2. De heffingsambtenaar heeft in het bestreden besluit de proceskostenvergoeding van € 161,74 als volgt gespecificeerd:\n\n- indienen bezwaarschrift: 1 punt x waarde per punt € 647,- x factor 0,125 = € 80,87 +\n\n- bijwonen hoorzitting: 1 punt x waarde per punt € 647,- x factor 0,125 = € 80,87 = € 161,74.\n\n3. Belanghebbende vindt dat de heffingsambtenaar een te lage proceskostenvergoeding heeft toegekend. Zij verzoekt de rechtbank om artikel 30a van de Wet woz buiten toepassing te laten, omdat haar gemachtigde een bijzonder geval is als bedoeld in het zogenoemde 30a-arrest van de Hoge Raad van 17 januari 2025 (ECLI:NL:HR:2025:46).\n\n4. In het 30a-arrest heeft de Hoge Raad geoordeeld dat bijzondere gevallen zich onderscheiden doordat zij niet voldoen aan de volgende kenmerken: dat aan de belanghebbende rechtsbijstand wordt verleend door een beroepsmatig optredende gemachtigde, dan wel een kantoor, waarvan het bedrijfsmodel eruit bestaat dat\n\n( i) wordt opgetreden op basis van no cure no pay,\n\n(ii) daarbij zodanige afspraken met de cliënten worden gemaakt dat het bedrag van eventuele proceskostenvergoedingen aan de gemachtigde of aan het kantoor wordt afgedragen, en\n\n(iii) de procedures op een zodanige wijze worden gevoerd dat de daarin toegekende proceskostenvergoedingen de in redelijkheid gemaakte kosten ver overtreffen.\n\n5. De daarbij te hanteren regels zijn nader uitgewerkt in de arresten van de Hoge Raad van 25 april 2025 (ECLI:NL:HR:2025:670) en 18 juli 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1175).\n\n5.1.. Volgens de Hoge Raad rusten op de belanghebbende de stelplicht en bewijslast van feiten die meebrengen dat buiten redelijke twijfel komt vast te staan dat, beoordeelt naar de situatie op het moment waarop het desbetreffende rechtsmiddel is aangewend, het bedrijfsmodel van de betreffende gemachtigde of diens kantoor kennelijk niet allehiervoor bedoelde drie kenmerken heeft en dat aldus sprake is van een bijzonder geval. Er is dus (al) sprake van een bijzonder geval als één van de drie kenmerken niet van toepassing is.\n\n5.2.. Bij de beoordeling van het bedrijfsmodel gaat het niet specifiek om de werkzaamheden die de gemachtigde heeft verricht in de procedure waarop de proceskostenvergoeding ziet. Met het bedrijfsmodel is namelijk meer in het algemeen de wijze bedoeld waarop de gemachtigde zijn inkomsten verwerft met het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand.\n\n5.3.. Indien het bedrijfsmodel van een gemachtigde of een kantoor inhoudt dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i), of op een grondslag die daarmee in wezen overeenkomt en daarmee dus op één lijn kan worden gesteld, en dat daarbij afspraken met de cliënten worden gemaakt als hiervoor onder (ii) bedoeld, zal aldus moeten worden beoordeeld of dit bedrijfsmodel voldoet aan het hiervoor onder (iii) vermelde kenmerk van vergaande overdekking. Daartoe moet een vergelijking worden gemaakt tussen enerzijds het totale bedrag aan proceskostenvergoedingen dat aan de gemachtigde of aan het kantoor wordt afgedragen, en anderzijds het totale bedrag van de kosten van de gemachtigde of van het kantoor die kunnen worden toegerekend aan het voeren van de procedures waarop die proceskostenvergoedingen betrekking hebben. Het komt dus erop aan of het totale bedrag van de afgedragen proceskostenvergoedingen het totale bedrag van de zojuist bedoelde kosten verre overtreft. De omstandigheid dat vaak geheel of ten dele gebruik wordt gemaakt van gestandaardiseerde tekstblokken die niet zijn toegespitst op de desbetreffende zaak, vormt een aanwijzing dat het bedrijfsmodel wel het derde kenmerk van vergaande overdekking heeft, en zal daarom in het algemeen volstaan om aan te nemen dat de belanghebbende niet in dit door hem te leveren bewijs is geslaagd.\n\n6. In het arrest van 26 september 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1375) heeft de Hoge Raad nader uitgewerkt wanneer sprake is van een bedrijfsmodel dat eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i). Bij optreden op basis van no cure no pay moet worden uitgegaan van afspraken tussen de belanghebbende en de rechtsbijstandverlener op grond waarvan de belanghebbende geen financieel risico loopt bij inschakeling van de rechtsbijstandverlener, omdat geen instapvergoeding verschuldigd is noch een percentage van de bespaarde belasting als vergoeding moet worden afgestaan (zie Kamerstukken II 2023\u002F24, 36 427, nr. 3, blz. 2). Bij de beoordeling van de vraag of het bedrijfsmodel van een beroepsmatig optredende gemachtigde, dan wel een kantoor, eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay, komt het dus erop aan of die gemachtigde dan wel diens kantoor afspraken maakt met klanten op grond waarvan zij geen financieel risico lopen bij het verstrekken van de opdracht tot het verlenen van rechtsbijstand in een belastingprocedure. De verschuldigdheid van een instapvergoeding staat niet in alle gevallen eraan in de weg dat afspraken met een rechtsbijstandsverlener worden aangemerkt als afspraken op basis van no cure no pay. Onder het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand op basis van no cure no pay wordt namelijk ook begrepen het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand op een grondslag die daarmee in wezen overeenkomt en daarmee dus op één lijn kan worden gesteld. Dan moet worden gedacht aan de betaling van een zodanig laag bedrag dat die betaling als een pro forma of symbolische bijdrage moet worden beschouwd.\n\n7. De rechtbank stelt vast dat de gemachtigde van belanghebbende in deze zaak niet heeft bestreden dat haar bedrijfsmodel de hiervoor onder (ii) en (iii) vermelde kenmerken heeft.\n\n8. Belanghebbende bestrijdt dat het bedrijfsmodel van haar gemachtigde ten tijde van het instellen van bezwaar (en beroep) eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i). Hiertoe heeft de gemachtigde verwezen naar een beschrijving van haar per 1 januari 2025 gewijzigde bedrijfsmodel (“Bijzonder geval: bedrijfsmodel Previcus en artikel 30a Wet WOZ”).\n\n8.1.. Volgens die beschrijving is de werkwijze met ingang van 1 januari 2025 fundamenteel gewijzigd. Het aantal dossiers is vanaf 2025 aanzienlijk afgenomen van 128.000 zaken naar circa 1.291 zaken. De zaken worden (vrijwel) niet meer op basis van no cure no pay uitgevoerd, maar volgens een regulier model waarin een cliënt, ongeacht de uitkomst van de zaak, een vaste startvergoeding betaalt (doorgaans gebaseerd op het aantal aanslagbiljetten) en\u002Fof een deel van de gerealiseerde besparing afdraagt (in bijna alle gevallen 40% van de besparing). De vóór 2025 aangebrachte zaken worden nog op basis van no cure no pay uitgevoerd. Bovendien worden vanaf 2025 alle aanslagbiljetten op voorhand gescreend en worden enkel de zaken doorgezet waarbij op voorhand onvoldoende duidelijk is dat er geen fouten zijn gemaakt. Er is, aldus de beschrijving, geen sprake meer van een grote massa waar de wetswijziging (Wet herwaardering proceskostenvergoeding WOZ en Bpm) op zag. De gemachtigde richt zich voortaan op de zakelijke markt, waarbij vrijwel altijd ook prijsafspraken met belanghebbenden worden gemaakt die losstaan van eventueel toegekende proceskostenvergoedingen.\n\n8.2.. De gemachtigde heeft de prijsafspraken over 2025 als volgt in een overzicht opgenomen.\n\n8.3.. De vermelding in de volmacht dat de vergoeding voor de werkzaamheden uitsluitend het totaal van de proceskostenvergoedingen bedraagt, klopt, aldus de beschrijving, niet meer. De onderliggende overeenkomsten bepalen dat cliënten zelf vergoedingen verschuldigd zijn. De proceskostenvergoeding speelt daarin nog slechts een kleine aanvullende rol.\n\n9. Op 4 mei 2026 heeft de gemachtigde van belanghebbende de facturen en betaalbewijzen in een groot aantal zaken, waarin zij als gemachtigde optreedt, ingezonden. Op 11 mei 2026 is daarvan een overzicht overgelegd. Die stukken bevestigen het beeld dat de beschrijving van het bedrijfsmodel geeft. Uit de facturen en betaalbewijzen blijkt namelijk dat de gemachtigde van een groot deel van haar cliënten een “besparingsfee” van minimaal 30% van de eventuele belastingbesparing vraagt, zij die “besparingsfee” aan haar cliënten factureert en die “besparingsfee” vervolgens ook door de cliënten wordt betaald.\n\n10. Daarnaast komt uit de facturen en betaalbewijzen naar voren dat de meeste cliënten (bovenop de “besparingsfee”) tevens een (in hoogte variërende) “startfee” zijn verschuldigd. Op zitting heeft de gemachtigde toegelicht dat, indien overeengekomen, de “startfee” altijd wordt gefactureerd en betaald. Dat dit niet in alle gevallen gebeurt blijkt uit de overgelegde facturen en betaalbewijzen, en komt, aldus de gemachtigde, doordat de “startfee”, die ongeacht de uitkomst is verschuldigd, in die gevallen eerder is gefactureerd en betaald. Dat is anders bij de “besparingsfee”, die niet eerder dan na het nemen van het bestreden besluit in rekening kan worden gebracht, omdat dan pas de (hoogte van de) besparing duidelijk is.\n\n11. De heffingsambtenaar heeft zich ter zitting op het standpunt gesteld dat het pas op 4 mei 2026 door de gemachtigde van belanghebbende indienen van facturen en betaalbewijzen (die op 6 mei 2026 door de rechtbank zijn vrijgegeven), die al in 2025 beschikbaar waren, in strijd is met een goede procesorde. De rechtbank overweegt dat partijen in beginsel vrij zijn om gedurende de procedure hun standpunten aan te vullen. Die vrijheid wordt echter begrensd door de beginselen van de goede procesorde. Hoewel de late indiening van reeds voorhanden zijnde stukken niet de schoonheidsprijs verdient, ziet de rechtbank hierin geen grond om die stukken vanwege strijd met een goede procesorde buiten beschouwing te laten. Hiertoe acht de rechtbank van belang dat de stukken een onderbouwing vormen van een eerder door de gemachtigde ingenomen standpunt, een reactie zijn op het verweerschrift en dat de aard en de omvang van de stukken niet zodanig zijn dat van de heffingsambtenaar om adequaat hierop te kunnen reageren een nader diepgaand (feiten)onderzoek wordt gevergd. De inhoudelijke reactie van de heffingsambtenaar op de stukken in de pleitnota bevestigen dit oordeel.\n\n12. De rechtbank stelt voorop dat voor haar de facturen en de betaalbewijzen leidend zijn voor de beoordeling van de vraag of kenmerk (i) op de gemachtigde van belanghebbende van toepassing is. Naar het oordeel van de rechtbank zijn (alleen) die stukken, en niet (ook) de overeenkomst, de website en de algemene voorwaarden van de gemachtigde (op 9 februari 2025), waarvan gesteld is dat die op dat moment nog niet in overeenstemming met het gewijzigde bedrijfsmodel waren gebracht, relevant voor de vraag of sprake is van een bedrijfsmodel op basis van no cure no pay. Omdat het bedrijfsmodel van de gemachtigde (en niet de vergoedingen in de aan de rechtbank voorliggende zaken) moet worden beoordeeld, blijft die beoordeling, anders dan de heffingsambtenaar stelt, niet beperkt tot de gemeenten binnen het ambtsgebied van de heffingsambtenaar. Daaruit volgt ook dat op grond van het (incidenteel) ontbreken van facturen en betaalbewijzen in aan de rechtbank voorliggende zaken niet zonder meer kan worden geconcludeerd dat kenmerk (i) op het bedrijfsmodel van de gemachtigde van toepassing is.\n\n13. De rechtbank is van oordeel dat met voldoende gegevens is onderbouwd dat de gemachtigde in 2025 voor een groot deel van de procedures een “besparingsfee” in rekening heeft gebracht. Door het betalen van een “besparingsfee” loopt een belanghebbende bij de inschakeling een gemachtigde voor het voeren van een procedure een financieel risico (zie hiervoor het arrest van de Hoge Raad van 26 september 2025). Deze door de gemachtigde gevraagde vergoeding (van 30-40%) acht de rechtbank, nog daargelaten dat de Hoge Raad dat enkel ten aanzien van “instapvergoedingen” heeft geoordeeld, ook niet dusdanig laag dat kan worden gesproken van rechtsbijstandverlening op een grondslag die in wezen overeenkomt met rechtsbijstandverlening op basis van no cure no pay. Op grond van het vorenstaande heeft belanghebbende, naar het oordeel van de rechtbank, buiten redelijke twijfel bewezen dat het bedrijfsmodel van de gemachtigde ten tijde van het instellen van bezwaar niet het kenmerk van optreden op basis van no cure no pay heeft (i). Daaraan doet niet af dat een belanghebbende vooraf ermee heeft ingestemd dat een eventuele vergoeding van proceskosten aan de gemachtigde toekomt. Dat geldt ook voor het ontbreken van facturen en betaalbewijzen van op een eerder moment in rekening gebrachte “startfees” en de door de heffingsambtenaar gestelde inconsistenties in de hoogte hiervan.\n\n14. Uit het vorenstaande volgt dat sprake is van een bijzonder geval en de heffingsambtenaar ten onrechte toepassing heeft gegeven aan artikel 30a, eerste lid, van de Wet woz.\n\n15. Dit betekent dat het beroep van belanghebbende gegrond is. De rechtbank vernietigt het bestreden besluit voor zover dat ziet op de toegekende proceskostenvergoeding en bepaalt met toepassing van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder b, van de Algemene wet bestuursrecht de proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase op € 1.332,- (2 x € 666,-).\n\n16. Aan het standpunt van belanghebbende dat aan het bestreden besluit een motiveringsgebrek kleeft, wordt niet toegekomen.\n\n17. Omdat het beroep gegrond is, moet de heffingsambtenaar het griffierecht aan belanghebbende vergoeden.\n\n18. De rechtbank acht termen aanwezig om de heffingsambtenaar te veroordelen in de proceskosten die belanghebbende redelijkerwijs heeft moeten maken in verband met de behandeling van het beroep, een en ander eveneens overeenkomstig de normen van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Aan belanghebbende is door een derde beroepsmatig rechtsbijstand verleend. Voor de in aanmerking te nemen proceshandelingen worden 2 punten (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen op zitting met een waarde van € 934,- per punt) toegekend. De rechtbank bepaalt in overeenstemming met het Richtsnoer proceskostenvergoeding belastingkamers gerechtshoven 2024 (neergelegd in de uitspraak van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 7 augustus 2024, ECLI:NL:GHSHE:2024:2524) de wegingsfactor op 0,5. Gelet hierop bedraagt het vanwege de in deze zaak verleende rechtsbijstand te vergoeden bedrag in totaal € 934,-.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank:\n\n- verklaart het beroep gegrond;\n\n- vernietigt het bestreden besluit voor zover dat ziet op de toegekende proceskostenvergoeding, stelt de proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase vast op € 1.332,- en bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde besluit;\n\n- draagt de heffingsambtenaar op het betaalde griffierecht van € 385,- aan belanghebbende te vergoeden;\n\n- veroordeelt de heffingsambtenaar in de proceskosten van belanghebbende wegens verleende rechtsbijstand in beroep tot een bedrag van € 934,-.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. B.F.A. van Huijgevoort, voorzitter, en mrs. E.P.J. Rutten en J.H. van Hoof leden, in aanwezigheid van mr. D.D.R.H. Lechanteur, griffier.De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 8 juli 2026.\n\ngriffier rechter\n\nAfschrift verzonden aan partijen op: 8 juli 2026.\n\nRechtsmiddel\n\nTegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de verzenddatum hoger beroep instellen bij het gerechtshof ’s-Hertogenbosch (belastingkamer).\n\nU kunt digitaal beroep instellen via www.rechtspraak.nl. Daar klikt u op “Formulieren en inloggen”. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof ’s-Hertogenbosch (belastingkamer).\n\nBij het instellen van het hoger beroep dient het volgende in acht te worden genomen:\n\n1. bij het hogerberoepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd;\n\n2 - het hogerberoepschrift moet, indien het op papier wordt ingediend, ondertekend zijn. Verder moet het ten minste het volgende vermelden:\n\na. de naam en het adres van de indiener;\n\nb. de datum van verzending;\n\nc. een omschrijving van de uitspraak waartegen het hoger beroep is ingesteld;\n\nd. de redenen waarom u het niet eens bent met de uitspraak (de gronden van het hoger beroep).","nl","rechtspraak_nl","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBLIM:2026:6423","ecli-nl-rblim-2026-6423",{"courtName":30,"legalDomain":31,"decisionType":32,"procedureType":33},"Roermond","Bestuursrecht; Belastingrecht","uitspraak","Uitspraak",{"id":35,"ecli":36,"caseNumber":37,"courtId":38,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":39,"language":40,"source":41,"sourceUrl":14,"summary":42,"slug":43,"metadata":17},"85","ECLI:RO:2026:JudecatoriaSECTORUL5BUCURESTI:17050-302-2025-a1","17050\u002F302\u002F2025\u002Fa1",97,"Admite cererea de îndreptare a erorii materiale din cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026, pronunţată de Judecătoria Sectorului 5 Bucure?ti în dosar nr. 17050\u002F302\u002F2025, formulată din oficiu.       \nDispune îndreptarea erorii materiale strecurată în cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026 pronun?ată în cadrul dosarului nr. 17050\u002F302\u002F2025, în sensul re?inerii că pârâtul Vasile Constantin are codul numeric personal ............, iar nu ............., astfel cum în mod eronat s-a consemnat.   \nPrezenta încheiere face parte integrantă din cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026 pronun?ată în cadrul dosarului nr. 17050\u002F302\u002F2025.   \nÎndreptarea se va efectua în toate exemplarele sentin?ei.\n\tCu drept de apel în 30 de zile de la comunicare. Cererea de apel se va depune la Judecătoria Sectorului 5 Bucure?ti.   \n\tPronun?ată prin punerea solu?iei la dispozi?ia păr?ilor prin intermediul grefei instan?ei, astăzi, 08.07.2026.\n","ro","portalquery_ro","Admite cererea","ecli-ro-2026-judecatoriasectorul5bucuresti-17050-302-2025-a1",{"id":45,"ecli":46,"caseNumber":14,"courtId":47,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":48,"language":25,"source":26,"sourceUrl":49,"summary":14,"slug":50,"metadata":51},"296","ECLI:NL:GHDHA:2026:2250",58,"Rolnummer: 22-001978-23\n\nParketnummer: 10-066729-23\n\nDatum uitspraak: 8 juli 2026\n\nTEGENSPRAAK\n\nArrestvan de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof Den Haag gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Rotterdam van 28 juni 2023 in de strafzaak tegen de verdachte:\n\n [verdachte],\n\ngeboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 2002,\n\nBRP-adres: [BRP-adres] , [woonplaats] .\n\nOnderzoek van de zaak\n\nDit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg en het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van dit hof.\n\nHet hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.\n\nProcesgang\n\nIn eerste aanleg is de verdachte van het onder 1 tenlastegelegde vrijgesproken en ter zake van het onder 2 en 3 tenlastegelegde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 120 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 73 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren. Voorts is beslist op de vorderingen van de benadeelde partijen, zoals nader omschreven in het vonnis waarvan beroep.\n\nNamens de verdachte is tegen het vonnis hoger beroep ingesteld.\n\nOmvang van het hoger beroep\n\nDe verdachte is door de rechtbank Rotterdam vrijgesproken van hetgeen aan hem onder 1 is tenlastegelegd. Het hoger beroep is door de verdachte onbeperkt ingesteld en is derhalve mede gericht tegen de in eerste aanleg gegeven beslissing tot vrijspraak. Gelet op hetgeen is bepaald in artikel 404, vijfde lid, van het Wetboek van Strafvordering staat voor de verdachte tegen deze beslissing geen hoger beroep open. Het hof zal de verdachte mitsdien niet-ontvankelijk verklaren in het ingestelde hoger beroep, voor zover dat is gericht tegen de in het vonnis waarvan beroep gegeven vrijspraak.\n\nWaar hierna wordt gesproken van \"de zaak\" of \"het vonnis\", wordt daarmee bedoeld de zaak of het vonnis voor zover op grond van het vorenstaande aan het oordeel van dit hof onderworpen.\n\nTenlastelegging\n\nAan de verdachte is – voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen – tenlastegelegd dat:\n\n2. hij op of omstreeks 01 januari 2023 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard, openlijk, te weten, op of aan de Smidsweg en\u002Fof de Langestraat, in elk geval op of aan (een) openbare weg(en), in vereniging geweld heeft gepleegd tegen een of meer verbalisanten van de politie Eenheid Rotterdam, te weten [hoofdagent] (hoofdagent) en\u002Fof [aspirant] (aspirant) en\u002Fof één of meer verbalisanten, zijnde groepsleden van de Mobiele Eenheid van politie Eenheid Rotterdam, te weten [verbalisant 1] en\u002Fof [verbalisant 2] en\u002Fof [verbalisant 3] en\u002Fof [verbalisant 4] en\u002Fof [verbalisant 5] en\u002Fof [verbalisant 6] en\u002Fof [verbalisant 7] en\u002Fof [verbalisant 8] en\u002Fof [verbalisant 9] en\u002Fof [verbalisant 10] en\u002Fof [verbalisant 11] en\u002Fof [verbalisant 12] en\u002Fof [verbalisant 13] en\u002Fof [verbalisant 14] en\u002Fof [verbalisant 15] en\u002Fof [verbalisant 16] en\u002Fof [verbalisant 17] en\u002Fof [verbalisant 18] en\u002Fof [verbalisant 19] en\u002Fof [verbalisant 20] , althans een of meer (andere) verbalisanten door\n\n- één of meer stuks zwaar (illegaal) vuurwerk (betreffende onder meer: cobra's \u002F nitraten \u002F shells) en\u002Fof vuurwerkbommen op\u002Ftegen, althans in de richting van\u002Fnaar voornoemde verbalisanten af te schieten en\u002Fof te gooien, waarbij voornoemd(e) vuurwerk\u002Fvuurwerkbommen vlakbij\u002Fnaast het\u002Fde lichamen en\u002Fof het\u002Fde hoofden\u002Fgezichten van voornoemde verbalisanten tot ontploffing is\u002Fzijn gekomen en\u002Fof\n\n- ( met kracht) één of meer stenen en\u002Fof glaswerk op\u002Ftegen, althans in de richting van voornoemde verbalisanten te gooien en\u002Fof\n\n- ( dreigend) zich op te dringen aan voornoemde ambtenaren en\u002Fof\n\n- ( daarbij) (dreigend) een of meerdere ploertendoders, althans slagvoorwerpen, aan voornoemde ambtenaren te tonen\u002Fvoor te houden en\u002Fof\n\n- ( daarbij) aan die [aspirant] en\u002Fof [hoofdagent] en\u002Fof een of meer (andere) verbalisanten de weg te versperren, althans de doorgang te beletten en\u002Fof (daarbij) te verhinderen dat die [aspirant] en\u002Fof [hoofdagent] en\u002Fof anderen met\u002Fin een (politie)voertuig weg konden rijden en\u002Fof\n\n- naar\u002Fin de richting van voornoemde ambtenaren te schelden, met de woorden: \"Kankerlijers\", \"Kanker op joh\" en\u002Fof \"Kankerpolitie\" en\u002Fof\n\n- ( met kracht) op\u002Ftegen het (politie)schild van die [verbalisant 2] te trappen\u002Fschoppen;\n\n3. hij op of omstreeks 31 december 2022 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard opzettelijk en wederrechtelijk een vuilnisbak\u002Fprullenbak, in elk geval enig goed, dat\u002Fdie geheel of ten dele aan Gemeente Hoeksche Waard, in elk geval aan een ander dan aan verdachte toebehoorde(n) heeft vernield, beschadigd, onbruikbaar gemaakt.\n\nVordering van de advocaat-generaal\n\nDe advocaat-generaal heeft gevorderd dat het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de bewezenverklaring zal worden bevestigd en dat de verdachte ter zake van het onder 2 en 3 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 107 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 60 dagen voorwaardelijk en met een proeftijd van 2 jaren.\n\nHet vonnis waarvan beroep\n\nHet vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven omdat het hof zich daarmee niet verenigt.\n\nVrijspraak\n\nDe advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat het onder 2 tenlastegelegde wettig en overtuigend kan worden bewezenverklaard, nu de verdachte met zijn handelen een bijdrage van voldoende gewicht heeft geleverd aan het openlijk geweld tegen de desbetreffende verbalisanten. Zo heeft de verdachte voorafgaand aan de jaarwisseling deel genomen aan een WhatsApp-groep waarin werd gesproken over het voornemen onrust te veroorzaken ten tijde van de jaarwisseling. Voorts heeft de verdachte in de nacht van de jaarwisseling – nadat hij door leden van de Mobiele Eenheid (ME) was ingesloten –op zijn telefoon een video-opname gemaakt waarin er samen met medeverdachte [medeverdachte] (hierna: [medeverdachte] ) wordt gepraat over het doodschoppen van een ME’er. Vijftien minuten nadat hij deze video had opgenomen, is [medeverdachte] aangehouden voor het schoppen tegen het schild van een ME’er.\n\nHet hof overweegt als volgt.\n\nHet hof stelt voorop dat van het \"in vereniging\" plegen van geweld sprake is, indien de betrokkene een voldoende significante of wezenlijke bijdrage levert aan het geweld, zij het dat deze bijdrage zelf niet van gewelddadige aard hoeft te zijn. De enkele omstandigheid dat iemand aanwezig is in een groep die openlijk geweld pleegt is niet zonder meer voldoende om hem te kunnen aanmerken als iemand die \"in vereniging\" geweld pleegt. Beoordeeld zal moeten worden of de door de verdachte geleverde – intellectuele en\u002Fof materiële – bijdrage aan het delict van voldoende gewicht is.\n\nMet de advocaat-generaal en de verdediging is het hof van oordeel dat op grond van het verhandelde ter terechtzitting niet kan worden bewezen dat de verdachte omstreeks de jaarwisseling geweld heeft gebruikt jegens de verbalisanten, zoals het gooien met stenen of vuurwerk. Het hof is voorts van oordeel dat evenmin bewezen kan worden dat de verdachte op enige wijze geweldshandelingen die door andere personen zijn gepleegd heeft ondersteund of anderszins heeft bijgedragen aan het ontstaan of het voortduren van het geweld jegens de verbalisanten. Het hof neemt hierbij in aanmerking dat [medeverdachte] bij de raadsheer-commissaris als getuige is gehoord en heeft verklaard dat hetgeen de verdachte in de video-opname heeft gezegd, los stond van zijn handelen daarna en dat de verdachte niet in de buurt was toen [medeverdachte] tegen het schild van verbalisant [verbalisant 2] aan schopte. De enkele aanwezigheid in de groep die door de politie\u002FME was ingesloten en het feit dat de verdachte deel uit maakte van een WhatsApp-groep acht het hof evenmin een bijdrage van voldoende gewicht. Gelet op het voorgaande is niet vast komen te staan dat de verdachte een voldoende significante of wezenlijke bijdrage heeft geleverd aan het tenlastegelegde geweld tegen de desbetreffende verbalisanten, zodat het ten laste gelegde niet kan worden bewezen en de verdachte daarvan zal worden vrijgesproken.\n\nBewezenverklaring\n\nHet hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 3 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:\n\n3. hij op of omstreeks31 december 2022 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard opzettelijk en wederrechtelijk eenvuilnisbak\u002Fprullenbak, in elk geval enig goed,dat\u002Fdiegeheel of ten deleaan Gemeente Hoeksche Waard, in elk geval aan een ander dan aan verdachtetoebehoorde(n)heeft vernield, beschadigd, onbruikbaar gemaakt;.\n\nHetgeen meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.\n\nBewijsvoering\n\nHet hof grondt zijn overtuiging dat de verdachte het bewezenverklaarde heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat en die reden geven tot de bewezenverklaring.\n\nIn die gevallen waarin de wet aanvulling van het arrest vereist met de bewijsmiddelen dan wel, voor zover artikel 359, derde lid, tweede volzin, van het Wetboek van Strafvordering wordt toegepast, met een opgave daarvan, zal zulks plaatsvinden in een aanvulling die als bijlage aan dit arrest zal worden gehecht.\n\nStrafbaarheid van het bewezenverklaarde\n\nHet onder 3 bewezenverklaarde levert op\n\nopzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, vernielen.\n\nStrafbaarheid van de verdachte\n\nEr is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dus strafbaar.\n\nStrafmotivering\n\nHet hof heeft de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en op grond van de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan is gebleken uit het onderzoek ter terechtzitting.\n\nDaarbij heeft het hof in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.\n\nDe verdachte heeft zich op oudejaarsavond schuldig gemaakt aan vernieling van een prullenbak door hierop zwaar vuurwerk tot ontploffing te brengen. Een dergelijk feit is gevaarzettend en geschikt om gevoelens van angst en onveiligheid in de maatschappij teweeg te brengen. De verdachte heeft met zijn handelen de gemeente en daarmee de gemeenschap financiële schade berokkend en hij heeft hiermee overlast veroorzaakt.\n\nHet hof heeft acht geslagen op een de verdachte betreffend uittreksel Justitiële Documentatie van 1 juni 2026, waaruit blijkt dat de verdachte niet eerder voor een vergelijkbaar feit is veroordeeld.\n\nTen aanzien van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) overweegt het hof dat deze is aangevangen op 6 maart 2023. In eerste aanleg is de redelijke termijn niet overschreden. Het hof stelt vast dat de behandeling van de zaak in hoger beroep niet heeft plaatsgevonden binnen de daartoe gestelde redelijke termijn,. Namens de verdachte is immers op 4 juli 2023 hoger beroep ingesteld en het hof wijst op 8 juli 2026 eindarrest. De redelijke termijn van de berechting in hoger beroep is derhalve met meer dan één jaar overschreden. Het hof ziet, ook gelet op de duur van de procedure als geheel, aanleiding te volstaan met de constatering van dit verzuim, gelet op de gekozen strafmodaliteit en de hoogte van de op te leggen straf.\n\nHet hof is – alles afwegende – van oordeel dat een onvoorwaardelijke taakstraf van na te melden duur een passende en geboden reactie vormt. Anders dan de verdediging heeft bepleit acht het hof een geldboete, gelet op de context waarin en de wijze waarop de vernieling plaatsvond – tijdens de jaarwisseling en met (illegaal) vuurwerk – niet passend. Evenmin zal om die reden toepassing worden gegeven aan het bepaalde in artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht.\n\nVorderingen tot schadevergoeding\n\nIn het onderhavige strafproces hebben tweeëntwintig verbalisanten zich als benadeelde partij gevoegd ter zake van het onder 2 ten laste gelegde. De benadeelde partijen [verbalisant 17] , [verbalisant 12] , [verbalisant 8] , [verbalisant 9] , [verbalisant 19] , [verbalisant 20] , [verbalisant 18] , [verbalisant 15] , [verbalisant 10] , [verbalisant 4] , [verbalisant 1] , [verbalisant 16] , [verbalisant 3] , [aspirant] , [verbalisant 7] , [hoofdagent] , [verbalisant 14] , [verbalisant 5] en [verbalisant 6] vorderen per persoon een vergoeding van € 350,00 aan immateriële schade. De benadeelde partijen [verbalisant 13] en [verbalisant 11] vorderen per persoon een vergoeding van € 400,00 aan immateriële schade en de benadeelde partij [verbalisant 2] vordert een vergoeding van € 750,00 aan immateriële schade.\n\nNu de verdachte ter zake van het onder 2 tenlastegelegde wordt vrijgesproken, zullen de benadeelde partijen niet-ontvankelijk worden verklaard in hun vordering.\n\nGelet daarop zullen de benadeelde partijen worden veroordeeld in de kosten die de verdachte tot aan deze uitspraak in verband met de verdediging tegen die vorderingen heeft moeten maken, welke kosten het hof vooralsnog begroot op nihil.\n\nToepasselijke wettelijke voorschriften\n\nHet hof heeft gelet op de artikelen 9, 22c, 22d en 350 van het Wetboek van Strafrecht, zoals zij rechtens gelden dan wel golden.\n\nBESLISSING\n\nHet hof:\n\nVerklaart de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de beslissing ter zake van het onder 1 tenlastegelegde.\n\nVernietigt het vonnis waarvan beroep voor zover thans aan het oordeel van het hof onderworpen en doet in zoverre opnieuw recht:\n\nVerklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 2 tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.\n\nVerklaart, zoals hiervoor overwogen, bewezen dat de verdachte het onder 3 tenlastegelegde heeft begaan.\n\nVerklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.\n\nVerklaart het onder 3 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.\n\nVeroordeelt de verdachte tot een taakstrafvoor de duur van60 (zestig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door30 (dertig) dagen hechtenis.\n\nBeveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde taakstraf in mindering zal worden gebracht, volgens de maatstaf van 2 uren taakstraf per in voorarrest doorgebrachte dag, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.\n\nVordering van de benadeelde partijen:\n\n- [verbalisant 17] ,\n\n- [verbalisant 12] ,\n\n- [verbalisant 13] ,\n\n- [verbalisant 8] ,\n\n- [verbalisant 9] ,\n\n- [verbalisant 19] ,\n\n- [verbalisant 20] ,\n\n- [verbalisant 11]\n\n- [verbalisant 18] ,\n\n- [verbalisant 15] ,\n\n- [verbalisant 10] ,\n\n- [verbalisant 4] ,\n\n- [verbalisant 1] ,\n\n- [verbalisant 16] ,\n\n- [verbalisant 3] ,\n\n- [verbalisant 2]\n\n- [aspirant] ,\n\n- [verbalisant 7] ,\n\n- [hoofdagent] ,\n\n- [verbalisant 14] ,\n\n- [verbalisant 5] , en\n\n- [verbalisant 6]\n\nVerklaart de hiervoor genoemde benadeelde partijen telkens niet-ontvankelijk in hun vordering tot schadevergoeding.\n\nVeroordeelt de hiervoor genoemde benadeelde partijen telkens in de door verdachte gemaakte kosten en begroot deze telkens op nihil.\n\nDit arrest is gewezen door mr. F.W. Pieters, als voorzitter, mr. E.C. van Veen en mr. M.C. Bruining, leden, in bijzijn van de griffier mr. V.V. de Lange.\n\nHet is uitgesproken op de openbare terechtzitting van het hof van 8 juli 2026.","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:GHDHA:2026:2250","ecli-nl-ghdha-2026-2250",{"courtName":52,"legalDomain":53,"decisionType":32,"procedureType":33},"Den Haag","Strafrecht",{"id":55,"ecli":56,"caseNumber":14,"courtId":57,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":58,"language":25,"source":26,"sourceUrl":59,"summary":14,"slug":60,"metadata":61},"348","ECLI:NL:RBDHA:2026:18721",65,"RECHTBANK DEN HAAG\n\nZittingsplaats Groningen\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: NL26.20806\n uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen\n \n [naam], eiseres,\n\nV-nummer: [v-nummer:],\n\n(gemachtigde: mr. I.M. Zuidhoek),\n\nen\n\nde minister van Asiel en Migratie, de minister.\n\nInleiding\n\n1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiseres tegen het niet in behandeling nemen van de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. De minister heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 7 april 2026 niet in behandeling genomen omdat daarvoor Frankrijk verantwoordelijk is.\n\n1.1.. De rechtbank doet op grond van artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) uitspraak zonder zitting.\n\nBeoordeling door de rechtbank\n\n2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiseres. Zij doet dat mede aan de hand van de argumenten die eiseres heeft aangevoerd, de beroepsgronden.\n\n3. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Dat betekent dat eiseres ongelijk krijgt en het bestreden besluit in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.\n\nToepasselijk recht\n\n4. Op deze zaak is het recht van toepassing dat gold vóór 12 juni 2026.\n\nTotstandkoming van het besluit\n\n5. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Dublinverordening.Op grond van de Dublinverordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.In dit geval heeft Nederland bij Frankrijk een verzoek om terugname gedaan. Frankrijk heeft dit verzoek aanvaard.\n\nMag de minister ten opzichte van Frankrijk uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel?\n\n6. Eiseres stelt zich op het standpunt dat er in Frankrijk voor haar een onveilige situatie zal optreden. Dit is het gevolg van de aanwezigheid van veel Libanezen in Frankrijk, waaronder ook de familie van haar moeder die haar eerder al bedreigde. Bovendien heeft eiseres in Nederland een community gevonden waar zij zich veilig bij voelt en in Frankrijk heeft zij niemand, dit is voor haar een angstaanjagend vooruitzicht. Dit terwijl in Nederland er een sterke en diverse LHBT-gemeenschap is waar zij zich veilig voelt. Volgens eiseres is er in Frankrijk bovendien nog steeds een groot probleem met betrekking tot de opvang van asielzoekers. Ze verwijst naar het AIDA-rapport over Frankrijk, update 2024.Er is een tekort aan opvangplekken en eiseres loopt bij terugkeer een reëel risico om in een situatie van materiële deprivatie terecht te komen. Volgens eiseres is het bestreden besluit niet zorgvuldig voorbereid en berust het evenmin op een deugdelijke motivering.\n\n6.1.. De beroepsgrond slaagt niet. Naar het oordeel van de rechtbank mag de minister ten aanzien van Frankrijk uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. De Afdelingheeft meermaals bevestigd dat ten aanzien van Frankrijk in algemene zin kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Hierbij is ook het AIDA rapport, update 2024, betrokken. De rechtbank overweegt ambtshalve dat ook het recente AIDA rapport, update 2025, geen wezenlijk ander beeld geeft van de opvangvoorzieningen in Frankrijk dan de informatie die is betrokken door de Afdeling in eerdere uitspraken.\n\n6.2.. Uit de AIDA rapporten blijkt niet dat sprake is van structurele tekortkomingen in de opvang of asielprocedure, ook niet ten aanzien van de LHTBI-gemeenschap. Eiseres heeft bovendien niet aannemelijk gemaakt dat zij bij overdracht aan Frankrijk persoonlijk geen opvang, rechtsbescherming of toegang tot de procedure zal krijgen. Eiseres heeft niet eerder een asielaanvraag in Frankrijk ingediend waardoor zij geen persoonlijke ervaring heeft met de kwaliteit van de asielprocedure en de opvangvoorzieningen in Frankrijk.\n\n6.3.. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister zich niet ten onrechte op het standpunt gesteld dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat sprake is van bijzondere, individuele omstandigheden op basis waarvan de minister de aanvraag toch zou moeten behandelen.\n\nConclusie en gevolgen\n\n7. Het beroep is kennelijk ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft en eiseres overgedragen kan worden aan Frankrijk. Eiseres krijgt geen vergoeding van haar proceskosten.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank verklaart het beroep ongegrond.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. A. Sibma, rechter, in aanwezigheid van mr. S. Strating, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.\n\nDe uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:\n\nInformatie over verzet\n\nAls partijen het niet eens zijn met deze uitspraak, kunnen zij een verzetschrift sturen naar de rechtbank waarin zij uitleggen waarom zij het niet eens zijn met deze uitspraak. Het verzetschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Als partijen graag een zitting willen om het verzetschrift toe te lichten, moeten zij dit in het verzetschrift vermelden.\n\n Zie artikel 84 van de Asiel- en migratiebeheerverordening inzake het overgangsrecht.\n\n Verordening (EU) nr. 604\u002F2013.\n\n Dit staat ook in artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000.\n\n Update 2024 van juni 2025.\n\n Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.\n\n Update 2025 van mei 2026.\n\n Zie ook de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Arnhem, van 3 juli 2026. (ECLI:NL:RBDHA:2026:18469, r.o. 7.1) en de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Middelburg, van 25 juni 2026 (ECLI:NL:RBDHA:2026:17711).","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBDHA:2026:18721","ecli-nl-rbdha-2026-18721",{"courtName":62,"legalDomain":63,"decisionType":32,"procedureType":33},"Groningen","Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht",{"id":65,"ecli":66,"caseNumber":14,"courtId":67,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":68,"language":25,"source":26,"sourceUrl":69,"summary":14,"slug":70,"metadata":71},"418","ECLI:NL:RBDHA:2026:18726",61,"RECHTBANK DEN HAAG\n\nZittingsplaats Rotterdam\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: NL26.36068uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen\n\n [naam eiser] , eiser\n\nV-nummer: [V-nummer]\n\n(gemachtigde: mr. J.S. Dobosz),\n\nen\n\nde minister van Asiel en Migratie, verweerder\n\n(gemachtigde: mr. C. van der Zijde).\n\nSamenvatting\n\n1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000. Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een beroepsgrond aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgrond beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.\n\n1.1.. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep gegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is onrechtmatig. De rechtbank kent daarom een schadevergoeding toe. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.\n\n1.2.. In deze uitspraak gebruikt de rechtbank de volgende afkortingen voor de wet- en regelgeving:\n\nAwb: Algemene wet bestuursrecht\n\nVw: Vreemdelingenwet 2000\n\nVb: Vreemdelingenbesluit 2000\n\nProcesverloop\n\n2. Met het bestreden besluit van 29 juni 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.\n\n2.1.. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.\n\n2.2.. De rechtbank heeft het beroep op 7 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, K.A. Ozdzinska als tolk en de gemachtigde van verweerder.\n\nBeoordeling door de rechtbank\n\nToetsingskader\n\n3. Verweerder kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen.Verweerder stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring.Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.\n\nGronden\n\n4. Eiser heeft de gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd niet bestreden. De gronden, die de ambtshalve toetsing van de rechtbank doorstaan, zijn tezamen voldoende om de maatregel van bewaring te kunnen dragen.\n\nRechtmatig verblijf\n\n5. Eiser heeft aangevoerd dat er sprake is van een rechtmatig verblijf van eiser in Nederland op grond van artikel 7 van de Richtlijn 2004\u002F38\u002FEG. Eiser is een maand voorafgaand aan de onderhavige zaak opgehouden op 3 juni 2026. Hij heeft ter onderbouwing het proces-verbaal van ophouding overgelegd. Op deze dag is onderzoek gedaan naar de arbeidssituatie van eiser. Gebleken is dat eiser arbeid verricht voor een Nederlands uitzendbureau en beschikte over een arbeidscontract. Eiser is vervolgens heengezonden wegens bestendig verblijf. Verweerder kon ten aanzien van de onderhavige maatregel van bewaring op 29 juni 2026 niet zonder meer terugvallen op het standpunt dat sprake is van voortgezet onrechtmatig verblijf. Dit is onverenigbaar met de bevinding op 3 juni 2026. De maatregel van bewaring is dan ook onvoldoende zorgvuldig voorbereid en onvoldoende gemotiveerd.\n\n5.1.. Verweerder heeft aan de maatregel ten grondslag gelegd dat eiser geen rechtmatig verblijf in Nederland heeft, nu zijn verblijfsrecht als Unieburger bij beschikking van 6 maart 2025 is beëindigd. De rechtbank stelt voorop dat de enkele omstandigheid dat het verblijfsrecht van een Unieburger eerder is beëindigd, niet zonder meer meebrengt dat deze op een later moment geen rechten meer aan het Unierecht kan ontlenen. Indien sprake is van gewijzigde feiten en omstandigheden dient verweerder de verblijfsrechtelijke positie van de betrokkene opnieuw te beoordelen alvorens tot het oordeel te komen dat hij geen rechtmatig verblijf heeft.\n\n5.2.. De rechtbank oordeelt als volgt. In de maatregel van bewaring is vermeld dat eiser heeft verklaard werkzaam te zijn voor een Nederlands uitzendbureau en dit ook heeft aangetoond, dat eiser werkzaam is in België waar hij ook wordt voorzien van woonruimte door de werkgever en dat hij in België mag verblijven. Naar het oordeel van de rechtbank vormen deze omstandigheden concrete aanwijzingen dat de feitelijke situatie van eiser sinds de beschikking van 6 maart 2025 is gewijzigd. Van verweerder mocht daarom worden verwacht dat hij kenbaar zou onderzoeken welke betekenis deze gewijzigde omstandigheden hebben voor de actuele verblijfsrechtelijke positie van eiser. Uit de maatregel van bewaring, het gehoor voorafgaand aan deze maatregel en de overige stukken in het dossier is niet gebleken dat een dergelijk onderzoek heeft plaatsgevonden. Daarbij betrekt de rechtbank dat uit het proces-verbaal van ophouding van eiser op 3 juni 2026 blijkt dat eiser is heengezonden, omdat sprake was van ‘mogelijk bestendig verblijf’. Uit het proces-verbaal van verhoor op die dag blijkt dat het werken voor een Nederlands uitzendbureau hier ook aan de orde is geweest. Vervolgens wordt nog geen maand later in de onderhavige maatregel van bewaring zonder kenbare motivering aangenomen dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft. Niet valt in te zien waarom verweerder er zonder nader onderzoek van uit heeft kunnen gaan dat eiser geen aan het Unierecht ontleend verblijfsrecht had. De motivering dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft, is onder deze omstandigheden onvoldoende draagkrachtig. Gelet hierop is de maatregel in strijd met artikel 3:2 en 3:46 van de Awb tot stand gekomen en is dan ook onrechtmatig. Deze beroepsgrond slaagt.\n\nConclusie en gevolgen\n\n6. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is gegrond. Deze maatregel is vanaf het moment van het opleggen daarvan onrechtmatig. De rechtbank beveelt de opheffing van deze maatregel met ingang van vandaag.\n\n6.1.. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien zij de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring beveelt aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen. De rechtbank acht gronden aanwezig om een schadevergoeding toe te kennen voor 10 dagen onrechtmatige (tenuitvoerlegging van de) vreemdelingenbewaring ten bedrage van 0 x € 160,- (verblijf politiecel) en 10 x € 120,- (verblijf detentiecentrum) = € 1.200,-.\n\n6.2.. Eiser krijgt een vergoeding van zijn proceskosten. Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- omdat de gemachtigde van eiser geacht wordt beroep te hebben ingesteld en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank:\n\n- verklaart het beroep gegrond;\n\n- veroordeelt de Staat der Nederlanden tot het betalen van € 1.200,- aan schadevergoeding aan eiser, te betalen door de griffier en beveelt de tenuitvoerlegging van deze schadevergoeding;\n\n- beveelt de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring met ingang van vandaag;\n\n- veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. S.N. Abdoelkadir, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Stehouwer, griffier.\n\nUitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:\n\nInformatie over hoger beroep\n\nEen partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.\n\n Het beroep tegen een maatregel van bewaring wordt ook aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding. Dit volgt uit artikel 106, eerste lid, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 106, eerste lid, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 59c van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 5.5 van het Vb.\n\n Dit volgt uit artikel 5.6, eerste lid, van het Vb.","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBDHA:2026:18726","ecli-nl-rbdha-2026-18726",{"courtName":72,"legalDomain":63,"decisionType":32,"procedureType":33},"Rotterdam"]