[{"data":1,"prerenderedAt":-1},["ShallowReactive",2],{"decision-ecli-eu-c-2026-21":3,"decision-more-ecli-eu-c-2026-21":19},{"id":4,"ecli":5,"caseNumber":6,"courtId":7,"courtName":8,"courtSlug":9,"decisionDate":10,"publicationDate":10,"fullText":11,"language":12,"source":13,"sourceUrl":14,"summary":15,"slug":16,"metadata":17},"264","ECLI:EU:C:2026:21","C-603\u002F24",50,"Court of Justice of the European Union","court-of-justice-of-the-european-union","2026-01-15T00:00:00.000Z","OPINION OF ADVOCATE GENERAL\n\nKOKOTT 1 **Case C‑603\u002F24**\n\nStellantis Portugal, S.A.\n\nv\n\nAutoridade Tributária e Aduaneira\n\n(Request for a preliminary ruling from the Supremo Tribunal Administrativo (Supreme Administrative Court, Portugal)) \n\n(Reference for a preliminary ruling – Common system of value added tax – Directive 2006\u002F112\u002FEC and Directive 77\u002F388\u002FEEC – Supplies between affiliated undertakings – Adjustment of the intra-group sale price based on the warranty costs and operating costs incurred by the purchaser – Adjustment of the price of a supply as a separate supply of services effected for consideration – Relevance, for the purposes of value added tax law, of adjustments of a transfer price)\n\n**I.** **Introduction**\n\n1\\. Income tax law has many different facets. One of them is transfer pricing, which plays an important role between affiliated undertakings in the appropriate allocation of profits, taking into account the arm’s length principle. Unfortunately, determining the correct transfer price is less a matter of law and more a ‘matter of faith’. In that respect, there is no such thing as one correct transfer price, but rather various methods for determining it and thus a whole range of ‘correct’ transfer prices.\n\n2\\. That is probably the reason why, to date, it has always been attempted to keep VAT law, which generally does not involve such ‘matters of faith’, separate from it. The present request for a preliminary ruling shows that that may no longer be possible in the future. ( 2 )\n\n3\\. Unlike the case in *Arcomet Towercranes* , ( 3 ) already decided by the Court, the present case concerns a subsequent adjustment of the price of a supply intended to implement an intra-group allocation of profits. In that regard, the proceedings allow the Court to review the scope of adjustments of transfer pricing made for reasons of income tax law and the consequences of those adjustments under VAT law, a field that has received little attention to date, and, if possible, to give an answer that provides guidance beyond this specific case.\n\n**II.** **Legal framework**\n\n**A.** **European Union law**\n\n4\\. The legal framework for 2006, the year at issue in the present case, is constituted by the Sixth VAT Directive, ( 4 ) which did not yet provide for the transfer of the tax liability in the case of supplies of services to a taxable person established abroad. However, the provisions to be interpreted are identical to the corresponding provisions of Directive 2006\u002F112\u002FEC on the common system of value added tax ( 5 ) (‘the VAT Directive’).\n\n5\\. Article 2(1)(a) and (c) of the VAT Directive (corresponding to point 1 of Article 2 of the Sixth VAT Directive) provides: ‘The following transactions shall be subject to VAT: (a) the supply of goods for consideration within the territory of a Member State by a taxable person acting as such; … (c) the supply of services for consideration within the territory of a Member State by a taxable person acting as such’.\n\n6\\. Article 73 of the VAT Directive (corresponding to Article 11A(1)(a) of the Sixth VAT Directive) defines the taxable amount, and provides: ‘In respect of the supply of goods or services, other than as referred to in Articles 74 to 77, the taxable amount shall include everything which constitutes consideration obtained or to be obtained by the supplier, in return for the supply, from the customer or a third party, including subsidies directly linked to the price of the supply.’\n\n7\\. Article 90(1) of the VAT Directive (corresponding to Article 11C(1) of the Sixth VAT Directive) provides: ‘1. In the case of cancellation, refusal or total or partial non-payment, or where the price is reduced after the supply takes place, the taxable amount shall be reduced accordingly under conditions which shall be determined by the Member States.’\n\n**B.** **Portuguese law**\n\n8\\. It is true that the exact wording of the corresponding provisions of Portuguese law has not been communicated to the Court. However, it is to be assumed that the VAT Directive was transposed accordingly in Portugal by the Código do IVA (‘the VAT Code’).\n\n**III.** **The facts of the case**\n\n9\\. Stellantis Portugal, S.A. (‘the applicant’) is a company operating in the motor vehicle trade and, in 2006, the year at issue, was part (more precisely: its legal predecessor was part) of the General Motors Group, which manufactures and distributes vehicles and parts and accessories.\n\n10\\. That group was made up of original equipment manufacturers (‘OEMs’) which manufacture the products and\u002For supply them to the national sales companies (‘NSCs’) or national sales organisations (‘NSOs’), which distribute those products in a market that has been predefined in geographical terms.\n\n11\\. In the production chain, the applicant operated as an NSC\u002FNSO, purchasing vehicles from the European manufacturers (OEMs) of the General Motors Group. The vehicles purchased were resold to independent Portuguese dealers, which, in turn, sold those vehicles to the final customers.\n\n12\\. In the event of manufacturing defects, the final customer went to the dealer to have them repaired by the dealer in its own facilities. The Portuguese dealers then charged the applicant for the costs they incurred in repairing the vehicles, charging the relevant amount of VAT in respect of that supply of services. Such vehicle repairs could be carried out in the event of anomalies resulting from defects in the manufacturing process for the motor vehicles and the parts and accessories, anomalies related to the vehicles’ warranties and procedures related to roadside assistance.\n\n13\\. The applicant informed the European manufacturers of the General Motors Group (the respective OEMs) of the costs in distributing the motor vehicles and the parts and accessories manufactured by the group. Those costs included the vehicle repair costs referred to above and the applicant’s operating costs, in particular staff, electricity and marketing costs.\n\n14\\. Depending on the costs declared, an adjustment was then made in respect of the price of the vehicles sold to the applicant by the European manufacturers of the General Motors Group. That adjustment was made on the basis of a contract concluded between the companies of the General Motors Group to determine the prices of the vehicles transferred.\n\n15\\. Under that contract, ‘… General Motors Corporation (GM) and its GME subsidiaries are to apply a market-based pricing process to determine the transfer prices [of products] sold by the manufacturing units of GM (the OEMs) to the distribution units. The prices … shall be determined by deducting from the external sales prices the total amount of the relevant distribution costs and the amount of the operating profit aimed to be made …. In accordance with the procedure followed by GME, the initial transfer prices shall be determined in each reference period applying a gross margin discount to the expected external sale prices. At the end of each period, the transfer price shall be adjusted according to the operating profit previously agreed for the distribution unit, such that the actual amount of the operating profit for that unit is the same as the operating profit target amount ….’\n\n16\\. That contract also provided as follows: ‘… the initial transfer prices shall be adjusted at the end of each reference period in order to ensure that the actual financial results of the distribution unit tally with the agreed operating profit. … That adjustment shall be made … in the relevant period, with the relevant increase or reduction being recorded in the accounts of the selling unit (OEM).’\n\n17\\. The adjustment of the sale price of the vehicles was documented by means of a credit or debit note issued to the applicant by the European manufacturers of the General Motors Group.\n\n18\\. The applicant was the subject of an inspection, at its offices, carried out by the Serviços de Inspeção Tributária da Direcção de Finanças de Lisboa (Tax Inspection Services of the Lisbon Finance Directorate, Portugal). The inspection was general in scope and concerned accounting and tax matters relating to the 2006 financial year. The final inspection report was drawn up on 10 December 2009. In it, the tax authority found that the OEMs are responsible for repairs, given that they are the entities responsible for the manufacture and\u002For assembly of vehicles and parts and accessories. So, initially, the applicant bears all of the after-sales costs and then passes on the amount of those costs to the relevant OEMs.\n\n19\\. In that regard, the tax authority proceeds on the basis that the applicant supplied OEMs with services, within the national territory, which are subject to VAT under Article 1(1)(a) of the VAT Code. The costs of repairs, warranties and roadside assistance indicated by the applicant in that regard amounted to a total of EUR 6 352 516.47, which gives rise to value added tax in the amount of EUR 1 334 028.47. Thus, on 23 December 2009, the applicant was issued with supplementary VAT assessments for 2006 totalling EUR 1 504 215.49.\n\n20\\. It is apparent that those assessments were challenged by the applicant, but that they were upheld by the judgment of the Tribunal Central Administrativo Sul (Southern Central Administrative Court, Portugal). The applicant lodged an extraordinary appeal (*recurso de revista*) against that judgment on 16 November 2023.\n\n**IV.** **The preliminary ruling procedure**\n\n21\\. The Supremo Tribunal Administrativo (Supreme Administrative Court, Portugal) stayed the proceedings and referred the following question to the Court of Justice for a preliminary ruling: ‘Must Article 2 of the Sixth VAT Directive …, as worded in the version in force at the time of the facts, be interpreted as meaning that the concept of the supply of services effected for consideration contained in that provision includes an adjustment of the sale price of vehicles which is duly provided for and determined in a contract concluded between the parties, in order to achieve a minimum profit margin, and which is documented by means of a credit or debit note issued to the applicant\u002Fappellant by the European manufacturers of the General Motors Group?’\n\n22\\. In the proceedings before the Court, Stellantis Portugal, the Portuguese Republic and the European Commission submitted written observations. The Court decided not to hold a hearing in accordance with Article 76(2) of the Rules of Procedure of the Court of Justice.\n\n**V.** **Legal assessment**\n\n**A.** **Understanding the question referred for a preliminary ruling**\n\n23\\. The question posed by the referring court is, at first glance, surprising and can be understood, at second glance, only on the basis of the position taken by the Portuguese tax authority in the course of the proceedings.\n\n*1.*  *Service at both positive and negative prices?*\n\n24\\. On the basis of the intra-group rules, the price of the products sold to the applicant (cars and parts) aims to ensure that they achieve only or at least a certain result (that is relevant for the purposes of income tax law) and that they are taxed in Portugal. Therefore, the prices of the products sold are adjusted periodically by the seller. According to the request for a preliminary ruling, that adjustment is made in both directions. The consequence is that, in the event of a price increase, the purchaser subsequently still has to pay something to the seller, whereas, in the event of a price reduction, the purchaser has made an overpayment and is therefore reimbursed. For that reason, the seller issues corresponding credit or debit notes.\n\n25\\. During the year in question, the price was reduced and a reimbursement was made to the purchaser. The tax authority now apparently wishes to treat that reimbursement as consideration for a service supplied to the seller by the purchaser in Portugal. That is why the referring court asks whether the reduction in the purchase price resulting from a supply made by the seller can constitute consideration for a service supplied by the purchaser to the seller.\n\n26\\. I fail to see what service is supplied by a purchaser who, for whatever reason, subsequently pays a lower or higher purchase price. ( 6 ) Nor does Portugal explain this in any more detail in its observations. Since, in the present case, the purchase price could also have increased (for example, if fewer warranty cases occur or if the purchaser’s\u002Fapplicant’s own operating costs decrease), the assumption of a separate supply of services by the purchaser becomes even more daring. According to the Portuguese tax authority, the purchaser would have supplied the seller with a service, and what is more, according to the logic of those authorities, the purchaser would even have paid for that service itself.\n\n27\\. In the light of the foregoing, that would be a supply of services in return for negative consideration, which is not provided for by VAT law and which has no consequences, for the purposes of VAT law, for the ‘supplier of services’. That also makes sense because VAT, as a general tax on consumption, is intended to tax the expense of a consumer good. ( 7 ) However, if the recipient of a service does not have any expense but, on the contrary, receives money, the reason for the VAT burden does not apply. Consequently, in so far as the purchaser of goods, depending on the circumstances provided for in the contract, must subsequently pay more or less for a supply, that quite clearly militates against the existence of a supply of services by the purchaser and, on the contrary, militates in favour of an adjustment of the consideration for the supply already made.\n\n*2.*  *Bearing of costs as a service?*\n\n28\\. The Portuguese tax authority appears to consider that the bearing of the warranty costs of ‘defective’ vehicles purchased and resold by the applicant constitutes a service supplied to its seller. Ultimately, the defective cars are repaired by the last seller (the car dealer at the end of the supply chain) at its own expense, but those costs are then charged to the applicant. The latter bears the warranty costs, but those costs are, to a certain extent, already taken into account in its purchase price. It is only when they are higher than expected (and consequently the result provided for under income tax law is no longer achieved) that the purchase price of the goods is reduced.\n\n29\\. However, it is quite clear from Article 2(1) of the VAT Directive that merely bearing costs cannot constitute a supply of services. VAT law does not tax payments as such. A payment (and thus also a refund of costs incurred) is relevant for the purposes of VAT law only when it is made ‘in return for’ a supply of services. That is why Article 2(1) of the VAT Directive states that a taxable transaction exists only where a supply of services is effected *for* consideration. It is also apparent from Article 73 of the VAT Directive that only payments obtained by the supplier *in return for* the supply are relevant.\n\n30\\. The fact that the applicant initially bears the cost of repairing the products it sells and that those costs (in addition to other costs – as the Commission rightly points out) are taken into account in the pricing of the product purchased does not therefore mean that it thus supplies any service to a third party. Rather, it is fulfilling its own obligations as a seller to its purchaser, which is in turn faced with the warranty claims of its customers (the final customers).\n\n*3.*  *The relevance, for the purposes of VAT law, of a distribution of profits?*\n\n31\\. Ultimately, the purchase price adjustment serves here ‘only’ to allocate the profits of one intra-group company to another. That is, in principle, irrelevant for the purposes of VAT law. Profit distributions are not made for an economic activity (supply of goods or services), but only for participation in another’s economic activity. If even a dominant holding company is claimed not to be a taxable person in spite of it receiving millions in dividends, ( 8 ) profit adjustments can also hardly be relevant in the context of a subsequent adjustment of transfer pricing. The adjustment of profits for the purposes of income tax law is in principle alien to VAT law and therefore does not constitute consideration for a supply of services, regardless of who supplies them.\n\n*4.*  *Interim summary*\n\n32\\. The adjustment of the consideration for a supply, expressly referred to in the question, can therefore never itself constitute a supply of services.\n\n33\\. If the question is taken literally, it can therefore be answered very quickly. The mere adjustment (upwards or downwards) of a sale price for a supply in principle never itself constitutes a supply of services within the meaning of Article 2(1) of the VAT Directive.\n\n**B.** **The actual question referred for a preliminary ruling: Consequences of a price adjustment made for reasons of income tax law**\n\n34\\. If the request for a preliminary ruling is examined in more detail, however, it raises the dogmatically interesting question of the consequences, under VAT law, of an adjustment of transfer pricing made for reasons of income tax law. On close inspection, that question has even been referred to the Court in another case (the case in *Arcomet Towercranes* ( 9 )) although it was not answered exhaustively in that case.\n\n35\\. In that judgment, the Court reformulated the question, which had been appropriately referred and which was not straightforward to answer, making it rather straightforward to answer. It is doubtful whether that rather straightforward answer was also a useful answer. I will therefore take the opportunity here and reformulate a question that is rather straightforward to answer so that the underlying problem becomes clear and can be resolved by the Court. If the Court does not resolve the problem here, the resolution of the problem would only be delayed. The uncertainties already created in practice by the judgment referred to above would then continue to exist.\n\n36\\. In essence, the referring court seeks to ascertain how adjustments to a sale price agreed between two intra-group companies (also referred to as the transfer price for the purposes of income tax law) are to be treated for the purposes of VAT law where that price adjustment serves primarily to allocate the profit between the two affiliated undertakings in an appropriate manner (within the meaning of income tax law).\n\n37\\. As a general rule, the aim of contractually agreed profit allocation is to prevent, for the purposes of income tax law, the tax authority from subsequently adjusting transfer prices because the arm’s length principle may not have been observed, so that one company (usually that of a low-tax jurisdiction) generated, from the perspective of the tax authority (usually that of a high-tax jurisdiction), excessive profits that were actually generated and taxable in the other jurisdiction (in the example, the high-tax jurisdiction).\n\n38\\. Advocate General Richard de la Tour, who, unlike the Court, addressed the difficult question in the case referred to above, agrees that, for the purposes of VAT law, rules or criteria relating to income tax cannot be decisive. ( 10 ) What matters is whether the conditions of a transaction that is taxable (and liable to tax) (Article 2(1) of the VAT Directive) are satisfied where a transfer price is subsequently adjusted.\n\n39\\. Unlike Advocate General Richard de la Tour, ( 11 ) however, I consider it to be entirely possible and even necessary to give a principled answer to the question of the consequences under VAT law of an adjustment of transfer pricing made for reasons of income tax law. Despite the complex reality in a systematic area of law such as VAT law, this does not necessarily have to be decided afresh, on a case-by-case basis, each time.\n\n40\\. Indeed, there are certain situations in which an adjustment of transfer pricing may, in some circumstances, have consequences for the purposes of VAT law, and others in which it does not. Those situations can also be distinguished from each other, without being exhaustive.\n\n**C.** **The reformulated question**\n\n41\\. In that regard, the reformulated question and the one that actually requires an answer is as follows: ‘Must an adjustment of the consideration for an intra-group supply that is made for income tax reasons be regarded as a significant change in the taxable amount for the purposes of VAT law in accordance with Article 90 of the VAT Directive or as the taxable amount for a separate service supplied by the person who benefits from the change in the transfer price, or is it irrelevant for the purposes of VAT law as a mere adjustment of profits between two intra-group undertakings?’\n\n42\\. A number of situations are relevant in that regard. Accordingly, it is conceivable for the taxable person to make separate services or supplies with a view to generating input and output, which thus influences the profits as desired. The Court appears to have assumed such a situation in the case in *Arcomet Towercranes*. ( 12 ) However, it would also be possible for the parties to invoice something only on paper in order to steer profits accordingly. These are usually agreements that allow adjustments in both directions, whereby a supply of services, at least in one direction, is difficult to imagine (see, in that regard, section C.1.).\n\n43\\. It is also conceivable, however, for the tax authority (for example, ten years later in the context of a tax audit) to make an adjustment of transfer pricing with a view to an appropriate allocation of profits, which – usually without any real payment flows – ultimately leads to a (fictitious) attribution of profits on one side (and, in fact, a fictitious increase in expenses and thus a decrease in the profits on the other side) (see section C.2.). However, it is also conceivable for the existing purchase price subsequently to be adjusted on account of certain variables which were still open when the initial purchase price was set (see section C.3.).\n\n*1.*  *Separate supply of service for the creation of input and output vs. fictitious invoicing of fictitious supplies intended to correct profits*\n\n44\\. Under Article 2(1)(c) of the VAT Directive, ‘the supply of services for consideration within the territory of a Member State by a taxable person acting as such’ is subject to VAT.\n\n45\\. According to settled case-law, a supply of services is effected ‘for consideration’ within the meaning of Article 2(1)(c) of the VAT Directive and is therefore subject to VAT only if there is a legal relationship between the provider of the service and the recipient pursuant to which there is reciprocal performance, the remuneration received by the provider of the service constituting the actual consideration for the service supplied to the recipient. ( 13 ) That criterion relating to the existence of a legal relationship – as is also rightly apparent from the recent case-law of the Court of Justice – is to be given a broad meaning. ( 14 )\n\n46\\. Where the service to be supplied and the consideration to be paid for it arise from an underlying contract, such a legal relationship can, in principle, be assumed to exist. Moreover, this appears to have been the correct starting point for the Court ( 15 ) and the Advocate General ( 16 ) in the case in *Arcomet Towercranes*. If consideration has actually been agreed for a supply of services, provided that a corresponding positive result is achieved or not achieved, there is (at the time when the relevant condition is fulfilled) a supply of services for consideration that is relevant for the purposes of VAT law.\n\n47\\. In the present case, there is not even a contract under which a service supplied by the purchaser (the applicant) to the seller (OEM) could somehow be justified. First, the applicant purchases only the cars and resells them. That resale also entails bearing the warranty costs. Second, the tax authority’s assumption ‑ that the applicant supplies services in the form of the distribution and management of the warranty in favour of its seller and therefore in return for the consideration resulting from the price adjustment ‑ would make no sense if the applicant’s profit exceeded the prescribed range. In the event of lower distribution costs or lower warranty costs, the applicant would still have to pay the seller something for its own supply of services. That is far from the reality.\n\n48\\. If something of that nature had been contractually agreed, that would rather militate in favour of a fictitious supply of services, so that such a contract would rightly ( 17 ) be irrelevant to the taxation of the expense of a consumer good under VAT law. However, in the present case, it was not even the subject of a contractual agreement, but a supply of services is merely alleged by the tax authority.\n\n*2.*  *Subsequent adjustment of the transfer price by the tax authority for the purposes of profit adjustment*\n\n49\\. However, the situation is different where an adjustment of the transfer price, which has been ordered by the tax authority (and is thus unilateral), is made with a view to an appropriate allocation of profits between companies (usually between different States).\n\n50\\. So long as that occurs only in connection with the taxation of company X’s income in Member State A, it is a pure fiction. For income tax reasons, the profit is increased accordingly. Whether company Y’s profit is reduced in State B (which would logically be the case) is an entirely different question. Indeed, given that the other State may have other views about the correct transfer price and that, as I explained above, there is no such thing as one correct transfer price, that is not necessarily the case. That can also be described as a dilemma for the purposes of income tax law, for which, inter alia, dispute resolution procedures ( 18 ) have been developed.\n\n51\\. By contrast, VAT law is based on the principle that an adjustment of the price (consideration) always has the same effect on both sides. Thus, the supplier’s tax liability is reduced or increased (Articles 90 and 73 of the VAT Directive), while the recipient’s input tax deduction increases or decreases proportionally (Article 186 of the VAT Directive). In that regard – this also distinguishes VAT law from income tax law – it is not the objective value of a supply which is decisive, but the value taken as the basis by the parties, as the Court only recently reiterated. ( 19 )\n\n52\\. For that reason, Working paper No 923 of the VAT Committee also quite rightly states: ‘There is a tension between the transfer pricing rules set out for the purposes of direct taxation[,] which, based on the arm’s length principle[,] seek to arrive at the arm’s length valuation of a transaction (i.e. the open market value), and the VAT rules, generally based on the existence of a supply for consideration, where consideration is seen as a subjective value (i.e. the price actually paid)’. ( 20 )\n\n53\\. The tax authority’s view of the correct transfer pricing may therefore have consequences under income tax law; it does not, in principle, have any consequences under VAT law. In the present case, the parties’ views as to the amount of the consideration remain decisive.\n\n54\\. The VAT Expert Group’s entirely accurate statements also refer to this. According to those statements, such transfer pricing adjustments are outside the scope of the VAT Directive. ( 21 ) The VAT Expert Group states, however, that a distinction should be drawn between cases where the adjustment is provided for by contract and that, if there is an adjustment for previous supplies, that must lead to an adjustment of the taxable amount. ( 22 )\n\n55\\. On the other hand, if, for reasons of income tax law, *the tax authority* unilaterally (and ultimately fictitiously) increases (or decreases) the profit subsequently, that does not constitute any change in the consideration agreed between the undertakings concerned. Therefore, in principle, that does not alter the services previously supplied in return for the agreed consideration (see Article 73 of the VAT Directive) and thus also does not alter the amount of the VAT due and already paid. However, that does not appear to be the situation in the present case.\n\n*3.*  *Subsequent adjustment of an undetermined but determinable (variable) price*\n\n56\\. The present case concerns, rather, the subsequent adjustment of a price for the vehicles supplied, which, at the time of the agreement, was yet to be determined and was therefore designated by a reference price, but which could vary upwards or downwards depending on changes in various parameters. In that regard, it is entirely possible to speak of an undetermined but determinable (variable) price. According to the facts presented by the referring court, the decisive parameters are the costs borne by the purchaser (the applicant) (the applicant’s own distribution costs and the warranty costs borne by it) in connection with the distribution of the vehicles produced by the General Motors Group and purchased by the applicant.\n\n57\\. At the end of each period, the transfer price was adjusted according to the operating profit previously agreed for the distribution unit (in this case, the applicant), such that the actual amount of the applicant’s operating profit was the same as the target amount of operating profit.\n\n58\\. That method of calculating the sale price between the OEMs and the applicant ensured that the applicant retained the profit that had been allocated to it within the group, but no more or less. That profit allocated depends on the variables (its own distribution costs and the warranty costs borne by it), which were calculated subsequently for each asset purchased. Depending on the evolution of the variables, the purchase price increased or decreased subsequently.\n\n59\\. For such situations, there are corresponding provisions in the VAT Directive governing the consequences under VAT law. There is therefore no need to construct fictitious supplies of services beyond the supplies made, particularly where those could lead to a negative price.\n\n60\\. Article 90 of the VAT Directive expressly states that, where the price is reduced after the supply takes place, the taxable amount is to be reduced accordingly under conditions which are to be determined by the Member States. In this case, that would be the taxable amount of the supply to the applicant. At the same time, Article 73 of the VAT Directive covers subsequent price increases because, under that provision, the taxable amount of the seller’s supply is ultimately all it receives for its supply. That naturally includes subsequent increases of the purchase price.\n\n61\\. Those two provisions clearly show that adjustments to the actual price of a supply change the taxable amount of that supply. When that is the case, such a change in the taxable amount cannot at the same time constitute a supply of services. A subsequent price adjustment therefore has an impact only on the taxable amount of the underlying transaction.\n\n62\\. In other situations, the Court has already had to consider the effects of subsequent price changes and has always done so without assuming the existence of a (fictitious) service ‘by adjusting the contract’. Thus, comparable questions arise in customs law when the customs value is adjusted subsequently. While in the case in *Hamamatsu* ( 23 ) the Court held that a general adjustment of transfer prices without any specific reference to adjustments concerning the individual goods imported constituted an unforeseeable change with no effects under customs law, in the case in *Tauritus* ( 24 ) it considered the *contractually agreed subsequent change of an undetermined but determinable (variable) purchase price* of individual goods to be significant under customs law. That corresponds to the distinction proposed here according to the arrangements for adjusting a transfer price.\n\n63\\. In my view, the Court’s ruling in the case in *Arcomet Towercranes* ( 25 ) does not preclude that conclusion. First, that case did not concern the adjustment of a transfer price, but the existence of a supply of services for consideration if the profit was too high or too low. Irrespective of whether the result is actually convincing in that specific case or whether fictitious services were in fact invoiced, the Court ultimately held only that there is a supply of services for consideration where the parties have contractually agreed on a supply of services for consideration, presumably on the assumption that the service was actually supplied.\n\n**VI.** **Conclusion** 1 ( 2 ) See also, on this topic, Echevarria, G., *The interplay between transfer pricing and Value Added tax: Recent Case Law* , in EC Tax Review 2025\u002F5, p. 201 (p. 207 et seq.).\n\n64\\. I therefore propose that the question referred for a preliminary ruling by the Supremo Tribunal Administrativo (Supreme Administrative Court, Portugal) should be answered as follows: Article 2(1)(c) and Articles 73 and 90 of Council Directive 2006\u002F112\u002FEC of 28 November 2006 on the common system of value added tax must be interpreted as meaning that the relevance, for the purposes of VAT law, of an adjustment of profits made for reasons of income tax law depends on what it relates to and how it is made. Where the adjustment of profits is made by means of separate supplies of services for consideration (creation of input and output) and there are not only fictitious supplies of services, those separate supplies of services for consideration constitute taxable transactions for the purposes of Article 2(1)(c) of Directive 2006\u002F112. Where the adjustment of profits is made unilaterally and subsequently by the tax authority solely for the purposes of an appropriate allocation of profits between two tax-levying States, that is not, in principle, relevant for the purposes of VAT law. On the other hand, where, as in the present case, the adjustment of profits is made by means of a sale price which has been provided for precisely for that purpose and agreed to be variable and which relates to a specific supply of goods, that constitutes a reduction in the taxable amount under Article 90 of Directive 2006\u002F112 or a further part of the taxable amount under Article 73 thereof in respect of the supply made. Since the change in the taxable amount of a supply relates solely to the consideration, it cannot itself constitute a ‘supply of services for consideration’ within the meaning of Article 2(1)(c) of Directive 2006\u002F112.\n\n* * *\n\n( 3 ) Judgment of 4 September 2025, Arcomet Towercranes ([C‑726\u002F23](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A646), [EU:C:2025:646](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A646)).\n\n( 4 ) Council Directive 77\u002F388\u002FEEC of 17 May 1977 on the harmonisation of the laws of the Member States relating to turnover taxes – Common system of value added tax: uniform basis of assessment ([OJ 1977 L 145, p. 1](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Foj\u002FJOL_1977_145_R_TOC)).\n\n( 5 ) Council Directive of 28 November 2006 ([OJ 2006 L 347, p. 1](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Foj\u002FJOL_2006_347_R_TOC)). 6 ( 7 ) See my Opinion in Zlakov ([C‑744\u002F23](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A332), [EU:C:2025:332](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A332), point [39](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A332#point39) et seq.) for further details.\n\n( 8 ) At least according to the Court of Justice – see fundamental judgment of 20 June 1991, Polysar Investments Netherlands ([C‑60\u002F90](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A1991%3A268), [EU:C:1991:268](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A1991%3A268), paragraph [13](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A1991%3A268#point13)); see also judgments of 8 September 2022, Finanzamt R(Deduction of VAT linked to a shareholder contribution) ([C‑98\u002F21](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2022%3A645), [EU:C:2022:645](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2022%3A645), paragraph [41](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2022%3A645#point41) et seq.); of 8 November 2018, C&D Foods Acquisition ([C‑502\u002F17](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2018%3A888), [EU:C:2018:888](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2018%3A888), paragraph [30](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2018%3A888#point30) et seq.); and of 17 October 2018, Ryanair ([C‑249\u002F17](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2018%3A834), [EU:C:2018:834](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2018%3A834), paragraph [16](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2018%3A834#point16) et seq.). However, that is not entirely convincing and is therefore not without controversy – see my Opinion in Högkullen ([C‑808\u002F23](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A149), [EU:C:2025:149](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A149), point [32](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A149#point32) et seq.).\n\n( 9 ) Judgment of 4 September 2025, Arcomet Towercranes ([C‑726\u002F23](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A646), [EU:C:2025:646](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A646)).\n\n( 10 ) Opinion in Arcomet Towercranes ([C‑726\u002F23](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A244), [EU:C:2025:244](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A244), point [38](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A244#point38)).\n\n( 11 ) Opinion in Arcomet Towercranes ([C‑726\u002F23](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A244), [EU:C:2025:244](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A244), point [32](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A244#point32)).\n\n( 12 ) Judgment of 4 September 2025, Arcomet Towercranes ([C‑726\u002F23](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A646), [EU:C:2025:646](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A646)).\n\n( 13 ) Judgments of 4 July 2024, Credidam ([C‑179\u002F23](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2024%3A571), [EU:C:2024:571](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2024%3A571), paragraph [36](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2024%3A571#point36)); of 15 April 2021, Administration de l’Enregistrement, des Domaines et de la TVA ([C‑846\u002F19](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2021%3A277), [EU:C:2021:277](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2021%3A277), paragraph [36](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2021%3A277#point36)); and of 3 March 1994, Tolsma ([C‑16\u002F93](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A1994%3A80), [EU:C:1994:80](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A1994%3A80), paragraph [14](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A1994%3A80#point14)).\n\n( 14 ) Judgment of 27 April 2023, Fluvius Antwerpen ([C‑677\u002F21](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2023%3A348), [EU:C:2023:348](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2023%3A348), paragraph [31](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2023%3A348#point31)).\n\n( 15 ) Judgment of 4 September 2025, Arcomet Towercranes ([C‑726\u002F23](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A646), [EU:C:2025:646](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A646), paragraphs [35](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A646#point35) and [36](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A646#point36)).\n\n( 16 ) Opinion of Advocate General Richard de la Tour in Arcomet Towercranes ([C‑726\u002F23](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A244), [EU:C:2025:244](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A244), point [41](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A244#point41) et seq.).\n\n( 17 ) A possibly different conclusion is reached in the judgment of 4 September 2025, Arcomet Towercranes ([C‑726\u002F23](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A646), [EU:C:2025:646](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A646), paragraph [48](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A646#point48)), and in the Opinion of Advocate General Richard de la Tour in Arcomet Towercranes ([C‑726\u002F23](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A244), [EU:C:2025:244](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A244), point [48](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A244#point48)), which, however, did not address the argument to the contrary due to the specific facts of the case.\n\n( 18 ) Within the European Union, there is now even Council Directive (EU) 2017\u002F1852 of 10 October 2017 on tax dispute resolution mechanisms in the European Union ([OJ 2017 L 265, p. 1](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Foj\u002FJOL_2017_265_R_TOC)) for that purpose. However, that directive covers only disputes arising from the interpretation and application of treaties and conventions which provide for the elimination of double taxation on income and, where appropriate, on capital.\n\n( 19 ) Judgment of 3 July 2025, Högkullen ([C‑808\u002F23](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A516), [EU:C:2025:516](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A516), paragraph [21](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A516#point21)), with reference to judgments of 25 November 2021, Amper Metal ([C‑334\u002F20](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2021%3A961), [EU:C:2021:961](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2021%3A961), paragraph [28](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2021%3A961#point28)), and of 7 November 2013, Tulică and Plavoşin ([C‑249\u002F12 and C‑250\u002F12](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2013%3A722), [EU:C:2013:722](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2013%3A722), paragraph [33](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2013%3A722#point33)). 20 ( 21 ) See Working paper No 071 REV2 of the VAT Expert Group, taxud.c.1(2018)2326098 – EN, p 2. 22 ( 23 ) Judgment of 20 December 2017, Hamamatsu Photonics Deutschland ([C‑529\u002F16](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2017%3A984), [EU:C:2017:984](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2017%3A984), paragraphs [18](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2017%3A984#point18) and [31](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2017%3A984#point31) et seq.).\n\n( 24 ) Judgment of 15 May 2025, Tauritus ([C‑782\u002F23](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A353), [EU:C:2025:353](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A353), paragraphs [60](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A353#point60) and [61](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A353#point61)).\n\n( 25 ) Judgment of 4 September 2025, Arcomet Towercranes ([C‑726\u002F23](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A646), [EU:C:2025:646](http:\u002F\u002Fpublications.europa.eu\u002Fresource\u002Fecli\u002FECLI%3AEU%3AC%3A2025%3A646)).","en","cjeu","https:\u002F\u002Feur-lex.europa.eu\u002Flegal-content\u002FEN\u002FTXT\u002FHTML\u002F?uri=CELEX:62024CC0603","","ecli-eu-c-2026-21",{"caseNumber":18},"62024CC0603",[20,35,46,56,66],{"id":21,"ecli":22,"caseNumber":15,"courtId":23,"courtName":15,"decisionDate":24,"fullText":25,"language":26,"source":27,"sourceUrl":28,"summary":15,"slug":29,"metadata":30},"410","ECLI:NL:RBLIM:2026:6423",66,"2026-07-08T00:00:00.000Z","RECHTBANK limburg\n\nZittingsplaats Roermond\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: ROE 25 \u002F 2565\n\nuitspraak van de meervoudige kamer van 8 juli 2026 in de zaak tussen\n\n [belanghebbende] , gevestigd te [plaats], belanghebbende\n\n(gemachtigde: M.O.E. Uyen)\n\nen\n\nde heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking Gemeenten en Waterschappen, de heffingsambtenaar (gemachtigde: A. van den Dool).\n\nProcesverloop\n\nDe heffingsambtenaar heeft op grond van de Wet waardering onroerende zaken (Wet woz) de waarde van de onroerende zaken van belanghebbende voor het belastingjaar 2025 vastgesteld (het primaire besluit).\n\nBelanghebbende heeft tegen het primaire besluit bezwaar gemaakt.\n\nDe heffingsambtenaar heeft het bezwaar van belanghebbende gegrond verklaard (het bestreden besluit). Aan belanghebbende is een proceskostenvergoeding van in totaal € 161,74 toegekend.\n\nBelanghebbende heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.\n\nDe heffingsambtenaar heeft verweer gevoerd.\n\nOp 4 mei 2026, aangevuld op 11 mei 2026, zijn van belanghebbende nadere gronden en stukken ontvangen.\n\nHet onderzoek ter zitting heeft vervolgens plaatsgevonden op 15 mei 2026. Belanghebbende heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. L.H.G.M. Driessen, kantoorgenote van haar gemachtigde bij Previcus B.V. te Boxmeer. De heffingsambtenaar heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.\n\nOverwegingen\n\n1. De rechtbank stelt vast dat de woz-waarde tussen partijen niet meer in geschil is. Het beroep van belanghebbende richt zich enkel tegen de toegekende proceskostenvergoeding en spitst zich toe op de vraag of de heffingsambtenaar bij de vaststelling van de proceskostenvergoeding in bezwaar toepassing heeft mogen geven aan de vermenigvuldigingsfactor 0,125 van artikel 30a, eerste lid, van de Wet woz, zoals dit artikellid luidt met ingang van 1 januari 2025.\n\n2. De heffingsambtenaar heeft in het bestreden besluit de proceskostenvergoeding van € 161,74 als volgt gespecificeerd:\n\n- indienen bezwaarschrift: 1 punt x waarde per punt € 647,- x factor 0,125 = € 80,87 +\n\n- bijwonen hoorzitting: 1 punt x waarde per punt € 647,- x factor 0,125 = € 80,87 = € 161,74.\n\n3. Belanghebbende vindt dat de heffingsambtenaar een te lage proceskostenvergoeding heeft toegekend. Zij verzoekt de rechtbank om artikel 30a van de Wet woz buiten toepassing te laten, omdat haar gemachtigde een bijzonder geval is als bedoeld in het zogenoemde 30a-arrest van de Hoge Raad van 17 januari 2025 (ECLI:NL:HR:2025:46).\n\n4. In het 30a-arrest heeft de Hoge Raad geoordeeld dat bijzondere gevallen zich onderscheiden doordat zij niet voldoen aan de volgende kenmerken: dat aan de belanghebbende rechtsbijstand wordt verleend door een beroepsmatig optredende gemachtigde, dan wel een kantoor, waarvan het bedrijfsmodel eruit bestaat dat\n\n( i) wordt opgetreden op basis van no cure no pay,\n\n(ii) daarbij zodanige afspraken met de cliënten worden gemaakt dat het bedrag van eventuele proceskostenvergoedingen aan de gemachtigde of aan het kantoor wordt afgedragen, en\n\n(iii) de procedures op een zodanige wijze worden gevoerd dat de daarin toegekende proceskostenvergoedingen de in redelijkheid gemaakte kosten ver overtreffen.\n\n5. De daarbij te hanteren regels zijn nader uitgewerkt in de arresten van de Hoge Raad van 25 april 2025 (ECLI:NL:HR:2025:670) en 18 juli 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1175).\n\n5.1.. Volgens de Hoge Raad rusten op de belanghebbende de stelplicht en bewijslast van feiten die meebrengen dat buiten redelijke twijfel komt vast te staan dat, beoordeelt naar de situatie op het moment waarop het desbetreffende rechtsmiddel is aangewend, het bedrijfsmodel van de betreffende gemachtigde of diens kantoor kennelijk niet allehiervoor bedoelde drie kenmerken heeft en dat aldus sprake is van een bijzonder geval. Er is dus (al) sprake van een bijzonder geval als één van de drie kenmerken niet van toepassing is.\n\n5.2.. Bij de beoordeling van het bedrijfsmodel gaat het niet specifiek om de werkzaamheden die de gemachtigde heeft verricht in de procedure waarop de proceskostenvergoeding ziet. Met het bedrijfsmodel is namelijk meer in het algemeen de wijze bedoeld waarop de gemachtigde zijn inkomsten verwerft met het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand.\n\n5.3.. Indien het bedrijfsmodel van een gemachtigde of een kantoor inhoudt dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i), of op een grondslag die daarmee in wezen overeenkomt en daarmee dus op één lijn kan worden gesteld, en dat daarbij afspraken met de cliënten worden gemaakt als hiervoor onder (ii) bedoeld, zal aldus moeten worden beoordeeld of dit bedrijfsmodel voldoet aan het hiervoor onder (iii) vermelde kenmerk van vergaande overdekking. Daartoe moet een vergelijking worden gemaakt tussen enerzijds het totale bedrag aan proceskostenvergoedingen dat aan de gemachtigde of aan het kantoor wordt afgedragen, en anderzijds het totale bedrag van de kosten van de gemachtigde of van het kantoor die kunnen worden toegerekend aan het voeren van de procedures waarop die proceskostenvergoedingen betrekking hebben. Het komt dus erop aan of het totale bedrag van de afgedragen proceskostenvergoedingen het totale bedrag van de zojuist bedoelde kosten verre overtreft. De omstandigheid dat vaak geheel of ten dele gebruik wordt gemaakt van gestandaardiseerde tekstblokken die niet zijn toegespitst op de desbetreffende zaak, vormt een aanwijzing dat het bedrijfsmodel wel het derde kenmerk van vergaande overdekking heeft, en zal daarom in het algemeen volstaan om aan te nemen dat de belanghebbende niet in dit door hem te leveren bewijs is geslaagd.\n\n6. In het arrest van 26 september 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1375) heeft de Hoge Raad nader uitgewerkt wanneer sprake is van een bedrijfsmodel dat eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i). Bij optreden op basis van no cure no pay moet worden uitgegaan van afspraken tussen de belanghebbende en de rechtsbijstandverlener op grond waarvan de belanghebbende geen financieel risico loopt bij inschakeling van de rechtsbijstandverlener, omdat geen instapvergoeding verschuldigd is noch een percentage van de bespaarde belasting als vergoeding moet worden afgestaan (zie Kamerstukken II 2023\u002F24, 36 427, nr. 3, blz. 2). Bij de beoordeling van de vraag of het bedrijfsmodel van een beroepsmatig optredende gemachtigde, dan wel een kantoor, eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay, komt het dus erop aan of die gemachtigde dan wel diens kantoor afspraken maakt met klanten op grond waarvan zij geen financieel risico lopen bij het verstrekken van de opdracht tot het verlenen van rechtsbijstand in een belastingprocedure. De verschuldigdheid van een instapvergoeding staat niet in alle gevallen eraan in de weg dat afspraken met een rechtsbijstandsverlener worden aangemerkt als afspraken op basis van no cure no pay. Onder het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand op basis van no cure no pay wordt namelijk ook begrepen het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand op een grondslag die daarmee in wezen overeenkomt en daarmee dus op één lijn kan worden gesteld. Dan moet worden gedacht aan de betaling van een zodanig laag bedrag dat die betaling als een pro forma of symbolische bijdrage moet worden beschouwd.\n\n7. De rechtbank stelt vast dat de gemachtigde van belanghebbende in deze zaak niet heeft bestreden dat haar bedrijfsmodel de hiervoor onder (ii) en (iii) vermelde kenmerken heeft.\n\n8. Belanghebbende bestrijdt dat het bedrijfsmodel van haar gemachtigde ten tijde van het instellen van bezwaar (en beroep) eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i). Hiertoe heeft de gemachtigde verwezen naar een beschrijving van haar per 1 januari 2025 gewijzigde bedrijfsmodel (“Bijzonder geval: bedrijfsmodel Previcus en artikel 30a Wet WOZ”).\n\n8.1.. Volgens die beschrijving is de werkwijze met ingang van 1 januari 2025 fundamenteel gewijzigd. Het aantal dossiers is vanaf 2025 aanzienlijk afgenomen van 128.000 zaken naar circa 1.291 zaken. De zaken worden (vrijwel) niet meer op basis van no cure no pay uitgevoerd, maar volgens een regulier model waarin een cliënt, ongeacht de uitkomst van de zaak, een vaste startvergoeding betaalt (doorgaans gebaseerd op het aantal aanslagbiljetten) en\u002Fof een deel van de gerealiseerde besparing afdraagt (in bijna alle gevallen 40% van de besparing). De vóór 2025 aangebrachte zaken worden nog op basis van no cure no pay uitgevoerd. Bovendien worden vanaf 2025 alle aanslagbiljetten op voorhand gescreend en worden enkel de zaken doorgezet waarbij op voorhand onvoldoende duidelijk is dat er geen fouten zijn gemaakt. Er is, aldus de beschrijving, geen sprake meer van een grote massa waar de wetswijziging (Wet herwaardering proceskostenvergoeding WOZ en Bpm) op zag. De gemachtigde richt zich voortaan op de zakelijke markt, waarbij vrijwel altijd ook prijsafspraken met belanghebbenden worden gemaakt die losstaan van eventueel toegekende proceskostenvergoedingen.\n\n8.2.. De gemachtigde heeft de prijsafspraken over 2025 als volgt in een overzicht opgenomen.\n\n8.3.. De vermelding in de volmacht dat de vergoeding voor de werkzaamheden uitsluitend het totaal van de proceskostenvergoedingen bedraagt, klopt, aldus de beschrijving, niet meer. De onderliggende overeenkomsten bepalen dat cliënten zelf vergoedingen verschuldigd zijn. De proceskostenvergoeding speelt daarin nog slechts een kleine aanvullende rol.\n\n9. Op 4 mei 2026 heeft de gemachtigde van belanghebbende de facturen en betaalbewijzen in een groot aantal zaken, waarin zij als gemachtigde optreedt, ingezonden. Op 11 mei 2026 is daarvan een overzicht overgelegd. Die stukken bevestigen het beeld dat de beschrijving van het bedrijfsmodel geeft. Uit de facturen en betaalbewijzen blijkt namelijk dat de gemachtigde van een groot deel van haar cliënten een “besparingsfee” van minimaal 30% van de eventuele belastingbesparing vraagt, zij die “besparingsfee” aan haar cliënten factureert en die “besparingsfee” vervolgens ook door de cliënten wordt betaald.\n\n10. Daarnaast komt uit de facturen en betaalbewijzen naar voren dat de meeste cliënten (bovenop de “besparingsfee”) tevens een (in hoogte variërende) “startfee” zijn verschuldigd. Op zitting heeft de gemachtigde toegelicht dat, indien overeengekomen, de “startfee” altijd wordt gefactureerd en betaald. Dat dit niet in alle gevallen gebeurt blijkt uit de overgelegde facturen en betaalbewijzen, en komt, aldus de gemachtigde, doordat de “startfee”, die ongeacht de uitkomst is verschuldigd, in die gevallen eerder is gefactureerd en betaald. Dat is anders bij de “besparingsfee”, die niet eerder dan na het nemen van het bestreden besluit in rekening kan worden gebracht, omdat dan pas de (hoogte van de) besparing duidelijk is.\n\n11. De heffingsambtenaar heeft zich ter zitting op het standpunt gesteld dat het pas op 4 mei 2026 door de gemachtigde van belanghebbende indienen van facturen en betaalbewijzen (die op 6 mei 2026 door de rechtbank zijn vrijgegeven), die al in 2025 beschikbaar waren, in strijd is met een goede procesorde. De rechtbank overweegt dat partijen in beginsel vrij zijn om gedurende de procedure hun standpunten aan te vullen. Die vrijheid wordt echter begrensd door de beginselen van de goede procesorde. Hoewel de late indiening van reeds voorhanden zijnde stukken niet de schoonheidsprijs verdient, ziet de rechtbank hierin geen grond om die stukken vanwege strijd met een goede procesorde buiten beschouwing te laten. Hiertoe acht de rechtbank van belang dat de stukken een onderbouwing vormen van een eerder door de gemachtigde ingenomen standpunt, een reactie zijn op het verweerschrift en dat de aard en de omvang van de stukken niet zodanig zijn dat van de heffingsambtenaar om adequaat hierop te kunnen reageren een nader diepgaand (feiten)onderzoek wordt gevergd. De inhoudelijke reactie van de heffingsambtenaar op de stukken in de pleitnota bevestigen dit oordeel.\n\n12. De rechtbank stelt voorop dat voor haar de facturen en de betaalbewijzen leidend zijn voor de beoordeling van de vraag of kenmerk (i) op de gemachtigde van belanghebbende van toepassing is. Naar het oordeel van de rechtbank zijn (alleen) die stukken, en niet (ook) de overeenkomst, de website en de algemene voorwaarden van de gemachtigde (op 9 februari 2025), waarvan gesteld is dat die op dat moment nog niet in overeenstemming met het gewijzigde bedrijfsmodel waren gebracht, relevant voor de vraag of sprake is van een bedrijfsmodel op basis van no cure no pay. Omdat het bedrijfsmodel van de gemachtigde (en niet de vergoedingen in de aan de rechtbank voorliggende zaken) moet worden beoordeeld, blijft die beoordeling, anders dan de heffingsambtenaar stelt, niet beperkt tot de gemeenten binnen het ambtsgebied van de heffingsambtenaar. Daaruit volgt ook dat op grond van het (incidenteel) ontbreken van facturen en betaalbewijzen in aan de rechtbank voorliggende zaken niet zonder meer kan worden geconcludeerd dat kenmerk (i) op het bedrijfsmodel van de gemachtigde van toepassing is.\n\n13. De rechtbank is van oordeel dat met voldoende gegevens is onderbouwd dat de gemachtigde in 2025 voor een groot deel van de procedures een “besparingsfee” in rekening heeft gebracht. Door het betalen van een “besparingsfee” loopt een belanghebbende bij de inschakeling een gemachtigde voor het voeren van een procedure een financieel risico (zie hiervoor het arrest van de Hoge Raad van 26 september 2025). Deze door de gemachtigde gevraagde vergoeding (van 30-40%) acht de rechtbank, nog daargelaten dat de Hoge Raad dat enkel ten aanzien van “instapvergoedingen” heeft geoordeeld, ook niet dusdanig laag dat kan worden gesproken van rechtsbijstandverlening op een grondslag die in wezen overeenkomt met rechtsbijstandverlening op basis van no cure no pay. Op grond van het vorenstaande heeft belanghebbende, naar het oordeel van de rechtbank, buiten redelijke twijfel bewezen dat het bedrijfsmodel van de gemachtigde ten tijde van het instellen van bezwaar niet het kenmerk van optreden op basis van no cure no pay heeft (i). Daaraan doet niet af dat een belanghebbende vooraf ermee heeft ingestemd dat een eventuele vergoeding van proceskosten aan de gemachtigde toekomt. Dat geldt ook voor het ontbreken van facturen en betaalbewijzen van op een eerder moment in rekening gebrachte “startfees” en de door de heffingsambtenaar gestelde inconsistenties in de hoogte hiervan.\n\n14. Uit het vorenstaande volgt dat sprake is van een bijzonder geval en de heffingsambtenaar ten onrechte toepassing heeft gegeven aan artikel 30a, eerste lid, van de Wet woz.\n\n15. Dit betekent dat het beroep van belanghebbende gegrond is. De rechtbank vernietigt het bestreden besluit voor zover dat ziet op de toegekende proceskostenvergoeding en bepaalt met toepassing van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder b, van de Algemene wet bestuursrecht de proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase op € 1.332,- (2 x € 666,-).\n\n16. Aan het standpunt van belanghebbende dat aan het bestreden besluit een motiveringsgebrek kleeft, wordt niet toegekomen.\n\n17. Omdat het beroep gegrond is, moet de heffingsambtenaar het griffierecht aan belanghebbende vergoeden.\n\n18. De rechtbank acht termen aanwezig om de heffingsambtenaar te veroordelen in de proceskosten die belanghebbende redelijkerwijs heeft moeten maken in verband met de behandeling van het beroep, een en ander eveneens overeenkomstig de normen van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Aan belanghebbende is door een derde beroepsmatig rechtsbijstand verleend. Voor de in aanmerking te nemen proceshandelingen worden 2 punten (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen op zitting met een waarde van € 934,- per punt) toegekend. De rechtbank bepaalt in overeenstemming met het Richtsnoer proceskostenvergoeding belastingkamers gerechtshoven 2024 (neergelegd in de uitspraak van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 7 augustus 2024, ECLI:NL:GHSHE:2024:2524) de wegingsfactor op 0,5. Gelet hierop bedraagt het vanwege de in deze zaak verleende rechtsbijstand te vergoeden bedrag in totaal € 934,-.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank:\n\n- verklaart het beroep gegrond;\n\n- vernietigt het bestreden besluit voor zover dat ziet op de toegekende proceskostenvergoeding, stelt de proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase vast op € 1.332,- en bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde besluit;\n\n- draagt de heffingsambtenaar op het betaalde griffierecht van € 385,- aan belanghebbende te vergoeden;\n\n- veroordeelt de heffingsambtenaar in de proceskosten van belanghebbende wegens verleende rechtsbijstand in beroep tot een bedrag van € 934,-.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. B.F.A. van Huijgevoort, voorzitter, en mrs. E.P.J. Rutten en J.H. van Hoof leden, in aanwezigheid van mr. D.D.R.H. Lechanteur, griffier.De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 8 juli 2026.\n\ngriffier rechter\n\nAfschrift verzonden aan partijen op: 8 juli 2026.\n\nRechtsmiddel\n\nTegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de verzenddatum hoger beroep instellen bij het gerechtshof ’s-Hertogenbosch (belastingkamer).\n\nU kunt digitaal beroep instellen via www.rechtspraak.nl. Daar klikt u op “Formulieren en inloggen”. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof ’s-Hertogenbosch (belastingkamer).\n\nBij het instellen van het hoger beroep dient het volgende in acht te worden genomen:\n\n1. bij het hogerberoepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd;\n\n2 - het hogerberoepschrift moet, indien het op papier wordt ingediend, ondertekend zijn. Verder moet het ten minste het volgende vermelden:\n\na. de naam en het adres van de indiener;\n\nb. de datum van verzending;\n\nc. een omschrijving van de uitspraak waartegen het hoger beroep is ingesteld;\n\nd. de redenen waarom u het niet eens bent met de uitspraak (de gronden van het hoger beroep).","nl","rechtspraak_nl","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBLIM:2026:6423","ecli-nl-rblim-2026-6423",{"courtName":31,"legalDomain":32,"decisionType":33,"procedureType":34},"Roermond","Bestuursrecht; Belastingrecht","uitspraak","Uitspraak",{"id":36,"ecli":37,"caseNumber":38,"courtId":39,"courtName":15,"decisionDate":24,"fullText":40,"language":41,"source":42,"sourceUrl":15,"summary":43,"slug":44,"metadata":45},"85","ECLI:RO:2026:JudecatoriaSECTORUL5BUCURESTI:17050-302-2025-a1","17050\u002F302\u002F2025\u002Fa1",97,"Admite cererea de îndreptare a erorii materiale din cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026, pronunţată de Judecătoria Sectorului 5 Bucure?ti în dosar nr. 17050\u002F302\u002F2025, formulată din oficiu.       \nDispune îndreptarea erorii materiale strecurată în cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026 pronun?ată în cadrul dosarului nr. 17050\u002F302\u002F2025, în sensul re?inerii că pârâtul Vasile Constantin are codul numeric personal ............, iar nu ............., astfel cum în mod eronat s-a consemnat.   \nPrezenta încheiere face parte integrantă din cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026 pronun?ată în cadrul dosarului nr. 17050\u002F302\u002F2025.   \nÎndreptarea se va efectua în toate exemplarele sentin?ei.\n\tCu drept de apel în 30 de zile de la comunicare. Cererea de apel se va depune la Judecătoria Sectorului 5 Bucure?ti.   \n\tPronun?ată prin punerea solu?iei la dispozi?ia păr?ilor prin intermediul grefei instan?ei, astăzi, 08.07.2026.\n","ro","portalquery_ro","Admite cererea","ecli-ro-2026-judecatoriasectorul5bucuresti-17050-302-2025-a1",null,{"id":47,"ecli":48,"caseNumber":15,"courtId":49,"courtName":15,"decisionDate":24,"fullText":50,"language":26,"source":27,"sourceUrl":51,"summary":15,"slug":52,"metadata":53},"296","ECLI:NL:GHDHA:2026:2250",58,"Rolnummer: 22-001978-23\n\nParketnummer: 10-066729-23\n\nDatum uitspraak: 8 juli 2026\n\nTEGENSPRAAK\n\nArrestvan de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof Den Haag gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Rotterdam van 28 juni 2023 in de strafzaak tegen de verdachte:\n\n [verdachte],\n\ngeboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 2002,\n\nBRP-adres: [BRP-adres] , [woonplaats] .\n\nOnderzoek van de zaak\n\nDit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg en het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van dit hof.\n\nHet hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.\n\nProcesgang\n\nIn eerste aanleg is de verdachte van het onder 1 tenlastegelegde vrijgesproken en ter zake van het onder 2 en 3 tenlastegelegde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 120 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 73 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren. Voorts is beslist op de vorderingen van de benadeelde partijen, zoals nader omschreven in het vonnis waarvan beroep.\n\nNamens de verdachte is tegen het vonnis hoger beroep ingesteld.\n\nOmvang van het hoger beroep\n\nDe verdachte is door de rechtbank Rotterdam vrijgesproken van hetgeen aan hem onder 1 is tenlastegelegd. Het hoger beroep is door de verdachte onbeperkt ingesteld en is derhalve mede gericht tegen de in eerste aanleg gegeven beslissing tot vrijspraak. Gelet op hetgeen is bepaald in artikel 404, vijfde lid, van het Wetboek van Strafvordering staat voor de verdachte tegen deze beslissing geen hoger beroep open. Het hof zal de verdachte mitsdien niet-ontvankelijk verklaren in het ingestelde hoger beroep, voor zover dat is gericht tegen de in het vonnis waarvan beroep gegeven vrijspraak.\n\nWaar hierna wordt gesproken van \"de zaak\" of \"het vonnis\", wordt daarmee bedoeld de zaak of het vonnis voor zover op grond van het vorenstaande aan het oordeel van dit hof onderworpen.\n\nTenlastelegging\n\nAan de verdachte is – voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen – tenlastegelegd dat:\n\n2. hij op of omstreeks 01 januari 2023 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard, openlijk, te weten, op of aan de Smidsweg en\u002Fof de Langestraat, in elk geval op of aan (een) openbare weg(en), in vereniging geweld heeft gepleegd tegen een of meer verbalisanten van de politie Eenheid Rotterdam, te weten [hoofdagent] (hoofdagent) en\u002Fof [aspirant] (aspirant) en\u002Fof één of meer verbalisanten, zijnde groepsleden van de Mobiele Eenheid van politie Eenheid Rotterdam, te weten [verbalisant 1] en\u002Fof [verbalisant 2] en\u002Fof [verbalisant 3] en\u002Fof [verbalisant 4] en\u002Fof [verbalisant 5] en\u002Fof [verbalisant 6] en\u002Fof [verbalisant 7] en\u002Fof [verbalisant 8] en\u002Fof [verbalisant 9] en\u002Fof [verbalisant 10] en\u002Fof [verbalisant 11] en\u002Fof [verbalisant 12] en\u002Fof [verbalisant 13] en\u002Fof [verbalisant 14] en\u002Fof [verbalisant 15] en\u002Fof [verbalisant 16] en\u002Fof [verbalisant 17] en\u002Fof [verbalisant 18] en\u002Fof [verbalisant 19] en\u002Fof [verbalisant 20] , althans een of meer (andere) verbalisanten door\n\n- één of meer stuks zwaar (illegaal) vuurwerk (betreffende onder meer: cobra's \u002F nitraten \u002F shells) en\u002Fof vuurwerkbommen op\u002Ftegen, althans in de richting van\u002Fnaar voornoemde verbalisanten af te schieten en\u002Fof te gooien, waarbij voornoemd(e) vuurwerk\u002Fvuurwerkbommen vlakbij\u002Fnaast het\u002Fde lichamen en\u002Fof het\u002Fde hoofden\u002Fgezichten van voornoemde verbalisanten tot ontploffing is\u002Fzijn gekomen en\u002Fof\n\n- ( met kracht) één of meer stenen en\u002Fof glaswerk op\u002Ftegen, althans in de richting van voornoemde verbalisanten te gooien en\u002Fof\n\n- ( dreigend) zich op te dringen aan voornoemde ambtenaren en\u002Fof\n\n- ( daarbij) (dreigend) een of meerdere ploertendoders, althans slagvoorwerpen, aan voornoemde ambtenaren te tonen\u002Fvoor te houden en\u002Fof\n\n- ( daarbij) aan die [aspirant] en\u002Fof [hoofdagent] en\u002Fof een of meer (andere) verbalisanten de weg te versperren, althans de doorgang te beletten en\u002Fof (daarbij) te verhinderen dat die [aspirant] en\u002Fof [hoofdagent] en\u002Fof anderen met\u002Fin een (politie)voertuig weg konden rijden en\u002Fof\n\n- naar\u002Fin de richting van voornoemde ambtenaren te schelden, met de woorden: \"Kankerlijers\", \"Kanker op joh\" en\u002Fof \"Kankerpolitie\" en\u002Fof\n\n- ( met kracht) op\u002Ftegen het (politie)schild van die [verbalisant 2] te trappen\u002Fschoppen;\n\n3. hij op of omstreeks 31 december 2022 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard opzettelijk en wederrechtelijk een vuilnisbak\u002Fprullenbak, in elk geval enig goed, dat\u002Fdie geheel of ten dele aan Gemeente Hoeksche Waard, in elk geval aan een ander dan aan verdachte toebehoorde(n) heeft vernield, beschadigd, onbruikbaar gemaakt.\n\nVordering van de advocaat-generaal\n\nDe advocaat-generaal heeft gevorderd dat het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de bewezenverklaring zal worden bevestigd en dat de verdachte ter zake van het onder 2 en 3 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 107 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 60 dagen voorwaardelijk en met een proeftijd van 2 jaren.\n\nHet vonnis waarvan beroep\n\nHet vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven omdat het hof zich daarmee niet verenigt.\n\nVrijspraak\n\nDe advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat het onder 2 tenlastegelegde wettig en overtuigend kan worden bewezenverklaard, nu de verdachte met zijn handelen een bijdrage van voldoende gewicht heeft geleverd aan het openlijk geweld tegen de desbetreffende verbalisanten. Zo heeft de verdachte voorafgaand aan de jaarwisseling deel genomen aan een WhatsApp-groep waarin werd gesproken over het voornemen onrust te veroorzaken ten tijde van de jaarwisseling. Voorts heeft de verdachte in de nacht van de jaarwisseling – nadat hij door leden van de Mobiele Eenheid (ME) was ingesloten –op zijn telefoon een video-opname gemaakt waarin er samen met medeverdachte [medeverdachte] (hierna: [medeverdachte] ) wordt gepraat over het doodschoppen van een ME’er. Vijftien minuten nadat hij deze video had opgenomen, is [medeverdachte] aangehouden voor het schoppen tegen het schild van een ME’er.\n\nHet hof overweegt als volgt.\n\nHet hof stelt voorop dat van het \"in vereniging\" plegen van geweld sprake is, indien de betrokkene een voldoende significante of wezenlijke bijdrage levert aan het geweld, zij het dat deze bijdrage zelf niet van gewelddadige aard hoeft te zijn. De enkele omstandigheid dat iemand aanwezig is in een groep die openlijk geweld pleegt is niet zonder meer voldoende om hem te kunnen aanmerken als iemand die \"in vereniging\" geweld pleegt. Beoordeeld zal moeten worden of de door de verdachte geleverde – intellectuele en\u002Fof materiële – bijdrage aan het delict van voldoende gewicht is.\n\nMet de advocaat-generaal en de verdediging is het hof van oordeel dat op grond van het verhandelde ter terechtzitting niet kan worden bewezen dat de verdachte omstreeks de jaarwisseling geweld heeft gebruikt jegens de verbalisanten, zoals het gooien met stenen of vuurwerk. Het hof is voorts van oordeel dat evenmin bewezen kan worden dat de verdachte op enige wijze geweldshandelingen die door andere personen zijn gepleegd heeft ondersteund of anderszins heeft bijgedragen aan het ontstaan of het voortduren van het geweld jegens de verbalisanten. Het hof neemt hierbij in aanmerking dat [medeverdachte] bij de raadsheer-commissaris als getuige is gehoord en heeft verklaard dat hetgeen de verdachte in de video-opname heeft gezegd, los stond van zijn handelen daarna en dat de verdachte niet in de buurt was toen [medeverdachte] tegen het schild van verbalisant [verbalisant 2] aan schopte. De enkele aanwezigheid in de groep die door de politie\u002FME was ingesloten en het feit dat de verdachte deel uit maakte van een WhatsApp-groep acht het hof evenmin een bijdrage van voldoende gewicht. Gelet op het voorgaande is niet vast komen te staan dat de verdachte een voldoende significante of wezenlijke bijdrage heeft geleverd aan het tenlastegelegde geweld tegen de desbetreffende verbalisanten, zodat het ten laste gelegde niet kan worden bewezen en de verdachte daarvan zal worden vrijgesproken.\n\nBewezenverklaring\n\nHet hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 3 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:\n\n3. hij op of omstreeks31 december 2022 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard opzettelijk en wederrechtelijk eenvuilnisbak\u002Fprullenbak, in elk geval enig goed,dat\u002Fdiegeheel of ten deleaan Gemeente Hoeksche Waard, in elk geval aan een ander dan aan verdachtetoebehoorde(n)heeft vernield, beschadigd, onbruikbaar gemaakt;.\n\nHetgeen meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.\n\nBewijsvoering\n\nHet hof grondt zijn overtuiging dat de verdachte het bewezenverklaarde heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat en die reden geven tot de bewezenverklaring.\n\nIn die gevallen waarin de wet aanvulling van het arrest vereist met de bewijsmiddelen dan wel, voor zover artikel 359, derde lid, tweede volzin, van het Wetboek van Strafvordering wordt toegepast, met een opgave daarvan, zal zulks plaatsvinden in een aanvulling die als bijlage aan dit arrest zal worden gehecht.\n\nStrafbaarheid van het bewezenverklaarde\n\nHet onder 3 bewezenverklaarde levert op\n\nopzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, vernielen.\n\nStrafbaarheid van de verdachte\n\nEr is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dus strafbaar.\n\nStrafmotivering\n\nHet hof heeft de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en op grond van de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan is gebleken uit het onderzoek ter terechtzitting.\n\nDaarbij heeft het hof in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.\n\nDe verdachte heeft zich op oudejaarsavond schuldig gemaakt aan vernieling van een prullenbak door hierop zwaar vuurwerk tot ontploffing te brengen. Een dergelijk feit is gevaarzettend en geschikt om gevoelens van angst en onveiligheid in de maatschappij teweeg te brengen. De verdachte heeft met zijn handelen de gemeente en daarmee de gemeenschap financiële schade berokkend en hij heeft hiermee overlast veroorzaakt.\n\nHet hof heeft acht geslagen op een de verdachte betreffend uittreksel Justitiële Documentatie van 1 juni 2026, waaruit blijkt dat de verdachte niet eerder voor een vergelijkbaar feit is veroordeeld.\n\nTen aanzien van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) overweegt het hof dat deze is aangevangen op 6 maart 2023. In eerste aanleg is de redelijke termijn niet overschreden. Het hof stelt vast dat de behandeling van de zaak in hoger beroep niet heeft plaatsgevonden binnen de daartoe gestelde redelijke termijn,. Namens de verdachte is immers op 4 juli 2023 hoger beroep ingesteld en het hof wijst op 8 juli 2026 eindarrest. De redelijke termijn van de berechting in hoger beroep is derhalve met meer dan één jaar overschreden. Het hof ziet, ook gelet op de duur van de procedure als geheel, aanleiding te volstaan met de constatering van dit verzuim, gelet op de gekozen strafmodaliteit en de hoogte van de op te leggen straf.\n\nHet hof is – alles afwegende – van oordeel dat een onvoorwaardelijke taakstraf van na te melden duur een passende en geboden reactie vormt. Anders dan de verdediging heeft bepleit acht het hof een geldboete, gelet op de context waarin en de wijze waarop de vernieling plaatsvond – tijdens de jaarwisseling en met (illegaal) vuurwerk – niet passend. Evenmin zal om die reden toepassing worden gegeven aan het bepaalde in artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht.\n\nVorderingen tot schadevergoeding\n\nIn het onderhavige strafproces hebben tweeëntwintig verbalisanten zich als benadeelde partij gevoegd ter zake van het onder 2 ten laste gelegde. De benadeelde partijen [verbalisant 17] , [verbalisant 12] , [verbalisant 8] , [verbalisant 9] , [verbalisant 19] , [verbalisant 20] , [verbalisant 18] , [verbalisant 15] , [verbalisant 10] , [verbalisant 4] , [verbalisant 1] , [verbalisant 16] , [verbalisant 3] , [aspirant] , [verbalisant 7] , [hoofdagent] , [verbalisant 14] , [verbalisant 5] en [verbalisant 6] vorderen per persoon een vergoeding van € 350,00 aan immateriële schade. De benadeelde partijen [verbalisant 13] en [verbalisant 11] vorderen per persoon een vergoeding van € 400,00 aan immateriële schade en de benadeelde partij [verbalisant 2] vordert een vergoeding van € 750,00 aan immateriële schade.\n\nNu de verdachte ter zake van het onder 2 tenlastegelegde wordt vrijgesproken, zullen de benadeelde partijen niet-ontvankelijk worden verklaard in hun vordering.\n\nGelet daarop zullen de benadeelde partijen worden veroordeeld in de kosten die de verdachte tot aan deze uitspraak in verband met de verdediging tegen die vorderingen heeft moeten maken, welke kosten het hof vooralsnog begroot op nihil.\n\nToepasselijke wettelijke voorschriften\n\nHet hof heeft gelet op de artikelen 9, 22c, 22d en 350 van het Wetboek van Strafrecht, zoals zij rechtens gelden dan wel golden.\n\nBESLISSING\n\nHet hof:\n\nVerklaart de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de beslissing ter zake van het onder 1 tenlastegelegde.\n\nVernietigt het vonnis waarvan beroep voor zover thans aan het oordeel van het hof onderworpen en doet in zoverre opnieuw recht:\n\nVerklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 2 tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.\n\nVerklaart, zoals hiervoor overwogen, bewezen dat de verdachte het onder 3 tenlastegelegde heeft begaan.\n\nVerklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.\n\nVerklaart het onder 3 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.\n\nVeroordeelt de verdachte tot een taakstrafvoor de duur van60 (zestig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door30 (dertig) dagen hechtenis.\n\nBeveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde taakstraf in mindering zal worden gebracht, volgens de maatstaf van 2 uren taakstraf per in voorarrest doorgebrachte dag, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.\n\nVordering van de benadeelde partijen:\n\n- [verbalisant 17] ,\n\n- [verbalisant 12] ,\n\n- [verbalisant 13] ,\n\n- [verbalisant 8] ,\n\n- [verbalisant 9] ,\n\n- [verbalisant 19] ,\n\n- [verbalisant 20] ,\n\n- [verbalisant 11]\n\n- [verbalisant 18] ,\n\n- [verbalisant 15] ,\n\n- [verbalisant 10] ,\n\n- [verbalisant 4] ,\n\n- [verbalisant 1] ,\n\n- [verbalisant 16] ,\n\n- [verbalisant 3] ,\n\n- [verbalisant 2]\n\n- [aspirant] ,\n\n- [verbalisant 7] ,\n\n- [hoofdagent] ,\n\n- [verbalisant 14] ,\n\n- [verbalisant 5] , en\n\n- [verbalisant 6]\n\nVerklaart de hiervoor genoemde benadeelde partijen telkens niet-ontvankelijk in hun vordering tot schadevergoeding.\n\nVeroordeelt de hiervoor genoemde benadeelde partijen telkens in de door verdachte gemaakte kosten en begroot deze telkens op nihil.\n\nDit arrest is gewezen door mr. F.W. Pieters, als voorzitter, mr. E.C. van Veen en mr. M.C. Bruining, leden, in bijzijn van de griffier mr. V.V. de Lange.\n\nHet is uitgesproken op de openbare terechtzitting van het hof van 8 juli 2026.","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:GHDHA:2026:2250","ecli-nl-ghdha-2026-2250",{"courtName":54,"legalDomain":55,"decisionType":33,"procedureType":34},"Den Haag","Strafrecht",{"id":57,"ecli":58,"caseNumber":15,"courtId":59,"courtName":15,"decisionDate":24,"fullText":60,"language":26,"source":27,"sourceUrl":61,"summary":15,"slug":62,"metadata":63},"348","ECLI:NL:RBDHA:2026:18721",65,"RECHTBANK DEN HAAG\n\nZittingsplaats Groningen\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: NL26.20806\n uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen\n \n [naam], eiseres,\n\nV-nummer: [v-nummer:],\n\n(gemachtigde: mr. I.M. Zuidhoek),\n\nen\n\nde minister van Asiel en Migratie, de minister.\n\nInleiding\n\n1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiseres tegen het niet in behandeling nemen van de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. De minister heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 7 april 2026 niet in behandeling genomen omdat daarvoor Frankrijk verantwoordelijk is.\n\n1.1.. De rechtbank doet op grond van artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) uitspraak zonder zitting.\n\nBeoordeling door de rechtbank\n\n2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiseres. Zij doet dat mede aan de hand van de argumenten die eiseres heeft aangevoerd, de beroepsgronden.\n\n3. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Dat betekent dat eiseres ongelijk krijgt en het bestreden besluit in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.\n\nToepasselijk recht\n\n4. Op deze zaak is het recht van toepassing dat gold vóór 12 juni 2026.\n\nTotstandkoming van het besluit\n\n5. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Dublinverordening.Op grond van de Dublinverordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.In dit geval heeft Nederland bij Frankrijk een verzoek om terugname gedaan. Frankrijk heeft dit verzoek aanvaard.\n\nMag de minister ten opzichte van Frankrijk uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel?\n\n6. Eiseres stelt zich op het standpunt dat er in Frankrijk voor haar een onveilige situatie zal optreden. Dit is het gevolg van de aanwezigheid van veel Libanezen in Frankrijk, waaronder ook de familie van haar moeder die haar eerder al bedreigde. Bovendien heeft eiseres in Nederland een community gevonden waar zij zich veilig bij voelt en in Frankrijk heeft zij niemand, dit is voor haar een angstaanjagend vooruitzicht. Dit terwijl in Nederland er een sterke en diverse LHBT-gemeenschap is waar zij zich veilig voelt. Volgens eiseres is er in Frankrijk bovendien nog steeds een groot probleem met betrekking tot de opvang van asielzoekers. Ze verwijst naar het AIDA-rapport over Frankrijk, update 2024.Er is een tekort aan opvangplekken en eiseres loopt bij terugkeer een reëel risico om in een situatie van materiële deprivatie terecht te komen. Volgens eiseres is het bestreden besluit niet zorgvuldig voorbereid en berust het evenmin op een deugdelijke motivering.\n\n6.1.. De beroepsgrond slaagt niet. Naar het oordeel van de rechtbank mag de minister ten aanzien van Frankrijk uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. De Afdelingheeft meermaals bevestigd dat ten aanzien van Frankrijk in algemene zin kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Hierbij is ook het AIDA rapport, update 2024, betrokken. De rechtbank overweegt ambtshalve dat ook het recente AIDA rapport, update 2025, geen wezenlijk ander beeld geeft van de opvangvoorzieningen in Frankrijk dan de informatie die is betrokken door de Afdeling in eerdere uitspraken.\n\n6.2.. Uit de AIDA rapporten blijkt niet dat sprake is van structurele tekortkomingen in de opvang of asielprocedure, ook niet ten aanzien van de LHTBI-gemeenschap. Eiseres heeft bovendien niet aannemelijk gemaakt dat zij bij overdracht aan Frankrijk persoonlijk geen opvang, rechtsbescherming of toegang tot de procedure zal krijgen. Eiseres heeft niet eerder een asielaanvraag in Frankrijk ingediend waardoor zij geen persoonlijke ervaring heeft met de kwaliteit van de asielprocedure en de opvangvoorzieningen in Frankrijk.\n\n6.3.. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister zich niet ten onrechte op het standpunt gesteld dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat sprake is van bijzondere, individuele omstandigheden op basis waarvan de minister de aanvraag toch zou moeten behandelen.\n\nConclusie en gevolgen\n\n7. Het beroep is kennelijk ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft en eiseres overgedragen kan worden aan Frankrijk. Eiseres krijgt geen vergoeding van haar proceskosten.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank verklaart het beroep ongegrond.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. A. Sibma, rechter, in aanwezigheid van mr. S. Strating, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.\n\nDe uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:\n\nInformatie over verzet\n\nAls partijen het niet eens zijn met deze uitspraak, kunnen zij een verzetschrift sturen naar de rechtbank waarin zij uitleggen waarom zij het niet eens zijn met deze uitspraak. Het verzetschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Als partijen graag een zitting willen om het verzetschrift toe te lichten, moeten zij dit in het verzetschrift vermelden.\n\n Zie artikel 84 van de Asiel- en migratiebeheerverordening inzake het overgangsrecht.\n\n Verordening (EU) nr. 604\u002F2013.\n\n Dit staat ook in artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000.\n\n Update 2024 van juni 2025.\n\n Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.\n\n Update 2025 van mei 2026.\n\n Zie ook de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Arnhem, van 3 juli 2026. (ECLI:NL:RBDHA:2026:18469, r.o. 7.1) en de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Middelburg, van 25 juni 2026 (ECLI:NL:RBDHA:2026:17711).","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBDHA:2026:18721","ecli-nl-rbdha-2026-18721",{"courtName":64,"legalDomain":65,"decisionType":33,"procedureType":34},"Groningen","Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht",{"id":67,"ecli":68,"caseNumber":15,"courtId":69,"courtName":15,"decisionDate":24,"fullText":70,"language":26,"source":27,"sourceUrl":71,"summary":15,"slug":72,"metadata":73},"418","ECLI:NL:RBDHA:2026:18726",61,"RECHTBANK DEN HAAG\n\nZittingsplaats Rotterdam\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: NL26.36068uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen\n\n [naam eiser] , eiser\n\nV-nummer: [V-nummer]\n\n(gemachtigde: mr. J.S. Dobosz),\n\nen\n\nde minister van Asiel en Migratie, verweerder\n\n(gemachtigde: mr. C. van der Zijde).\n\nSamenvatting\n\n1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000. Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een beroepsgrond aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgrond beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.\n\n1.1.. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep gegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is onrechtmatig. De rechtbank kent daarom een schadevergoeding toe. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.\n\n1.2.. In deze uitspraak gebruikt de rechtbank de volgende afkortingen voor de wet- en regelgeving:\n\nAwb: Algemene wet bestuursrecht\n\nVw: Vreemdelingenwet 2000\n\nVb: Vreemdelingenbesluit 2000\n\nProcesverloop\n\n2. Met het bestreden besluit van 29 juni 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.\n\n2.1.. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.\n\n2.2.. De rechtbank heeft het beroep op 7 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, K.A. Ozdzinska als tolk en de gemachtigde van verweerder.\n\nBeoordeling door de rechtbank\n\nToetsingskader\n\n3. Verweerder kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen.Verweerder stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring.Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.\n\nGronden\n\n4. Eiser heeft de gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd niet bestreden. De gronden, die de ambtshalve toetsing van de rechtbank doorstaan, zijn tezamen voldoende om de maatregel van bewaring te kunnen dragen.\n\nRechtmatig verblijf\n\n5. Eiser heeft aangevoerd dat er sprake is van een rechtmatig verblijf van eiser in Nederland op grond van artikel 7 van de Richtlijn 2004\u002F38\u002FEG. Eiser is een maand voorafgaand aan de onderhavige zaak opgehouden op 3 juni 2026. Hij heeft ter onderbouwing het proces-verbaal van ophouding overgelegd. Op deze dag is onderzoek gedaan naar de arbeidssituatie van eiser. Gebleken is dat eiser arbeid verricht voor een Nederlands uitzendbureau en beschikte over een arbeidscontract. Eiser is vervolgens heengezonden wegens bestendig verblijf. Verweerder kon ten aanzien van de onderhavige maatregel van bewaring op 29 juni 2026 niet zonder meer terugvallen op het standpunt dat sprake is van voortgezet onrechtmatig verblijf. Dit is onverenigbaar met de bevinding op 3 juni 2026. De maatregel van bewaring is dan ook onvoldoende zorgvuldig voorbereid en onvoldoende gemotiveerd.\n\n5.1.. Verweerder heeft aan de maatregel ten grondslag gelegd dat eiser geen rechtmatig verblijf in Nederland heeft, nu zijn verblijfsrecht als Unieburger bij beschikking van 6 maart 2025 is beëindigd. De rechtbank stelt voorop dat de enkele omstandigheid dat het verblijfsrecht van een Unieburger eerder is beëindigd, niet zonder meer meebrengt dat deze op een later moment geen rechten meer aan het Unierecht kan ontlenen. Indien sprake is van gewijzigde feiten en omstandigheden dient verweerder de verblijfsrechtelijke positie van de betrokkene opnieuw te beoordelen alvorens tot het oordeel te komen dat hij geen rechtmatig verblijf heeft.\n\n5.2.. De rechtbank oordeelt als volgt. In de maatregel van bewaring is vermeld dat eiser heeft verklaard werkzaam te zijn voor een Nederlands uitzendbureau en dit ook heeft aangetoond, dat eiser werkzaam is in België waar hij ook wordt voorzien van woonruimte door de werkgever en dat hij in België mag verblijven. Naar het oordeel van de rechtbank vormen deze omstandigheden concrete aanwijzingen dat de feitelijke situatie van eiser sinds de beschikking van 6 maart 2025 is gewijzigd. Van verweerder mocht daarom worden verwacht dat hij kenbaar zou onderzoeken welke betekenis deze gewijzigde omstandigheden hebben voor de actuele verblijfsrechtelijke positie van eiser. Uit de maatregel van bewaring, het gehoor voorafgaand aan deze maatregel en de overige stukken in het dossier is niet gebleken dat een dergelijk onderzoek heeft plaatsgevonden. Daarbij betrekt de rechtbank dat uit het proces-verbaal van ophouding van eiser op 3 juni 2026 blijkt dat eiser is heengezonden, omdat sprake was van ‘mogelijk bestendig verblijf’. Uit het proces-verbaal van verhoor op die dag blijkt dat het werken voor een Nederlands uitzendbureau hier ook aan de orde is geweest. Vervolgens wordt nog geen maand later in de onderhavige maatregel van bewaring zonder kenbare motivering aangenomen dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft. Niet valt in te zien waarom verweerder er zonder nader onderzoek van uit heeft kunnen gaan dat eiser geen aan het Unierecht ontleend verblijfsrecht had. De motivering dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft, is onder deze omstandigheden onvoldoende draagkrachtig. Gelet hierop is de maatregel in strijd met artikel 3:2 en 3:46 van de Awb tot stand gekomen en is dan ook onrechtmatig. Deze beroepsgrond slaagt.\n\nConclusie en gevolgen\n\n6. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is gegrond. Deze maatregel is vanaf het moment van het opleggen daarvan onrechtmatig. De rechtbank beveelt de opheffing van deze maatregel met ingang van vandaag.\n\n6.1.. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien zij de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring beveelt aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen. De rechtbank acht gronden aanwezig om een schadevergoeding toe te kennen voor 10 dagen onrechtmatige (tenuitvoerlegging van de) vreemdelingenbewaring ten bedrage van 0 x € 160,- (verblijf politiecel) en 10 x € 120,- (verblijf detentiecentrum) = € 1.200,-.\n\n6.2.. Eiser krijgt een vergoeding van zijn proceskosten. Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- omdat de gemachtigde van eiser geacht wordt beroep te hebben ingesteld en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank:\n\n- verklaart het beroep gegrond;\n\n- veroordeelt de Staat der Nederlanden tot het betalen van € 1.200,- aan schadevergoeding aan eiser, te betalen door de griffier en beveelt de tenuitvoerlegging van deze schadevergoeding;\n\n- beveelt de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring met ingang van vandaag;\n\n- veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. S.N. Abdoelkadir, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Stehouwer, griffier.\n\nUitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:\n\nInformatie over hoger beroep\n\nEen partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.\n\n Het beroep tegen een maatregel van bewaring wordt ook aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding. Dit volgt uit artikel 106, eerste lid, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 106, eerste lid, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 59c van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 5.5 van het Vb.\n\n Dit volgt uit artikel 5.6, eerste lid, van het Vb.","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBDHA:2026:18726","ecli-nl-rbdha-2026-18726",{"courtName":74,"legalDomain":65,"decisionType":33,"procedureType":34},"Rotterdam"]