[{"data":1,"prerenderedAt":-1},["ShallowReactive",2],{"decision-ecli-de-neuris-wbre202600269":3,"decision-more-ecli-de-neuris-wbre202600269":18},{"id":4,"ecli":5,"caseNumber":6,"courtId":7,"courtName":8,"courtSlug":9,"decisionDate":10,"fullText":11,"language":12,"source":13,"sourceUrl":14,"summary":15,"slug":16,"metadata":17},"3158","ECLI:DE:NEURIS:WBRE202600269","2 C 6.25",34,"Bundesverwaltungsgericht","bundesverwaltungsgericht","2026-02-05T00:00:00.000Z","#  Unterhaltsbeitrag nach LBeamtVG BW bedürftigkeitsabhängig \n\n## Leitsatz\n\nVoraussetzung für die Gewährung eines Unterhaltsbeitrags an einen vor der Erfüllung der versorgungsrechtlichen Wartezeit wegen Dienstunfähigkeit aus dem Beamtenverhältnis entlassenen Beamten ist dessen Bedürftigkeit. 36\n\n## Tenor\n\nDie Revision des Klägers gegen das Urteil des Verwaltungsgerichtshofs Baden-Württemberg vom 28. Januar 2025 wird zurückgewiesen.\n\nDer Kläger trägt die Kosten des Revisionsverfahrens.\n\n## Tatbestand\n\n1\\. Der Kläger wendet sich gegen die Berechnung seines Unterhaltsbeitrags und begehrt \\- im Wege der Klageänderung - die Gewährung von Ruhegehalt. \n\n2\\. Der im Jahr ... geborene Kläger ist Jurist und hat zunächst als Rechtsanwalt gearbeitet. Ab dem 7. Juni 2014 war er im Beamtenverhältnis auf Zeit Bürgermeister der beklagten Gemeinde. Im Dezember 2016 wurde er wegen Dienstunfähigkeit unter Anordnung der sofortigen Vollziehung aus dem Beamtenverhältnis auf Zeit entlassen. Auf die hiergegen gerichtete Klage schlossen die in dem damaligen Verfahren Beteiligten - der Kläger, das Land Baden-Württemberg als damaliger Beklagter und die jetzige Beklagte, die damals beigeladen war - vor dem Verwaltungsgericht Freiburg einen Vergleich. Danach endete das Beamtenverhältnis des Klägers durch Entlassung wegen dauernder Dienstunfähigkeit mit Ablauf des 31. Dezember 2017. \n\n3\\. Der die Beklagte im vorliegenden Verfahren vertretende Kommunale Versorgungsverband Baden-Württemberg (KVBW) setzte im April 2018 für den Kläger einen monatlichen Unterhaltsbeitrag in Höhe von 976,93 € fest. Dem dagegen vom Kläger eingelegten Widerspruch wurde mit Widerspruchsbescheid teilweise \"abgeholfen\": Der Ausgangsbescheid wurde bezüglich der Berechnungsmodalitäten zugunsten des Klägers geändert; da aber bei der Festsetzung des Unterhaltsbeitrags Leistungen aus der Berufsunfähigkeitsrente des Klägers in Höhe von rund 3 380 € zu berücksichtigen seien, die dem KVBW erst nachträglich bekannt geworden waren, ergebe sich ein monatlicher Unterhaltsbeitrag von null €. \n\n4\\. Die dagegen erhobene Klage hat das Verwaltungsgericht Freiburg abgewiesen. Auf Antrag des Klägers hat das Berufungsgericht die Berufung hinsichtlich des begehrten Unterhaltsbeitrags zugelassen. Hinsichtlich des erstmals im Berufungszulassungsverfahren geltend gemachten Anspruchs auf Ruhegehalt hat es die Zulassung der Berufung abgelehnt. \n\n5\\. Im Laufe des Berufungsverfahrens hat der Kläger die Klage um Haupt- und Hilfsanträge insbesondere auf Gewährung von Ruhegehalt erweitert, während er einen höheren Unterhaltsbeitrag nur noch hilfsweise beantragt hat. Die Beklagte hat der Klageerweiterung nicht zugestimmt. \n\n6\\. Das Berufungsgericht hat die Berufung des Klägers zurückgewiesen und insbesondere ausgeführt: Die Klageerweiterungen seien nicht sachdienlich und daher unzulässig. Zu entscheiden sei daher (nur) über den geltend gemachten Anspruch des Klägers auf einen Unterhaltsbeitrag in Höhe des Mindestruhegehalts. Insoweit sei die Berufung zulässig, aber nicht begründet. Hinsichtlich des erdienten Ruhegehalts und der teilweisen Berücksichtigung von Rechtsreferendariat, Studium und Anwaltstätigkeit des Klägers könne auf das Urteil des Verwaltungsgerichts verwiesen werden, da die Beklagte in der mündlichen Verhandlung ausdrücklich erklärt habe, sich insoweit dessen - für den Kläger im Vergleich zur Berechnung im Widerspruchsbescheid günstigeren - Auffassung anzuschließen. Das Verwaltungsgericht habe auch zutreffend entschieden, dass dem Kläger keine Zurechnungszeit zugutekomme, weil eine solche die - beim Kläger nicht erfolgte \\- Versetzung in den Ruhestand voraussetze. Die Behörde habe ihr Ermessen hinsichtlich der Höhe des Unterhaltsbeitrags entsprechend dem Zweck der Ermächtigung ausgeübt. Der Unterhaltsbeitrag diene nicht der amtsangemessenen Alimentierung, sondern solle als Ausdruck der das Dienstverhältnis überdauernden Fürsorgepflicht des Dienstherrn lediglich ein Beitrag zum Lebensunterhalt des Beamten sein, diesen nur sichern helfen und Härten ausgleichen. In erster Linie sei der betroffene Beamte selbst verpflichtet, für die Sicherung seines Lebensunterhalts zu sorgen. Deshalb sei es auch zulässig, anderweitiges Einkommen des früheren Beamten zu berücksichtigen, wie es der Kläger aus einer Berufsunfähigkeitsversicherung beziehe. Dies führe dazu, dass dem Kläger derzeit kein Unterhaltsbeitrag zustehe. \n\n7\\. Mit der Revision verfolgt der Kläger sein Begehren weiter und trägt in der mündlichen Verhandlung vor dem Senat erstmals vor, dass er die Abschaffung des Beamtenstatus auf Widerruf für den juristischen Vorbereitungsdienst als verfassungswidrig ansieht. \n\n8\\. Der Kläger beantragt, das Urteil des Verwaltungsgerichtshofs Baden-Württemberg vom 28. Januar 2025, 4 S 862\u002F23, und das Urteil des Verwaltungsgerichts Freiburg vom 25. Januar 2022, 13 K 3633\u002F19, zu ändern und a) festzustellen, dass das Beamtenverhältnis des Klägers durch Versetzung in den Ruhestand wegen dauernder Dienstunfähigkeit mit Ablauf des 31. Dezember 2017 endete; b) die Beklagte zu verpflichten, dem Kläger ein Ruhegehalt in gesetzlicher Höhe ab dem 1. Januar 2018 zu gewähren; c) die Beklagte zu verpflichten, den Kläger ab dem 1. Januar 2018 so zu stellen, als wäre das unter b) genannte Ruhegehalt für den Kläger spätestens am 1. Januar 2018 festgesetzt und seitdem gemäß § 3 Abs. 4 LBeamtVG BW an ihn ausbezahlt worden, insbesondere die an den Kläger nachzuzahlenden Beträge mit 5 Prozentpunkten über dem Basiszinssatz jährlich zu verzinsen ab dem Zeitpunkt, zu dem sie auszuzahlen gewesen wären; d) festzustellen, dass die Beklagte verpflichtet ist, dem Kläger auch alle über c) hinausgehenden Aufwendungen, Schäden und Folgeschäden zu ersetzen, die ihm dadurch entstanden sind oder noch entstehen, dass die vom Beklagtenvertreter für den Kläger ab dem Jahr 2016 erteilten Versorgungs- und Wartezeitauskünfte, die das Rechtsreferendariat des Klägers nicht als nach § 21 Abs. 3 Nr. 3 LBeamtVG BW gleichgestellte Dienstzeit berücksichtigen, unrichtig waren; e) festzustellen, dass bei der Berechnung des unter b) genannten Ruhegehalts bzw. der Ermittlung der ruhegehaltsfähigen Dienstzeit des Klägers seine für die Wahrnehmung des späteren Amtes förderliche Vorzeit der hauptberuflichen Tätigkeit als Rechtsanwalt im Umfang von fünf Jahren und nicht lediglich im Umfang von drei Jahren zu berücksichtigen ist, f) festzustellen, dass die Hinzuziehung der Bevollmächtigten des Klägers im Vorverfahren notwendig war, hilfsweise a) die Beklagte zu verpflichten, dem Kläger ab 1. April 2018 als monatlichen Unterhaltsbeitrag nach § 29 Abs. 1 LBeamtVG BW einen Geldbetrag zu bewilligen und auch tatsächlich auszuzahlen, dessen Höhe mindestens dem erdienten Ruhegehalt des Klägers entspricht (§ 27 Abs. 1 LBeamtVG BW), gedeckelt auf das Mindestruhegehalt des Klägers (§ 27 Abs. 4 LBeamtVG BW), wobei weiteres Einkommen des Klägers, namentlich die derzeit von ihm bezogene private Berufsunfähigkeitsrente, reduzierend nur so zu berücksichtigen ist, wie es die Anrechnungs-, Ruhens- und Kürzungsvorschriften des LBeamtVG BW bei Ruhegehältern vorsehen (§ 17 Satz 2 LBeamtVG BW); b) die Beklagte zu verpflichten, den Kläger ab dem 1. April 2018 so zu stellen, als wären die unter a) genannten Versorgungsbezüge für den Kläger spätestens am 1. April 2018 festgesetzt und seitdem gemäß § 3 Abs. 4 LBeamtVG BW an ihn ausbezahlt worden, insbesondere die an den Kläger nachzuzahlenden Beträge mit 5 Prozentpunkten über dem Basiszinssatz jährlich zu verzinsen ab dem Zeitpunkt, zu dem sie auszuzahlen gewesen wären; c) festzustellen, dass die Beklagte verpflichtet ist, dem Kläger auch alle über b) hinausgehenden Aufwendungen, Schäden und Folgeschäden zu ersetzen, die ihm dadurch entstanden sind oder noch entstehen, dass die dem Kläger zustehenden Versorgungsbezüge nicht bereits im April 2018 betragsmäßig korrekt festgesetzt waren und seitdem monatlich an ihn ausbezahlt worden sind, und den Bescheid des Kommunalen Versorgungsverbands Baden-Württemberg vom 20. April 2018 in der Gestalt seines Widerspruchsbescheids vom 29. Juli 2019 aufzuheben, soweit er dem entgegensteht. \n\n9\\. Die Beklagte beantragt, die Revision zurückzuweisen. \n\n10\\. Sie tritt dem Revisionsvorbringen entgegen. \n\n11\\. Der Kläger hat im Revisionsverfahren die Beiladung des Landes Baden-Württemberg, vertreten durch das Landratsamt T., beantragt. Im Hinblick auf die mit dem Hauptantrag geltend gemachte Feststellung, dass das Beamtenverhältnis des Klägers nicht durch Entlassung, sondern durch Versetzung in den Ruhestand endete, könne die Entscheidung dem Land gegenüber nur einheitlich ergehen. Die Beklagte und das Landratsamt T. für das Land Baden-Württemberg sind dem Beiladungsantrag entgegengetreten. Der Senat hat den Beiladungsantrag in der mündlichen Verhandlung abgelehnt. \n\n## Entscheidungsgründe\n\n12\\. Die Revision des Klägers hat keinen Erfolg. Die Verfahrensrüge, das Berufungsgericht habe zu Unrecht die Zulässigkeit der Klageänderung wegen fehlender Sachdienlichkeit verneint, ist nicht begründet (1.). Das Berufungsgericht hat auch den geltend gemachten Anspruch auf einen bedürftigkeitsunabhängig zu gewährenden Unterhaltsbeitrag rechtsfehlerfrei verneint (2.). \n\n13\\. 1\\. Dem angegriffenen Berufungsurteil liegt kein Verfahrensfehler zugrunde. Es ist revisionsrechtlich nicht zu beanstanden, dass das Berufungsgericht die Sachdienlichkeit der Klageänderungen bezüglich des Antrags auf Feststellung, dass das Beamtenverhältnis des Klägers durch Versetzung in den Ruhestand endete, der weiteren Hauptanträge betreffend die Gewährung von Ruhegehalt sowie der Hilfsanträge betreffend Sekundäransprüche bezüglich des Unterhaltsbeitrags verneint hat. \n\n14\\. a) Eine Klageänderung im Sinne von § 125 Abs. 1 i. V. m. § 91 Abs. 1 VwGO liegt regelmäßig vor, wenn der Streitgegenstand eines anhängigen Verfahrens dadurch geändert wird, dass dem bisherigen Klageantrag ein weiterer hinzugefügt wird, wobei es sich auch um einen Hilfsantrag handeln kann (BVerwG, Beschluss vom 11. Dezember 2003 - 6 B 60.03 \\- juris Rn. 25). \n\n15\\. Nach § 125 Abs. 1 i. V. m. § 91 Abs. 1 VwGO ist auch im Berufungsverfahren eine Änderung der Klage zulässig, wenn die übrigen Beklagten einwilligen oder das Gericht die Änderung für sachdienlich hält. Das Revisionsgericht darf nur prüfen, ob das Tatsachengericht den Rechtsbegriff der Sachdienlichkeit verkannt und damit die Grenze seines Ermessens überschritten hat (vgl. BVerwG, Urteile vom 5. August 1982 - 5 C 102.81 - Buchholz 436.51 § 62 JWG Nr. 1, vom 18. August 2005 - 4 C 13.04 - BVerwGE 124, 132 \u003C136> und vom 23. Februar 2017 - 7 C 31.15 - NVwZ 2017, 1775 Rn. 29). Eine Klageänderung ist in der Regel als sachdienlich anzusehen, wenn sie der endgültigen Beilegung des sachlichen Streits zwischen den Beteiligten im laufenden Verfahren dient und der Streitstoff im Wesentlichen derselbe bleibt (vgl. BVerwG, Urteile vom 27. Februar 1970 - 4 C 28.67 \\- Buchholz 310 § 91 VwGO Nr. 6, vom 22. Februar 1980 - 4 C 61.77 - Buchholz 406.11 § 35 BBauG Nr. 161, vom 18. August 2005 - 4 C 13.04 - BVerwGE 124, 132 \u003C136> und vom 23\\. Februar 2017 - 7 C 31.15 - NVwZ 2017, 1775 Rn. 29). Das gilt auch dann, wenn die geänderte Klage als unbegründet abgewiesen werden müsste (BVerwG, Urteil vom 11. Dezember 1990 - 6 C 33.88 - Buchholz 264 LUmzugskostenR Nr. 3 = juris Rn. 17). Die Sachdienlichkeit ist regelmäßig erst dann zu verneinen, wenn ein völlig neuer Streitstoff zur Entscheidung gestellt wird, ohne dass das Ergebnis der bisherigen Prozessführung verwertet werden könnte (vgl. BVerwG, Urteile vom 5. August 1982 - 5 C 102.81 - Buchholz 436.51 § 62 JWG Nr. 1 und vom 23. Februar 2017 - 7 C 31.15 - NVwZ 2017, 1775 Rn. 29). \n\n16\\. b) Unter Anwendung dieser Grundsätze ist die Verneinung der Sachdienlichkeit durch das Berufungsgericht nicht zu beanstanden. \n\n17\\. Das Berufungsgericht ist zunächst zutreffend - unausgesprochen - davon ausgegangen, dass keine bloße Erweiterung des Klageantrags i. S. d. § 173 Satz 1 VwGO i. V. m. § 264 Nr. 2 ZPO vorliegt. Anträge bezüglich der Feststellung eines bestimmten Beendigungsgrundes des Beamtenverhältnisses, auf Gewährung von Ruhegehalt und auf Schadensersatz im Hinblick auf zu geringe Unterhaltsbeitragsleistungen sind keine bloßen Erweiterungen des Antrags auf Gewährung eines Unterhaltsbeitrags, sondern ein aliud. \n\n18\\. Bezüglich des Feststellungsantrags zum Beendigungsgrund des Beamtenverhältnisses des Klägers durfte das Berufungsgericht darauf abstellen, dass es sich um einen anderen Streitstoff als den bisher anhängigen gehandelt hat und die Einführung dieses neuen Streitstoffs in das laufende Verfahren wegen der anderen sich hierbei stellenden Fragen nicht prozessökonomisch wäre. Die Auslegung und ggf. Umdeutung des Vergleichs wirft andere Fragen auf als die Prüfung des gesetzlichen Anspruchs auf Gewährung eines Unterhaltsbeitrags. So wäre z. B. die rechtliche Frage zu klären, ob und ggf. unter welchen Voraussetzungen ein auf einen anderen Beendigungsgrund des Beamtenverhältnisses als den im Vergleich formulierten Beendigungsgrund zielender Anspruch nach Beendigung des Beamtenverhältnisses überhaupt in Betracht kommt (vgl. BVerwG, Urteil vom 30. April 2014 - 2 C 65.11 - NVwZ-RR 2014, 653 zur Unzulässigkeit der Änderung der Versetzung in den Ruhestand oder zum Austausch ihres Grundes nach dem Beginn des Ruhestands). \n\n19\\. Das Berufungsgericht hat auch zu Recht die Zulässigkeit der Klageänderung bezüglich des Antrags auf Gewährung von Ruhegehalt verneint. Dieser Antrag ist ein Annex zu dem Feststellungsbegehren bezüglich des Beendigungsgrundes des klägerischen Beamtenverhältnisses. Ist die Klageänderung für dieses Feststellungsbegehren - wie ausgeführt - nicht sachdienlich, kann sie es auch nicht hinsichtlich des Annex-Antrags sein. Die Gewährung von Ruhegehalt kommt nur für einen Ruhestandsbeamten, nicht für einen entlassenen Beamten in Betracht. Ohne die verbindliche Feststellung, dass der Kläger Ruhestandsbeamter ist - d. h. nicht durch Entlassung, sondern durch Versetzung in den Ruhestand aus dem aktiven Beamtenverhältnis ausgeschieden ist -, kann er keine Ruhegehaltsansprüche haben. \n\n20\\. Schließlich hat das Berufungsgericht auch die Zulässigkeit der Klageänderung bezüglich der Anträge auf Gewährung von Schadensersatz und auf Feststellung entsprechender Verpflichtungen betreffend Ansprüche auf Ruhegehalt und auf Unterhaltsbeitrag zu Recht verneint. Es hat zutreffend darauf abgestellt, dass die mit diesen Anträgen aufgeworfenen neuen Fragen, insbesondere zum Verschulden der Amtswalter, der Annahme der Sachdienlichkeit entgegenstehen. Mit diesen Anträgen würde ein neuer Streitstoff zur Entscheidung gestellt, ohne dass hierfür das Ergebnis der bisherigen Prozessführung verwertet werden könnte. \n\n21\\. c) Mit der vom Berufungsgericht verfahrensfehlerfrei verneinten Sachdienlichkeit der Klageänderung sind die zugrundeliegenden Streitgegenstände im Berufungsverfahren nicht angefallen. Hinsichtlich des verbliebenen Streitgegenstands - der Neufestsetzung des Unterhaltsbeitrags - war das Land daher auch in der Revisionsinstanz nicht notwendig zum Verfahren beizuladen (§ 142 Abs. 1 Satz 2 i. V. m § 65 Abs. 2 VwGO). \n\n22\\. 2\\. Das Berufungsgericht hat auch den geltend gemachten Anspruch des Klägers auf einen bedürftigkeitsunabhängig zu gewährenden Unterhaltsbeitrag rechtsfehlerfrei verneint. \n\n23\\. Rechtsgrundlage für den Anspruch ist § 29 Abs. 1 i. V. m. § 73 Abs. 1 LBeamtVG BW. Maßgeblich sind die jeweiligen Gesetzesfassungen im Zeitpunkt der Beendigung des Beamtenverhältnisses, d. h. im vorliegenden Fall die am 31. Dezember 2017 geltenden Gesetzesfassungen. Im Versorgungsrecht ist die Rechtslage maßgeblich, die bei Eintritt des Versorgungsfalls gilt, soweit nicht Übergangsvorschriften etwas anderes regeln (stRspr, vgl. BVerwG, Urteil vom 1. Oktober 2020 - 2 C 9.20 - BVerwGE 169, 293 Rn. 8 m. w. N.). \n\n24\\. a) § 29 LBeamtVG BW ist über § 73 Abs. 1 LBeamtVG BW auch für Beamte auf Zeit anwendbar. Nach § 73 Abs. 1 LBeamtVG BW gelten für Beamte auf Zeit die Vorschriften für die Versorgung der Beamten auf Lebenszeit entsprechend, wenn im Landesbeamtenversorgungsgesetz nichts anderes bestimmt ist. \n\n25\\. § 29 LBeamtVG BW ist eine Vorschrift über die Beamtenversorgung, denn nach § 17 Satz 1 Nr. 2 LBeamtVG BW gehören auch Unterhaltsbeiträge zu den Versorgungsbezügen. Es ist im Landesbeamtenversorgungsgesetz auch nichts anderes bestimmt. Nur Beamte auf Probe mit leitender Funktion (§ 4 Abs. 3 Buchst. b BeamtStG) und Beamte auf Zeit mit leitender Funktion (§ 4 Abs. 2 Buchst. b BeamtStG) haben gemäß § 29 Abs. 3 und 4 LBeamtVG BW keinen Anspruch auf einen Unterhaltsbeitrag. \"Normale\" Beamte auf Zeit - also solche gemäß § 4 Abs. 2 Buchst. a BeamtStG - sind damit in den Anwendungsbereich des § 29 LBeamtVG BW einbezogen. \n\n26\\. Dementsprechend ist gemäß § 29 Abs. 1 Satz 1 i. V. m. § 73 Abs. 1 LBeamtVG BW einem Beamten auf Zeit, der vor Ableistung einer Dienstzeit von fünf Jahren (§ 18 Abs. 1 Satz 1 Nr. 1 LBeamtVG BW) wegen Dienstunfähigkeit entlassen oder in den Ruhestand getreten ist, ein Unterhaltsbeitrag zu bewilligen. \n\n27\\. b) Der Kläger ist vor Ableistung einer Dienstzeit von fünf Jahren (§ 18 Abs. 1 Satz 1 Nr. 1 LBeamtVG BW) wegen Dienstunfähigkeit entlassen worden. \n\n28\\. aa) Der Verweis in § 29 Abs. 1 Satz 1 LBeamtVG BW auf eine geringere Dienstzeit als die fünfjährige Wartefrist nach § 18 Abs. 1 Satz 1 Nr. 1 LBeamtVG BW dürfte bereits nicht als selbständige Anspruchsvoraussetzung für die Gewährung des Unterhaltsbeitrags anzusehen sein, sondern als Anknüpfung an den Entlassungs- oder Zurruhesetzungsgrund. § 29 LBeamtVG BW ist eine Auffangregelung für den Fall, dass Beamte nach so kurzer Dienstzeit wegen Dienstunfähigkeit aus dem Beamtenverhältnis ausscheiden, dass sie die versorgungsrechtliche Wartefrist noch nicht erfüllen und deshalb noch keinen Ruhegehaltsanspruch erworben haben. Ein entlassener Beamter hat dem Grunde nach einen Anspruch auf einen Unterhaltsbeitrag nach § 29 Abs. 1 Satz 1 LBeamtVG BW, ohne dass es zusätzlich auf die Nichterfüllung der versorgungsrechtlichen Wartefrist aus § 18 Abs. 1 Satz 1 Nr. 1 LBeamtVG BW ankommt. \n\n29\\. Der Kläger ist aufgrund des gerichtlichen Vergleichs aus dem Jahr 2017 wegen Dienstunfähigkeit entlassen worden. Als entlassenem Beamten steht ihm kein Ruhegehaltsanspruch zu, denn der Ruhegehaltsanspruch entsteht mit dem Beginn des Ruhestands (§ 18 Abs. 2 Satz 1 LBeamtVG BW), d. h. nur - ein nach Erreichen der Altersgrenze - kraft Gesetzes in den Ruhestand getretener Beamter und ein - vorher - von seinem Dienstherrn zur Ruhe gesetzter Beamter haben einen Ruhegehaltsanspruch. Der Kläger ist nicht zur Ruhe gesetzt worden und hat deshalb keinen Ruhegehaltsanspruch - unabhängig davon, ob seinerzeit statt der Entlassung eine Zurruhesetzung materiell-rechtlich möglich und geboten gewesen wäre. Er hat deshalb dem Grunde nach einen Anspruch auf Unterhaltsbeihilfe nach § 29 Abs. 1 Satz 1 i. V. m. § 73 Abs. 1 LBeamtVG BW. \n\n30\\. bb) Selbst wenn man die Nichterfüllung der versorgungsrechtlichen Wartefrist gem. § 18 Abs. 1 Satz 1 Nr. 1 LBeamtVG BW als eine weitere anspruchsbegründende Voraussetzung ansähe, ergäbe sich kein anderes Ergebnis. Denn der Kläger hat die fünfjährige Wartefrist nicht erfüllt. Insbesondere die nicht im Beamtenverhältnis, sondern im öffentlich-rechtlichen Ausbildungsverhältnis absolvierte Referendarszeit ist bei der Erfüllung der Wartefrist nicht zu berücksichtigen. \n\n31\\. (1) Nach § 18 Abs. 1 Satz 2 LBeamtVG BW wird die Dienstzeit vom Zeitpunkt der ersten Berufung in das Beamtenverhältnis ab gerechnet und nur berücksichtigt, soweit sie ruhegehaltsfähig ist. Zeiten, die nach § 22 LBeamtVG BW - also Wehrdienst- und Zivildienstzeiten \\- ruhegehaltfähig sind, sind einzurechnen, § 18 Abs. 1 Satz 3 LBeamtVG BW. Dass nach der seit dem 1. Dezember 2019 und seitdem geltenden Fassung des § 18 LBeamtVG BW auch Zeiten nach § 21 Abs. 3 LBeamtVG BW - also u. a. die Zeit eines Vorbereitungsdiensts in einem öffentlich-rechtlichen Ausbildungsverhältnis, für die nach beamtenrechtlichen Vorschriften eine Anwartschaft auf Versorgung bei verminderter Erwerbsfähigkeit und im Alter sowie auf Hinterbliebenenversorgung gewährleistet wird, § 21 Abs. 3 Nr. 3 LBeamtVG BW - einzurechnen sind, kommt dem Kläger nicht zugute, weil diese Neuregelung sich keine Rückwirkung für Altfälle beimisst. Ein anderes Ergebnis folgt auch nicht aus der Begründung des Gesetzentwurfs der Landesregierung. Dem dortigen Hinweis, es werde \"klargestellt\", dass alle in § 21 Abs. 3 LBeamtVG BW aufgeführten Zeiten auch bei der erforderlichen Mindestdienstzeit für einen Versorgungsanspruch gleichgestellt sind (LT-Drs. 16\u002F7011 S. 15), ist ein Hinweis auf die zeitliche Dimension der Klarstellung nicht zu entnehmen. Näher liegt daher vielmehr, dass sich die Klarstellung auf den (künftigen) Gleichlauf bei der Betrachtung der zurückgelegten Dienstzeiten bezieht. Andernfalls stünde die Begründung im Widerspruch zum eindeutigen Wortlaut der vorgeschlagenen Neuregelung. \n\n32\\. Damit werden unter der Geltung der früheren und im vorliegenden Fall maßgeblichen Fassung des § 18 Abs. 1 LBeamtVG BW zwar Wehr- und Zivildienstzeiten, nicht aber Zeiten in einem Rechtsreferendariat im öffentlich-rechtlichen Ausbildungsverhältnis bei der versorgungsrechtlichen Wartezeit eingerechnet (ebenso bereits VGH Mannheim, Urteil vom 11. Oktober 2017 - 4 S 1663\u002F17 - juris Rn. 17 ff.). \n\n33\\. (2) Etwas anderes ergibt sich schließlich nicht daraus, dass der Kläger - wie er im Revisionsverfahren erstmals vorgetragen hat - die Abschaffung des Beamtenstatus auf Widerruf für den juristischen Vorbereitungsdienst als verfassungswidrig ansieht. \n\n34\\. Das Bundesverfassungsgericht hat vielmehr bereits ausdrücklich ausgesprochen, dass der juristische Vorbereitungsdienst nicht als Beamtenverhältnis ausgestaltet sein muss, sondern vom Gesetzgeber auch als besonderes öffentlich-rechtliches Verhältnis oder als privatrechtliches Angestelltenverhältnis ausgestaltet werden kann (BVerfG, Beschluss vom 22. Mai 1975 - 2 BvL 13\u002F73 - BVerfGE 39, 334 \u003C372>). \n\n35\\. c) Hat der Kläger somit gemäß § 29 Abs. 1 Satz 1 i. V. m. § 73 Abs. 1 LBeamtVG BW einen Unterhaltsbeitragsanspruch dem Grunde nach, so ist gleichwohl gegenwärtig die Bewilligung eines Unterhaltsbeitrags ausgeschlossen. Die Höhe des Unterhaltsbeitrags, die gemäß § 29 Abs. 1 Satz 2 und 3 i. V. m. § 73 Abs. 1 LBeamtVG BW nach Ermessen zu bestimmen ist, wobei das erdiente Ruhegehalt nicht überschritten werden soll und das Mindestruhegehalt nicht überschritten werden darf, muss für den Kläger zwingend auf null € festgesetzt werden. Dies ergibt sich daraus, dass die Leistungen aus der Berufsunfähigkeitsrente des Klägers derzeit einer Gewährung von Unterhaltsbeihilfe entgegenstehen. \n\n36\\. aa) Das Berufungsgericht hat zutreffend darauf abgestellt, dass der Unterhaltsbeitrag nicht der amtsangemessenen Unterhaltssicherung im Sinne der Alimentierung dient, sondern lediglich ein Beitrag zum Lebensunterhalt des Beamten sein soll, diesen nur sichern helfen und Härten ausgleichen soll (vgl. auch OVG Bautzen, Beschluss vom 17. Dezember 2013 - 2 A 271\u002F11 - juris Rn. 11 ff.; OVG Berlin-Brandenburg, Urteil vom 22. November 2010 - OVG 6 B 16.09 - juris Rn. 13 ff., jeweils für § 15 BeamtVG). Die Länder sind bei der Ausgestaltung ihres Versorgungsrechts befugt, entlassenen Beamten einen Anspruch auf sonstige Versorgungsleistungen unter näher bestimmten Voraussetzungen wie z. B. nachgewiesener Bedürftigkeit zu gewähren oder solche Leistungen in das Ermessen des Dienstherrn zu stellen (von Roetteken, in: von Roetteken\u002F​Rothländer, BeamtStG, Stand April 2021, § 32 Rn. 18). Die Beibehaltung des Begriffs \"Unterhaltsbeitrag\" durch den baden-württembergischen Landesgesetzgeber knüpft an die Begrifflichkeit des § 15 BeamtVG an und bringt damit einen bloß unterstützenden Charakter zum Ausdruck. Der Umstand, dass sich die Gesetzesbegründung hinsichtlich des Unterhaltsbeitrags auf die Wiedergabe des Gesetzeswortlauts beschränkt (LT-Drs. 14\u002F6694 S. 517), zeigt, dass der Gesetzgeber insoweit keinen grundlegenden Wandel beabsichtigt hat. Ein ehemaliger Beamter, der die versorgungsrechtliche Wartezeit nicht erfüllt, hat keinen Anspruch auf bedürftigkeitsunabhängige Unterstützung; er ist in erster Linie selbst verpflichtet, für die Sicherung seines Lebensunterhalts zu sorgen. \n\n37\\. Die Formulierung des § 29 Abs. 1 Satz 2 und 3 LBeamtVG BW in Verbindung mit der Anknüpfung an die vorher auch für die Landes- und Kommunalbeamten geltende bedürftigkeitsabhängige Unterhaltsbeihilfe nach § 15 BeamtVG bringt die Bedürftigkeitsbezogenheit hinreichend deutlich zum Ausdruck. Während das Ruhegehalt grundsätzlich ohne Rücksicht darauf zu gewähren ist, ob und inwieweit ein Beamter seinen amtsangemessenen Lebensunterhalt aus eigenem Vermögen oder aus seinen nicht aus öffentlichen Kassen stammenden Einkünften bestreiten kann (vgl. BVerwG, Urteile vom 17. Dezember 2008 - 2 C 26.07 - BVerwGE 133, 25 Rn. 10, vom 24. September 2009 - 2 C 63.08 - BVerwGE 135, 14 Rn. 28 und vom 19\\. November 2015 - 2 C 22.14 - Buchholz 239.1 § 67 BeamtVG Nr. 6 Rn. 19), ist der Unterhaltsbeitrag nicht Teil der - bedürfnisunabhängig zu gewährenden - Alimentation, sondern folgt aus einer nachwirkenden Fürsorge für den Kurzzeit-Beamten, die bedürftigkeitsabhängig ausgestaltet werden kann. \n\n38\\. Dem steht auch nicht entgegen, dass gemäß § 17 Satz 1 Nr. 2 LBeamtVG BW Unterhaltsbeiträge zu den Versorgungsbezügen zählen. Der Katalog des § 17 Satz 1 LBeamtVG BW erfasst ganz unterschiedliche Leistungen, die abweichenden Regelungen folgen. Ruhegehalt und Unterhaltsbeitrag sind im 2. Abschnitt des Landesbeamtenversorgungsgesetzes zusammengefasst und unterschiedlich ausgestaltet. Dass bei Anwendung der Anrechnungs-, Ruhens- und Kürzungsvorschriften Unterhaltsbeiträge als Ruhegehalt, Witwen- oder Waisengeld gelten, steht der Einordnung ebenfalls nicht entgegen, sondern bringt nur zum Ausdruck, dass die entsprechenden Einschränkungen für die Gewährung von Versorgungsleistungen - d. h. in erster Linie von Ruhegehalt - auch für die Gewährung eines Unterhaltsbeitrags gelten; § 17 Satz 2 LBeamtVG BW ändert nicht den Charakter des Unterhaltsbeitrags als bedürftigkeitsabhängige Leistung. \n\n39\\. Allerdings ist die Entscheidung über die Gewährung des Unterhaltsbeitrags nach § 29 LBeamtVG BW eine gebundene Entscheidung, die keine Befristung der Leistungsgewährung kennt. Ein aus dem Beamtenverhältnis ausgeschiedener Kurzzeit-Beamter kann also bei sofort bestehender und andauernder Bedürftigkeit dauerhaft einen Unterhaltsbeitrag erhalten. Bei erst später eintretender Bedürftigkeit kann er ab diesem Zeitpunkt einen Unterhaltsbeitrag erhalten. Es ist dem Dienstherrn überlassen, ob er bei Bedürftigkeit den Unterhaltsbeitrag unbefristet gewährt - mit der Folge, dass der ehemalige Beamte seinen Dienstherrn über Verringerung oder Wegfall der Bedürftigkeit unterrichten muss, woraufhin der Unterhaltsbeitrag gekürzt oder gestrichen werden kann - oder ob er bei Bedürftigkeit den Unterhaltsbeitrag befristet gewährt - mit der Folge, dass der ehemalige Beamte für jeden neuen Zeitabschnitt Angaben zu seiner Bedürftigkeit machen und ggf. entsprechende Nachweise erbringen muss. In diesem Sinne dürften die Ausführungen im Berufungsurteil zu verstehen sein. \n\n40\\. Zumindest missverständlich sind die - nicht die Entscheidung tragenden - Ausführungen im Berufungsurteil, dass es nicht zulässig wäre, wenn der Kläger unter dem Aspekt der Altersvorsorge dreieinhalb Jahre lang als Bürgermeister \"umsonst\" gearbeitet hätte (Umdruck S. 15 f.). Das Berufungsgericht geht möglicherweise davon aus, dass irgendwann ein Unterhaltsbeitrag zu zahlen ist, offenbar unabhängig von einer Bedürftigkeit und der Höhe nach anscheinend im Wert des erdienten Ruhegehalts bzw. der Rentenzahlung bei einer entsprechenden Nachversicherung. Das wäre rechtsfehlerhaft. Fraglich ist bereits, ob bei einer bedürftigkeitsabhängigen Versorgungsleistung nicht doch ein Nachversicherungsanspruch besteht, auch wenn dies offenbar von der Beklagten anders gehandhabt wird. Das hängt davon ab, ob mit \"Versorgung\" i. S. d. § 8 Abs. 2 Satz 1 SGB VI jede Versorgungsleistung - hier gemäß § 17 LBeamtVG BW - oder nur eine rentenähnliche und damit dauerhaft gezahlte Versorgungsleistung gemeint ist. Es liegt nahe, dass nur ein Ruhegehalt oder jedenfalls eine bedürftigkeitsunabhängige Leistung einer Nachversicherung entgegensteht (vgl. zur Nachversicherung eines Beamten auf Zeit BSG, Urteil vom 23. September 2003 - B 4 RA 9\u002F03 R - juris Rn. 21). Aber selbst wenn eine Nachversicherung ausgeschlossen wäre, ergäbe sich daraus nichts für einen Unterhaltsbeitrag, insbesondere müsste dieser nicht deshalb irgendwann in irgendeiner Höhe gezahlt werden. Die Bedürftigkeitsabhängigkeit mindert zwar den wirtschaftlichen Wert des Unterhaltsbeitrags. Das \"Sicherheitsnetz\", das mit dem Unterhaltsbeitrag für den entlassenen Beamten dauerhaft und in potentiell beachtlicher Höhe geknüpft wird, steht aber der Annahme entgegen, dass der entlassene Beamte insoweit \"umsonst\" gearbeitet hätte. \n\n41\\. bb) Angesichts der Höhe der Leistungen aus der Berufsunfähigkeitsversicherung - monatlich 3 383,60 € - ist der Unterhaltsbeitrag (derzeit) auf null festzusetzen. Unabhängig davon, wie die Höhe eines Unterhaltsbeitrags im Falle des Klägers zu berechnen ist und welche Dienstzeiten insoweit als ruhegehaltfähig einzurechnen sind, kommt ein hierüber hinausgehender Unterhaltsbeitrag nicht in Betracht. Die Höchstgrenze für den Unterhaltsbeitrag ist gemäß § 29 Abs. 1 Satz 3 LBeamtVG BW das Mindestruhegehalt nach § 27 Abs. 4 LBeamtVG BW. Dieses beträgt 35 % der ruhegehaltfähigen Dienstbezüge (§ 19 LBeamtVG BW), § 27 Abs. 4 Satz 1 LBeamtVG BW, oder 61,4 % der jeweils ruhegehaltfähigen Dienstbezüge aus der Endstufe der Besoldungsgruppe A 5, § 27 Abs. 4 Satz 2 LBeamtVG BW. Erstinstanzlich sind die Beteiligten übereinstimmend von einem Mindestruhegehalt von 2 199,85 € ausgegangen (VG-Urteilsumdruck S. 16). Die Berücksichtigung von weiteren Zeiten, mit denen in der Summe die Leistungen aus der Berufsunfähigkeitsversicherung in Höhe von 3 383,60 € übertroffen worden wären, ist ausgeschlossen. \n\n42\\. Unabhängig davon hat sich die Beklagte bei der Berechnung der Höhe des grundsätzlich an den Kläger zu zahlenden Unterhaltsbeitrags ermessensfehlerfrei an den beiden in § 29 Abs. 1 Satz 2 und 3 LBeamtVG BW normierten Anknüpfungspunkten erdientes Ruhegehalt und Mindestruhegehalt orientiert. Sie hat hinsichtlich der Berechnung des erdienten Ruhegehalts auf § 21 LBeamtVG BW und hinsichtlich des Mindestruhegehalts auf § 27 Abs. 4 LBeamtVG BW abgestellt. \n\n43\\. Hinsichtlich des erdienten Ruhegehalts, des Rechtsreferendariats, des Studiums und der Anwaltstätigkeit hat sich nach der Feststellung des Berufungsgerichts (Urteilsumdruck S. 11) die Beklagte in der mündlichen Verhandlung vor dem Verwaltungsgericht ausdrücklich der Auffassung des Klägers angeschlossen. Dies ist als eine gemäß § 114 Satz 2 VwGO auch noch im gerichtlichen Verfahren zulässige Ergänzung der Ermessenserwägungen zugunsten des Klägers - des alleinigen Revisionsführers - anzusehen. \n\n44\\. Nach § 114 Satz 2 VwGO kann die Verwaltungsbehörde ihre Ermessenserwägungen hinsichtlich des Verwaltungsakts auch noch im verwaltungsgerichtlichen Verfahren ergänzen. Neue Erwägungen dürfen nach allgemeinem Verwaltungsverfahrensrecht nur nachgeschoben werden, wenn sie schon bei Erlass des Verwaltungsakts vorlagen, dieser nicht in seinem Wesen verändert wird und der Betroffene nicht in seiner Rechtsverteidigung beeinträchtigt wird. Im verwaltungsgerichtlichen Verfahren muss die Behörde unmissverständlich deutlich machen, dass es sich nicht nur um prozessuales Verteidigungsvorbringen handelt, sondern um eine Änderung des Verwaltungsakts selbst (vgl. BVerwG, Urteil vom 20. Juni 2013 \\- 8 C 46.12 - BVerwGE 147, 81 Rn. 31 ff.). Diese Voraussetzungen sind im vorliegenden Fall gegeben; insbesondere wird die Rechtsverteidigung des Klägers nicht dadurch beeinträchtigt, dass die Beklagte ihre Ermessenserwägungen in einigen Punkten zu seinen Gunsten - wenn auch ohne Auswirkung auf den Zahlbetrag - korrigiert hat. \n\n45\\. Im Übrigen sind die Ermessenserwägungen der Beklagten nur auf Ermessensfehler zu überprüfen, § 114 Satz 1 VwGO; die Gerichte setzen nicht ihre Einschätzung an die Stelle der Einschätzung der Verwaltung. Ermessensfehler sind insoweit nicht ersichtlich. \n\n46\\. Die sich für den Kläger unter Berücksichtigung der Zeit als Referendar (§ 21 Abs. 3 Nr. 3 LBeamtVG BW), des mit 855 Tagen zu berücksichtigenden Studiums (§ 73 Abs. 6 LBeamtVG BW) und der mit drei Jahren zu berücksichtigenden Anwaltstätigkeit (§ 73 Abs. 6 LBeamtVG BW) ergebende Dienstzeit von zusammen 10,94 Jahren war mit dem sich aus § 27 Abs. 1 Satz 1 LBeamtVG BW ergebenden Ruhegehaltssatz von 1,79375 zu multiplizieren, woraus sich ein Bemessungssatz von 19,62 % ergab. Hieraus errechnete sich für die Besoldungsgruppe des Klägers (A 15, Stufe 12) nach der nicht bestrittenen Berechnung des Verwaltungsgerichts ein Betrag von 6 387,49 €. Daraus ergab sich durch Multiplikation mit dem Faktor 0,984 nach § 19 Abs. 1 LBeamtVG BW ein Betrag von 6 285,29 €; dieser multipliziert mit dem Bemessungssatz ergab ein erdientes Ruhegehalt von 1 233,17 €. Das im Fall des Klägers in Ansatz zu bringende amtsbezogene Mindestruhegehalt (§ 27 Abs. 4 Satz 1 LBeamtVG BW) betrug 35 % der ruhegehaltfähigen Dienstbezüge, mithin 2 199,85 €. Die Beklagte hat bei der Berechnung des Unterhaltsbeitrags für die Dienstzeit des Klägers von drei Jahren und 208 Tagen ermessensfehlerfrei 60 % des gemäß § 29 Abs. 1 Satz 3 LBeamtVG BW die Höchstgrenze des Unterhaltsbeitrags bildenden Mindestruhegehalts zugrunde gelegt und einen Betrag von 1 319,91 € errechnet. Dieser war - wie ausgeführt \\- wegen der die Bedürftigkeit ausschließenden und deutlich über das Mindestruhegehalt hinausgehenden Leistungen aus der Berufsunfähigkeitsversicherung nicht festzusetzen und kommt damit nicht zur Auszahlung. \n\n47\\. 3\\. Die Kostenentscheidung beruht auf § 154 Abs. 2 VwGO.","de","jurionline_de","","Unterhaltsbeitrag nach LBeamtVG BW bedürftigkeitsabhängig","ecli-de-neuris-wbre202600269",null,[19,34,44,54,64],{"id":20,"ecli":21,"caseNumber":14,"courtId":22,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":24,"language":25,"source":26,"sourceUrl":27,"summary":14,"slug":28,"metadata":29},"410","ECLI:NL:RBLIM:2026:6423",66,"2026-07-08T00:00:00.000Z","RECHTBANK limburg\n\nZittingsplaats Roermond\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: ROE 25 \u002F 2565\n\nuitspraak van de meervoudige kamer van 8 juli 2026 in de zaak tussen\n\n [belanghebbende] , gevestigd te [plaats], belanghebbende\n\n(gemachtigde: M.O.E. Uyen)\n\nen\n\nde heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking Gemeenten en Waterschappen, de heffingsambtenaar (gemachtigde: A. van den Dool).\n\nProcesverloop\n\nDe heffingsambtenaar heeft op grond van de Wet waardering onroerende zaken (Wet woz) de waarde van de onroerende zaken van belanghebbende voor het belastingjaar 2025 vastgesteld (het primaire besluit).\n\nBelanghebbende heeft tegen het primaire besluit bezwaar gemaakt.\n\nDe heffingsambtenaar heeft het bezwaar van belanghebbende gegrond verklaard (het bestreden besluit). Aan belanghebbende is een proceskostenvergoeding van in totaal € 161,74 toegekend.\n\nBelanghebbende heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.\n\nDe heffingsambtenaar heeft verweer gevoerd.\n\nOp 4 mei 2026, aangevuld op 11 mei 2026, zijn van belanghebbende nadere gronden en stukken ontvangen.\n\nHet onderzoek ter zitting heeft vervolgens plaatsgevonden op 15 mei 2026. Belanghebbende heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. L.H.G.M. Driessen, kantoorgenote van haar gemachtigde bij Previcus B.V. te Boxmeer. De heffingsambtenaar heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.\n\nOverwegingen\n\n1. De rechtbank stelt vast dat de woz-waarde tussen partijen niet meer in geschil is. Het beroep van belanghebbende richt zich enkel tegen de toegekende proceskostenvergoeding en spitst zich toe op de vraag of de heffingsambtenaar bij de vaststelling van de proceskostenvergoeding in bezwaar toepassing heeft mogen geven aan de vermenigvuldigingsfactor 0,125 van artikel 30a, eerste lid, van de Wet woz, zoals dit artikellid luidt met ingang van 1 januari 2025.\n\n2. De heffingsambtenaar heeft in het bestreden besluit de proceskostenvergoeding van € 161,74 als volgt gespecificeerd:\n\n- indienen bezwaarschrift: 1 punt x waarde per punt € 647,- x factor 0,125 = € 80,87 +\n\n- bijwonen hoorzitting: 1 punt x waarde per punt € 647,- x factor 0,125 = € 80,87 = € 161,74.\n\n3. Belanghebbende vindt dat de heffingsambtenaar een te lage proceskostenvergoeding heeft toegekend. Zij verzoekt de rechtbank om artikel 30a van de Wet woz buiten toepassing te laten, omdat haar gemachtigde een bijzonder geval is als bedoeld in het zogenoemde 30a-arrest van de Hoge Raad van 17 januari 2025 (ECLI:NL:HR:2025:46).\n\n4. In het 30a-arrest heeft de Hoge Raad geoordeeld dat bijzondere gevallen zich onderscheiden doordat zij niet voldoen aan de volgende kenmerken: dat aan de belanghebbende rechtsbijstand wordt verleend door een beroepsmatig optredende gemachtigde, dan wel een kantoor, waarvan het bedrijfsmodel eruit bestaat dat\n\n( i) wordt opgetreden op basis van no cure no pay,\n\n(ii) daarbij zodanige afspraken met de cliënten worden gemaakt dat het bedrag van eventuele proceskostenvergoedingen aan de gemachtigde of aan het kantoor wordt afgedragen, en\n\n(iii) de procedures op een zodanige wijze worden gevoerd dat de daarin toegekende proceskostenvergoedingen de in redelijkheid gemaakte kosten ver overtreffen.\n\n5. De daarbij te hanteren regels zijn nader uitgewerkt in de arresten van de Hoge Raad van 25 april 2025 (ECLI:NL:HR:2025:670) en 18 juli 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1175).\n\n5.1.. Volgens de Hoge Raad rusten op de belanghebbende de stelplicht en bewijslast van feiten die meebrengen dat buiten redelijke twijfel komt vast te staan dat, beoordeelt naar de situatie op het moment waarop het desbetreffende rechtsmiddel is aangewend, het bedrijfsmodel van de betreffende gemachtigde of diens kantoor kennelijk niet allehiervoor bedoelde drie kenmerken heeft en dat aldus sprake is van een bijzonder geval. Er is dus (al) sprake van een bijzonder geval als één van de drie kenmerken niet van toepassing is.\n\n5.2.. Bij de beoordeling van het bedrijfsmodel gaat het niet specifiek om de werkzaamheden die de gemachtigde heeft verricht in de procedure waarop de proceskostenvergoeding ziet. Met het bedrijfsmodel is namelijk meer in het algemeen de wijze bedoeld waarop de gemachtigde zijn inkomsten verwerft met het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand.\n\n5.3.. Indien het bedrijfsmodel van een gemachtigde of een kantoor inhoudt dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i), of op een grondslag die daarmee in wezen overeenkomt en daarmee dus op één lijn kan worden gesteld, en dat daarbij afspraken met de cliënten worden gemaakt als hiervoor onder (ii) bedoeld, zal aldus moeten worden beoordeeld of dit bedrijfsmodel voldoet aan het hiervoor onder (iii) vermelde kenmerk van vergaande overdekking. Daartoe moet een vergelijking worden gemaakt tussen enerzijds het totale bedrag aan proceskostenvergoedingen dat aan de gemachtigde of aan het kantoor wordt afgedragen, en anderzijds het totale bedrag van de kosten van de gemachtigde of van het kantoor die kunnen worden toegerekend aan het voeren van de procedures waarop die proceskostenvergoedingen betrekking hebben. Het komt dus erop aan of het totale bedrag van de afgedragen proceskostenvergoedingen het totale bedrag van de zojuist bedoelde kosten verre overtreft. De omstandigheid dat vaak geheel of ten dele gebruik wordt gemaakt van gestandaardiseerde tekstblokken die niet zijn toegespitst op de desbetreffende zaak, vormt een aanwijzing dat het bedrijfsmodel wel het derde kenmerk van vergaande overdekking heeft, en zal daarom in het algemeen volstaan om aan te nemen dat de belanghebbende niet in dit door hem te leveren bewijs is geslaagd.\n\n6. In het arrest van 26 september 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1375) heeft de Hoge Raad nader uitgewerkt wanneer sprake is van een bedrijfsmodel dat eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i). Bij optreden op basis van no cure no pay moet worden uitgegaan van afspraken tussen de belanghebbende en de rechtsbijstandverlener op grond waarvan de belanghebbende geen financieel risico loopt bij inschakeling van de rechtsbijstandverlener, omdat geen instapvergoeding verschuldigd is noch een percentage van de bespaarde belasting als vergoeding moet worden afgestaan (zie Kamerstukken II 2023\u002F24, 36 427, nr. 3, blz. 2). Bij de beoordeling van de vraag of het bedrijfsmodel van een beroepsmatig optredende gemachtigde, dan wel een kantoor, eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay, komt het dus erop aan of die gemachtigde dan wel diens kantoor afspraken maakt met klanten op grond waarvan zij geen financieel risico lopen bij het verstrekken van de opdracht tot het verlenen van rechtsbijstand in een belastingprocedure. De verschuldigdheid van een instapvergoeding staat niet in alle gevallen eraan in de weg dat afspraken met een rechtsbijstandsverlener worden aangemerkt als afspraken op basis van no cure no pay. Onder het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand op basis van no cure no pay wordt namelijk ook begrepen het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand op een grondslag die daarmee in wezen overeenkomt en daarmee dus op één lijn kan worden gesteld. Dan moet worden gedacht aan de betaling van een zodanig laag bedrag dat die betaling als een pro forma of symbolische bijdrage moet worden beschouwd.\n\n7. De rechtbank stelt vast dat de gemachtigde van belanghebbende in deze zaak niet heeft bestreden dat haar bedrijfsmodel de hiervoor onder (ii) en (iii) vermelde kenmerken heeft.\n\n8. Belanghebbende bestrijdt dat het bedrijfsmodel van haar gemachtigde ten tijde van het instellen van bezwaar (en beroep) eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i). Hiertoe heeft de gemachtigde verwezen naar een beschrijving van haar per 1 januari 2025 gewijzigde bedrijfsmodel (“Bijzonder geval: bedrijfsmodel Previcus en artikel 30a Wet WOZ”).\n\n8.1.. Volgens die beschrijving is de werkwijze met ingang van 1 januari 2025 fundamenteel gewijzigd. Het aantal dossiers is vanaf 2025 aanzienlijk afgenomen van 128.000 zaken naar circa 1.291 zaken. De zaken worden (vrijwel) niet meer op basis van no cure no pay uitgevoerd, maar volgens een regulier model waarin een cliënt, ongeacht de uitkomst van de zaak, een vaste startvergoeding betaalt (doorgaans gebaseerd op het aantal aanslagbiljetten) en\u002Fof een deel van de gerealiseerde besparing afdraagt (in bijna alle gevallen 40% van de besparing). De vóór 2025 aangebrachte zaken worden nog op basis van no cure no pay uitgevoerd. Bovendien worden vanaf 2025 alle aanslagbiljetten op voorhand gescreend en worden enkel de zaken doorgezet waarbij op voorhand onvoldoende duidelijk is dat er geen fouten zijn gemaakt. Er is, aldus de beschrijving, geen sprake meer van een grote massa waar de wetswijziging (Wet herwaardering proceskostenvergoeding WOZ en Bpm) op zag. De gemachtigde richt zich voortaan op de zakelijke markt, waarbij vrijwel altijd ook prijsafspraken met belanghebbenden worden gemaakt die losstaan van eventueel toegekende proceskostenvergoedingen.\n\n8.2.. De gemachtigde heeft de prijsafspraken over 2025 als volgt in een overzicht opgenomen.\n\n8.3.. De vermelding in de volmacht dat de vergoeding voor de werkzaamheden uitsluitend het totaal van de proceskostenvergoedingen bedraagt, klopt, aldus de beschrijving, niet meer. De onderliggende overeenkomsten bepalen dat cliënten zelf vergoedingen verschuldigd zijn. De proceskostenvergoeding speelt daarin nog slechts een kleine aanvullende rol.\n\n9. Op 4 mei 2026 heeft de gemachtigde van belanghebbende de facturen en betaalbewijzen in een groot aantal zaken, waarin zij als gemachtigde optreedt, ingezonden. Op 11 mei 2026 is daarvan een overzicht overgelegd. Die stukken bevestigen het beeld dat de beschrijving van het bedrijfsmodel geeft. Uit de facturen en betaalbewijzen blijkt namelijk dat de gemachtigde van een groot deel van haar cliënten een “besparingsfee” van minimaal 30% van de eventuele belastingbesparing vraagt, zij die “besparingsfee” aan haar cliënten factureert en die “besparingsfee” vervolgens ook door de cliënten wordt betaald.\n\n10. Daarnaast komt uit de facturen en betaalbewijzen naar voren dat de meeste cliënten (bovenop de “besparingsfee”) tevens een (in hoogte variërende) “startfee” zijn verschuldigd. Op zitting heeft de gemachtigde toegelicht dat, indien overeengekomen, de “startfee” altijd wordt gefactureerd en betaald. Dat dit niet in alle gevallen gebeurt blijkt uit de overgelegde facturen en betaalbewijzen, en komt, aldus de gemachtigde, doordat de “startfee”, die ongeacht de uitkomst is verschuldigd, in die gevallen eerder is gefactureerd en betaald. Dat is anders bij de “besparingsfee”, die niet eerder dan na het nemen van het bestreden besluit in rekening kan worden gebracht, omdat dan pas de (hoogte van de) besparing duidelijk is.\n\n11. De heffingsambtenaar heeft zich ter zitting op het standpunt gesteld dat het pas op 4 mei 2026 door de gemachtigde van belanghebbende indienen van facturen en betaalbewijzen (die op 6 mei 2026 door de rechtbank zijn vrijgegeven), die al in 2025 beschikbaar waren, in strijd is met een goede procesorde. De rechtbank overweegt dat partijen in beginsel vrij zijn om gedurende de procedure hun standpunten aan te vullen. Die vrijheid wordt echter begrensd door de beginselen van de goede procesorde. Hoewel de late indiening van reeds voorhanden zijnde stukken niet de schoonheidsprijs verdient, ziet de rechtbank hierin geen grond om die stukken vanwege strijd met een goede procesorde buiten beschouwing te laten. Hiertoe acht de rechtbank van belang dat de stukken een onderbouwing vormen van een eerder door de gemachtigde ingenomen standpunt, een reactie zijn op het verweerschrift en dat de aard en de omvang van de stukken niet zodanig zijn dat van de heffingsambtenaar om adequaat hierop te kunnen reageren een nader diepgaand (feiten)onderzoek wordt gevergd. De inhoudelijke reactie van de heffingsambtenaar op de stukken in de pleitnota bevestigen dit oordeel.\n\n12. De rechtbank stelt voorop dat voor haar de facturen en de betaalbewijzen leidend zijn voor de beoordeling van de vraag of kenmerk (i) op de gemachtigde van belanghebbende van toepassing is. Naar het oordeel van de rechtbank zijn (alleen) die stukken, en niet (ook) de overeenkomst, de website en de algemene voorwaarden van de gemachtigde (op 9 februari 2025), waarvan gesteld is dat die op dat moment nog niet in overeenstemming met het gewijzigde bedrijfsmodel waren gebracht, relevant voor de vraag of sprake is van een bedrijfsmodel op basis van no cure no pay. Omdat het bedrijfsmodel van de gemachtigde (en niet de vergoedingen in de aan de rechtbank voorliggende zaken) moet worden beoordeeld, blijft die beoordeling, anders dan de heffingsambtenaar stelt, niet beperkt tot de gemeenten binnen het ambtsgebied van de heffingsambtenaar. Daaruit volgt ook dat op grond van het (incidenteel) ontbreken van facturen en betaalbewijzen in aan de rechtbank voorliggende zaken niet zonder meer kan worden geconcludeerd dat kenmerk (i) op het bedrijfsmodel van de gemachtigde van toepassing is.\n\n13. De rechtbank is van oordeel dat met voldoende gegevens is onderbouwd dat de gemachtigde in 2025 voor een groot deel van de procedures een “besparingsfee” in rekening heeft gebracht. Door het betalen van een “besparingsfee” loopt een belanghebbende bij de inschakeling een gemachtigde voor het voeren van een procedure een financieel risico (zie hiervoor het arrest van de Hoge Raad van 26 september 2025). Deze door de gemachtigde gevraagde vergoeding (van 30-40%) acht de rechtbank, nog daargelaten dat de Hoge Raad dat enkel ten aanzien van “instapvergoedingen” heeft geoordeeld, ook niet dusdanig laag dat kan worden gesproken van rechtsbijstandverlening op een grondslag die in wezen overeenkomt met rechtsbijstandverlening op basis van no cure no pay. Op grond van het vorenstaande heeft belanghebbende, naar het oordeel van de rechtbank, buiten redelijke twijfel bewezen dat het bedrijfsmodel van de gemachtigde ten tijde van het instellen van bezwaar niet het kenmerk van optreden op basis van no cure no pay heeft (i). Daaraan doet niet af dat een belanghebbende vooraf ermee heeft ingestemd dat een eventuele vergoeding van proceskosten aan de gemachtigde toekomt. Dat geldt ook voor het ontbreken van facturen en betaalbewijzen van op een eerder moment in rekening gebrachte “startfees” en de door de heffingsambtenaar gestelde inconsistenties in de hoogte hiervan.\n\n14. Uit het vorenstaande volgt dat sprake is van een bijzonder geval en de heffingsambtenaar ten onrechte toepassing heeft gegeven aan artikel 30a, eerste lid, van de Wet woz.\n\n15. Dit betekent dat het beroep van belanghebbende gegrond is. De rechtbank vernietigt het bestreden besluit voor zover dat ziet op de toegekende proceskostenvergoeding en bepaalt met toepassing van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder b, van de Algemene wet bestuursrecht de proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase op € 1.332,- (2 x € 666,-).\n\n16. Aan het standpunt van belanghebbende dat aan het bestreden besluit een motiveringsgebrek kleeft, wordt niet toegekomen.\n\n17. Omdat het beroep gegrond is, moet de heffingsambtenaar het griffierecht aan belanghebbende vergoeden.\n\n18. De rechtbank acht termen aanwezig om de heffingsambtenaar te veroordelen in de proceskosten die belanghebbende redelijkerwijs heeft moeten maken in verband met de behandeling van het beroep, een en ander eveneens overeenkomstig de normen van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Aan belanghebbende is door een derde beroepsmatig rechtsbijstand verleend. Voor de in aanmerking te nemen proceshandelingen worden 2 punten (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen op zitting met een waarde van € 934,- per punt) toegekend. De rechtbank bepaalt in overeenstemming met het Richtsnoer proceskostenvergoeding belastingkamers gerechtshoven 2024 (neergelegd in de uitspraak van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 7 augustus 2024, ECLI:NL:GHSHE:2024:2524) de wegingsfactor op 0,5. Gelet hierop bedraagt het vanwege de in deze zaak verleende rechtsbijstand te vergoeden bedrag in totaal € 934,-.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank:\n\n- verklaart het beroep gegrond;\n\n- vernietigt het bestreden besluit voor zover dat ziet op de toegekende proceskostenvergoeding, stelt de proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase vast op € 1.332,- en bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde besluit;\n\n- draagt de heffingsambtenaar op het betaalde griffierecht van € 385,- aan belanghebbende te vergoeden;\n\n- veroordeelt de heffingsambtenaar in de proceskosten van belanghebbende wegens verleende rechtsbijstand in beroep tot een bedrag van € 934,-.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. B.F.A. van Huijgevoort, voorzitter, en mrs. E.P.J. Rutten en J.H. van Hoof leden, in aanwezigheid van mr. D.D.R.H. Lechanteur, griffier.De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 8 juli 2026.\n\ngriffier rechter\n\nAfschrift verzonden aan partijen op: 8 juli 2026.\n\nRechtsmiddel\n\nTegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de verzenddatum hoger beroep instellen bij het gerechtshof ’s-Hertogenbosch (belastingkamer).\n\nU kunt digitaal beroep instellen via www.rechtspraak.nl. Daar klikt u op “Formulieren en inloggen”. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof ’s-Hertogenbosch (belastingkamer).\n\nBij het instellen van het hoger beroep dient het volgende in acht te worden genomen:\n\n1. bij het hogerberoepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd;\n\n2 - het hogerberoepschrift moet, indien het op papier wordt ingediend, ondertekend zijn. Verder moet het ten minste het volgende vermelden:\n\na. de naam en het adres van de indiener;\n\nb. de datum van verzending;\n\nc. een omschrijving van de uitspraak waartegen het hoger beroep is ingesteld;\n\nd. de redenen waarom u het niet eens bent met de uitspraak (de gronden van het hoger beroep).","nl","rechtspraak_nl","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBLIM:2026:6423","ecli-nl-rblim-2026-6423",{"courtName":30,"legalDomain":31,"decisionType":32,"procedureType":33},"Roermond","Bestuursrecht; Belastingrecht","uitspraak","Uitspraak",{"id":35,"ecli":36,"caseNumber":37,"courtId":38,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":39,"language":40,"source":41,"sourceUrl":14,"summary":42,"slug":43,"metadata":17},"85","ECLI:RO:2026:JudecatoriaSECTORUL5BUCURESTI:17050-302-2025-a1","17050\u002F302\u002F2025\u002Fa1",97,"Admite cererea de îndreptare a erorii materiale din cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026, pronunţată de Judecătoria Sectorului 5 Bucure?ti în dosar nr. 17050\u002F302\u002F2025, formulată din oficiu.       \nDispune îndreptarea erorii materiale strecurată în cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026 pronun?ată în cadrul dosarului nr. 17050\u002F302\u002F2025, în sensul re?inerii că pârâtul Vasile Constantin are codul numeric personal ............, iar nu ............., astfel cum în mod eronat s-a consemnat.   \nPrezenta încheiere face parte integrantă din cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026 pronun?ată în cadrul dosarului nr. 17050\u002F302\u002F2025.   \nÎndreptarea se va efectua în toate exemplarele sentin?ei.\n\tCu drept de apel în 30 de zile de la comunicare. Cererea de apel se va depune la Judecătoria Sectorului 5 Bucure?ti.   \n\tPronun?ată prin punerea solu?iei la dispozi?ia păr?ilor prin intermediul grefei instan?ei, astăzi, 08.07.2026.\n","ro","portalquery_ro","Admite cererea","ecli-ro-2026-judecatoriasectorul5bucuresti-17050-302-2025-a1",{"id":45,"ecli":46,"caseNumber":14,"courtId":47,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":48,"language":25,"source":26,"sourceUrl":49,"summary":14,"slug":50,"metadata":51},"296","ECLI:NL:GHDHA:2026:2250",58,"Rolnummer: 22-001978-23\n\nParketnummer: 10-066729-23\n\nDatum uitspraak: 8 juli 2026\n\nTEGENSPRAAK\n\nArrestvan de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof Den Haag gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Rotterdam van 28 juni 2023 in de strafzaak tegen de verdachte:\n\n [verdachte],\n\ngeboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 2002,\n\nBRP-adres: [BRP-adres] , [woonplaats] .\n\nOnderzoek van de zaak\n\nDit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg en het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van dit hof.\n\nHet hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.\n\nProcesgang\n\nIn eerste aanleg is de verdachte van het onder 1 tenlastegelegde vrijgesproken en ter zake van het onder 2 en 3 tenlastegelegde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 120 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 73 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren. Voorts is beslist op de vorderingen van de benadeelde partijen, zoals nader omschreven in het vonnis waarvan beroep.\n\nNamens de verdachte is tegen het vonnis hoger beroep ingesteld.\n\nOmvang van het hoger beroep\n\nDe verdachte is door de rechtbank Rotterdam vrijgesproken van hetgeen aan hem onder 1 is tenlastegelegd. Het hoger beroep is door de verdachte onbeperkt ingesteld en is derhalve mede gericht tegen de in eerste aanleg gegeven beslissing tot vrijspraak. Gelet op hetgeen is bepaald in artikel 404, vijfde lid, van het Wetboek van Strafvordering staat voor de verdachte tegen deze beslissing geen hoger beroep open. Het hof zal de verdachte mitsdien niet-ontvankelijk verklaren in het ingestelde hoger beroep, voor zover dat is gericht tegen de in het vonnis waarvan beroep gegeven vrijspraak.\n\nWaar hierna wordt gesproken van \"de zaak\" of \"het vonnis\", wordt daarmee bedoeld de zaak of het vonnis voor zover op grond van het vorenstaande aan het oordeel van dit hof onderworpen.\n\nTenlastelegging\n\nAan de verdachte is – voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen – tenlastegelegd dat:\n\n2. hij op of omstreeks 01 januari 2023 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard, openlijk, te weten, op of aan de Smidsweg en\u002Fof de Langestraat, in elk geval op of aan (een) openbare weg(en), in vereniging geweld heeft gepleegd tegen een of meer verbalisanten van de politie Eenheid Rotterdam, te weten [hoofdagent] (hoofdagent) en\u002Fof [aspirant] (aspirant) en\u002Fof één of meer verbalisanten, zijnde groepsleden van de Mobiele Eenheid van politie Eenheid Rotterdam, te weten [verbalisant 1] en\u002Fof [verbalisant 2] en\u002Fof [verbalisant 3] en\u002Fof [verbalisant 4] en\u002Fof [verbalisant 5] en\u002Fof [verbalisant 6] en\u002Fof [verbalisant 7] en\u002Fof [verbalisant 8] en\u002Fof [verbalisant 9] en\u002Fof [verbalisant 10] en\u002Fof [verbalisant 11] en\u002Fof [verbalisant 12] en\u002Fof [verbalisant 13] en\u002Fof [verbalisant 14] en\u002Fof [verbalisant 15] en\u002Fof [verbalisant 16] en\u002Fof [verbalisant 17] en\u002Fof [verbalisant 18] en\u002Fof [verbalisant 19] en\u002Fof [verbalisant 20] , althans een of meer (andere) verbalisanten door\n\n- één of meer stuks zwaar (illegaal) vuurwerk (betreffende onder meer: cobra's \u002F nitraten \u002F shells) en\u002Fof vuurwerkbommen op\u002Ftegen, althans in de richting van\u002Fnaar voornoemde verbalisanten af te schieten en\u002Fof te gooien, waarbij voornoemd(e) vuurwerk\u002Fvuurwerkbommen vlakbij\u002Fnaast het\u002Fde lichamen en\u002Fof het\u002Fde hoofden\u002Fgezichten van voornoemde verbalisanten tot ontploffing is\u002Fzijn gekomen en\u002Fof\n\n- ( met kracht) één of meer stenen en\u002Fof glaswerk op\u002Ftegen, althans in de richting van voornoemde verbalisanten te gooien en\u002Fof\n\n- ( dreigend) zich op te dringen aan voornoemde ambtenaren en\u002Fof\n\n- ( daarbij) (dreigend) een of meerdere ploertendoders, althans slagvoorwerpen, aan voornoemde ambtenaren te tonen\u002Fvoor te houden en\u002Fof\n\n- ( daarbij) aan die [aspirant] en\u002Fof [hoofdagent] en\u002Fof een of meer (andere) verbalisanten de weg te versperren, althans de doorgang te beletten en\u002Fof (daarbij) te verhinderen dat die [aspirant] en\u002Fof [hoofdagent] en\u002Fof anderen met\u002Fin een (politie)voertuig weg konden rijden en\u002Fof\n\n- naar\u002Fin de richting van voornoemde ambtenaren te schelden, met de woorden: \"Kankerlijers\", \"Kanker op joh\" en\u002Fof \"Kankerpolitie\" en\u002Fof\n\n- ( met kracht) op\u002Ftegen het (politie)schild van die [verbalisant 2] te trappen\u002Fschoppen;\n\n3. hij op of omstreeks 31 december 2022 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard opzettelijk en wederrechtelijk een vuilnisbak\u002Fprullenbak, in elk geval enig goed, dat\u002Fdie geheel of ten dele aan Gemeente Hoeksche Waard, in elk geval aan een ander dan aan verdachte toebehoorde(n) heeft vernield, beschadigd, onbruikbaar gemaakt.\n\nVordering van de advocaat-generaal\n\nDe advocaat-generaal heeft gevorderd dat het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de bewezenverklaring zal worden bevestigd en dat de verdachte ter zake van het onder 2 en 3 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 107 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 60 dagen voorwaardelijk en met een proeftijd van 2 jaren.\n\nHet vonnis waarvan beroep\n\nHet vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven omdat het hof zich daarmee niet verenigt.\n\nVrijspraak\n\nDe advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat het onder 2 tenlastegelegde wettig en overtuigend kan worden bewezenverklaard, nu de verdachte met zijn handelen een bijdrage van voldoende gewicht heeft geleverd aan het openlijk geweld tegen de desbetreffende verbalisanten. Zo heeft de verdachte voorafgaand aan de jaarwisseling deel genomen aan een WhatsApp-groep waarin werd gesproken over het voornemen onrust te veroorzaken ten tijde van de jaarwisseling. Voorts heeft de verdachte in de nacht van de jaarwisseling – nadat hij door leden van de Mobiele Eenheid (ME) was ingesloten –op zijn telefoon een video-opname gemaakt waarin er samen met medeverdachte [medeverdachte] (hierna: [medeverdachte] ) wordt gepraat over het doodschoppen van een ME’er. Vijftien minuten nadat hij deze video had opgenomen, is [medeverdachte] aangehouden voor het schoppen tegen het schild van een ME’er.\n\nHet hof overweegt als volgt.\n\nHet hof stelt voorop dat van het \"in vereniging\" plegen van geweld sprake is, indien de betrokkene een voldoende significante of wezenlijke bijdrage levert aan het geweld, zij het dat deze bijdrage zelf niet van gewelddadige aard hoeft te zijn. De enkele omstandigheid dat iemand aanwezig is in een groep die openlijk geweld pleegt is niet zonder meer voldoende om hem te kunnen aanmerken als iemand die \"in vereniging\" geweld pleegt. Beoordeeld zal moeten worden of de door de verdachte geleverde – intellectuele en\u002Fof materiële – bijdrage aan het delict van voldoende gewicht is.\n\nMet de advocaat-generaal en de verdediging is het hof van oordeel dat op grond van het verhandelde ter terechtzitting niet kan worden bewezen dat de verdachte omstreeks de jaarwisseling geweld heeft gebruikt jegens de verbalisanten, zoals het gooien met stenen of vuurwerk. Het hof is voorts van oordeel dat evenmin bewezen kan worden dat de verdachte op enige wijze geweldshandelingen die door andere personen zijn gepleegd heeft ondersteund of anderszins heeft bijgedragen aan het ontstaan of het voortduren van het geweld jegens de verbalisanten. Het hof neemt hierbij in aanmerking dat [medeverdachte] bij de raadsheer-commissaris als getuige is gehoord en heeft verklaard dat hetgeen de verdachte in de video-opname heeft gezegd, los stond van zijn handelen daarna en dat de verdachte niet in de buurt was toen [medeverdachte] tegen het schild van verbalisant [verbalisant 2] aan schopte. De enkele aanwezigheid in de groep die door de politie\u002FME was ingesloten en het feit dat de verdachte deel uit maakte van een WhatsApp-groep acht het hof evenmin een bijdrage van voldoende gewicht. Gelet op het voorgaande is niet vast komen te staan dat de verdachte een voldoende significante of wezenlijke bijdrage heeft geleverd aan het tenlastegelegde geweld tegen de desbetreffende verbalisanten, zodat het ten laste gelegde niet kan worden bewezen en de verdachte daarvan zal worden vrijgesproken.\n\nBewezenverklaring\n\nHet hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 3 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:\n\n3. hij op of omstreeks31 december 2022 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard opzettelijk en wederrechtelijk eenvuilnisbak\u002Fprullenbak, in elk geval enig goed,dat\u002Fdiegeheel of ten deleaan Gemeente Hoeksche Waard, in elk geval aan een ander dan aan verdachtetoebehoorde(n)heeft vernield, beschadigd, onbruikbaar gemaakt;.\n\nHetgeen meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.\n\nBewijsvoering\n\nHet hof grondt zijn overtuiging dat de verdachte het bewezenverklaarde heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat en die reden geven tot de bewezenverklaring.\n\nIn die gevallen waarin de wet aanvulling van het arrest vereist met de bewijsmiddelen dan wel, voor zover artikel 359, derde lid, tweede volzin, van het Wetboek van Strafvordering wordt toegepast, met een opgave daarvan, zal zulks plaatsvinden in een aanvulling die als bijlage aan dit arrest zal worden gehecht.\n\nStrafbaarheid van het bewezenverklaarde\n\nHet onder 3 bewezenverklaarde levert op\n\nopzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, vernielen.\n\nStrafbaarheid van de verdachte\n\nEr is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dus strafbaar.\n\nStrafmotivering\n\nHet hof heeft de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en op grond van de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan is gebleken uit het onderzoek ter terechtzitting.\n\nDaarbij heeft het hof in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.\n\nDe verdachte heeft zich op oudejaarsavond schuldig gemaakt aan vernieling van een prullenbak door hierop zwaar vuurwerk tot ontploffing te brengen. Een dergelijk feit is gevaarzettend en geschikt om gevoelens van angst en onveiligheid in de maatschappij teweeg te brengen. De verdachte heeft met zijn handelen de gemeente en daarmee de gemeenschap financiële schade berokkend en hij heeft hiermee overlast veroorzaakt.\n\nHet hof heeft acht geslagen op een de verdachte betreffend uittreksel Justitiële Documentatie van 1 juni 2026, waaruit blijkt dat de verdachte niet eerder voor een vergelijkbaar feit is veroordeeld.\n\nTen aanzien van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) overweegt het hof dat deze is aangevangen op 6 maart 2023. In eerste aanleg is de redelijke termijn niet overschreden. Het hof stelt vast dat de behandeling van de zaak in hoger beroep niet heeft plaatsgevonden binnen de daartoe gestelde redelijke termijn,. Namens de verdachte is immers op 4 juli 2023 hoger beroep ingesteld en het hof wijst op 8 juli 2026 eindarrest. De redelijke termijn van de berechting in hoger beroep is derhalve met meer dan één jaar overschreden. Het hof ziet, ook gelet op de duur van de procedure als geheel, aanleiding te volstaan met de constatering van dit verzuim, gelet op de gekozen strafmodaliteit en de hoogte van de op te leggen straf.\n\nHet hof is – alles afwegende – van oordeel dat een onvoorwaardelijke taakstraf van na te melden duur een passende en geboden reactie vormt. Anders dan de verdediging heeft bepleit acht het hof een geldboete, gelet op de context waarin en de wijze waarop de vernieling plaatsvond – tijdens de jaarwisseling en met (illegaal) vuurwerk – niet passend. Evenmin zal om die reden toepassing worden gegeven aan het bepaalde in artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht.\n\nVorderingen tot schadevergoeding\n\nIn het onderhavige strafproces hebben tweeëntwintig verbalisanten zich als benadeelde partij gevoegd ter zake van het onder 2 ten laste gelegde. De benadeelde partijen [verbalisant 17] , [verbalisant 12] , [verbalisant 8] , [verbalisant 9] , [verbalisant 19] , [verbalisant 20] , [verbalisant 18] , [verbalisant 15] , [verbalisant 10] , [verbalisant 4] , [verbalisant 1] , [verbalisant 16] , [verbalisant 3] , [aspirant] , [verbalisant 7] , [hoofdagent] , [verbalisant 14] , [verbalisant 5] en [verbalisant 6] vorderen per persoon een vergoeding van € 350,00 aan immateriële schade. De benadeelde partijen [verbalisant 13] en [verbalisant 11] vorderen per persoon een vergoeding van € 400,00 aan immateriële schade en de benadeelde partij [verbalisant 2] vordert een vergoeding van € 750,00 aan immateriële schade.\n\nNu de verdachte ter zake van het onder 2 tenlastegelegde wordt vrijgesproken, zullen de benadeelde partijen niet-ontvankelijk worden verklaard in hun vordering.\n\nGelet daarop zullen de benadeelde partijen worden veroordeeld in de kosten die de verdachte tot aan deze uitspraak in verband met de verdediging tegen die vorderingen heeft moeten maken, welke kosten het hof vooralsnog begroot op nihil.\n\nToepasselijke wettelijke voorschriften\n\nHet hof heeft gelet op de artikelen 9, 22c, 22d en 350 van het Wetboek van Strafrecht, zoals zij rechtens gelden dan wel golden.\n\nBESLISSING\n\nHet hof:\n\nVerklaart de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de beslissing ter zake van het onder 1 tenlastegelegde.\n\nVernietigt het vonnis waarvan beroep voor zover thans aan het oordeel van het hof onderworpen en doet in zoverre opnieuw recht:\n\nVerklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 2 tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.\n\nVerklaart, zoals hiervoor overwogen, bewezen dat de verdachte het onder 3 tenlastegelegde heeft begaan.\n\nVerklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.\n\nVerklaart het onder 3 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.\n\nVeroordeelt de verdachte tot een taakstrafvoor de duur van60 (zestig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door30 (dertig) dagen hechtenis.\n\nBeveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde taakstraf in mindering zal worden gebracht, volgens de maatstaf van 2 uren taakstraf per in voorarrest doorgebrachte dag, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.\n\nVordering van de benadeelde partijen:\n\n- [verbalisant 17] ,\n\n- [verbalisant 12] ,\n\n- [verbalisant 13] ,\n\n- [verbalisant 8] ,\n\n- [verbalisant 9] ,\n\n- [verbalisant 19] ,\n\n- [verbalisant 20] ,\n\n- [verbalisant 11]\n\n- [verbalisant 18] ,\n\n- [verbalisant 15] ,\n\n- [verbalisant 10] ,\n\n- [verbalisant 4] ,\n\n- [verbalisant 1] ,\n\n- [verbalisant 16] ,\n\n- [verbalisant 3] ,\n\n- [verbalisant 2]\n\n- [aspirant] ,\n\n- [verbalisant 7] ,\n\n- [hoofdagent] ,\n\n- [verbalisant 14] ,\n\n- [verbalisant 5] , en\n\n- [verbalisant 6]\n\nVerklaart de hiervoor genoemde benadeelde partijen telkens niet-ontvankelijk in hun vordering tot schadevergoeding.\n\nVeroordeelt de hiervoor genoemde benadeelde partijen telkens in de door verdachte gemaakte kosten en begroot deze telkens op nihil.\n\nDit arrest is gewezen door mr. F.W. Pieters, als voorzitter, mr. E.C. van Veen en mr. M.C. Bruining, leden, in bijzijn van de griffier mr. V.V. de Lange.\n\nHet is uitgesproken op de openbare terechtzitting van het hof van 8 juli 2026.","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:GHDHA:2026:2250","ecli-nl-ghdha-2026-2250",{"courtName":52,"legalDomain":53,"decisionType":32,"procedureType":33},"Den Haag","Strafrecht",{"id":55,"ecli":56,"caseNumber":14,"courtId":57,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":58,"language":25,"source":26,"sourceUrl":59,"summary":14,"slug":60,"metadata":61},"348","ECLI:NL:RBDHA:2026:18721",65,"RECHTBANK DEN HAAG\n\nZittingsplaats Groningen\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: NL26.20806\n uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen\n \n [naam], eiseres,\n\nV-nummer: [v-nummer:],\n\n(gemachtigde: mr. I.M. Zuidhoek),\n\nen\n\nde minister van Asiel en Migratie, de minister.\n\nInleiding\n\n1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiseres tegen het niet in behandeling nemen van de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. De minister heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 7 april 2026 niet in behandeling genomen omdat daarvoor Frankrijk verantwoordelijk is.\n\n1.1.. De rechtbank doet op grond van artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) uitspraak zonder zitting.\n\nBeoordeling door de rechtbank\n\n2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiseres. Zij doet dat mede aan de hand van de argumenten die eiseres heeft aangevoerd, de beroepsgronden.\n\n3. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Dat betekent dat eiseres ongelijk krijgt en het bestreden besluit in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.\n\nToepasselijk recht\n\n4. Op deze zaak is het recht van toepassing dat gold vóór 12 juni 2026.\n\nTotstandkoming van het besluit\n\n5. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Dublinverordening.Op grond van de Dublinverordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.In dit geval heeft Nederland bij Frankrijk een verzoek om terugname gedaan. Frankrijk heeft dit verzoek aanvaard.\n\nMag de minister ten opzichte van Frankrijk uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel?\n\n6. Eiseres stelt zich op het standpunt dat er in Frankrijk voor haar een onveilige situatie zal optreden. Dit is het gevolg van de aanwezigheid van veel Libanezen in Frankrijk, waaronder ook de familie van haar moeder die haar eerder al bedreigde. Bovendien heeft eiseres in Nederland een community gevonden waar zij zich veilig bij voelt en in Frankrijk heeft zij niemand, dit is voor haar een angstaanjagend vooruitzicht. Dit terwijl in Nederland er een sterke en diverse LHBT-gemeenschap is waar zij zich veilig voelt. Volgens eiseres is er in Frankrijk bovendien nog steeds een groot probleem met betrekking tot de opvang van asielzoekers. Ze verwijst naar het AIDA-rapport over Frankrijk, update 2024.Er is een tekort aan opvangplekken en eiseres loopt bij terugkeer een reëel risico om in een situatie van materiële deprivatie terecht te komen. Volgens eiseres is het bestreden besluit niet zorgvuldig voorbereid en berust het evenmin op een deugdelijke motivering.\n\n6.1.. De beroepsgrond slaagt niet. Naar het oordeel van de rechtbank mag de minister ten aanzien van Frankrijk uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. De Afdelingheeft meermaals bevestigd dat ten aanzien van Frankrijk in algemene zin kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Hierbij is ook het AIDA rapport, update 2024, betrokken. De rechtbank overweegt ambtshalve dat ook het recente AIDA rapport, update 2025, geen wezenlijk ander beeld geeft van de opvangvoorzieningen in Frankrijk dan de informatie die is betrokken door de Afdeling in eerdere uitspraken.\n\n6.2.. Uit de AIDA rapporten blijkt niet dat sprake is van structurele tekortkomingen in de opvang of asielprocedure, ook niet ten aanzien van de LHTBI-gemeenschap. Eiseres heeft bovendien niet aannemelijk gemaakt dat zij bij overdracht aan Frankrijk persoonlijk geen opvang, rechtsbescherming of toegang tot de procedure zal krijgen. Eiseres heeft niet eerder een asielaanvraag in Frankrijk ingediend waardoor zij geen persoonlijke ervaring heeft met de kwaliteit van de asielprocedure en de opvangvoorzieningen in Frankrijk.\n\n6.3.. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister zich niet ten onrechte op het standpunt gesteld dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat sprake is van bijzondere, individuele omstandigheden op basis waarvan de minister de aanvraag toch zou moeten behandelen.\n\nConclusie en gevolgen\n\n7. Het beroep is kennelijk ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft en eiseres overgedragen kan worden aan Frankrijk. Eiseres krijgt geen vergoeding van haar proceskosten.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank verklaart het beroep ongegrond.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. A. Sibma, rechter, in aanwezigheid van mr. S. Strating, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.\n\nDe uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:\n\nInformatie over verzet\n\nAls partijen het niet eens zijn met deze uitspraak, kunnen zij een verzetschrift sturen naar de rechtbank waarin zij uitleggen waarom zij het niet eens zijn met deze uitspraak. Het verzetschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Als partijen graag een zitting willen om het verzetschrift toe te lichten, moeten zij dit in het verzetschrift vermelden.\n\n Zie artikel 84 van de Asiel- en migratiebeheerverordening inzake het overgangsrecht.\n\n Verordening (EU) nr. 604\u002F2013.\n\n Dit staat ook in artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000.\n\n Update 2024 van juni 2025.\n\n Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.\n\n Update 2025 van mei 2026.\n\n Zie ook de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Arnhem, van 3 juli 2026. (ECLI:NL:RBDHA:2026:18469, r.o. 7.1) en de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Middelburg, van 25 juni 2026 (ECLI:NL:RBDHA:2026:17711).","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBDHA:2026:18721","ecli-nl-rbdha-2026-18721",{"courtName":62,"legalDomain":63,"decisionType":32,"procedureType":33},"Groningen","Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht",{"id":65,"ecli":66,"caseNumber":14,"courtId":67,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":68,"language":25,"source":26,"sourceUrl":69,"summary":14,"slug":70,"metadata":71},"418","ECLI:NL:RBDHA:2026:18726",61,"RECHTBANK DEN HAAG\n\nZittingsplaats Rotterdam\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: NL26.36068uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen\n\n [naam eiser] , eiser\n\nV-nummer: [V-nummer]\n\n(gemachtigde: mr. J.S. Dobosz),\n\nen\n\nde minister van Asiel en Migratie, verweerder\n\n(gemachtigde: mr. C. van der Zijde).\n\nSamenvatting\n\n1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000. Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een beroepsgrond aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgrond beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.\n\n1.1.. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep gegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is onrechtmatig. De rechtbank kent daarom een schadevergoeding toe. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.\n\n1.2.. In deze uitspraak gebruikt de rechtbank de volgende afkortingen voor de wet- en regelgeving:\n\nAwb: Algemene wet bestuursrecht\n\nVw: Vreemdelingenwet 2000\n\nVb: Vreemdelingenbesluit 2000\n\nProcesverloop\n\n2. Met het bestreden besluit van 29 juni 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.\n\n2.1.. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.\n\n2.2.. De rechtbank heeft het beroep op 7 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, K.A. Ozdzinska als tolk en de gemachtigde van verweerder.\n\nBeoordeling door de rechtbank\n\nToetsingskader\n\n3. Verweerder kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen.Verweerder stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring.Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.\n\nGronden\n\n4. Eiser heeft de gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd niet bestreden. De gronden, die de ambtshalve toetsing van de rechtbank doorstaan, zijn tezamen voldoende om de maatregel van bewaring te kunnen dragen.\n\nRechtmatig verblijf\n\n5. Eiser heeft aangevoerd dat er sprake is van een rechtmatig verblijf van eiser in Nederland op grond van artikel 7 van de Richtlijn 2004\u002F38\u002FEG. Eiser is een maand voorafgaand aan de onderhavige zaak opgehouden op 3 juni 2026. Hij heeft ter onderbouwing het proces-verbaal van ophouding overgelegd. Op deze dag is onderzoek gedaan naar de arbeidssituatie van eiser. Gebleken is dat eiser arbeid verricht voor een Nederlands uitzendbureau en beschikte over een arbeidscontract. Eiser is vervolgens heengezonden wegens bestendig verblijf. Verweerder kon ten aanzien van de onderhavige maatregel van bewaring op 29 juni 2026 niet zonder meer terugvallen op het standpunt dat sprake is van voortgezet onrechtmatig verblijf. Dit is onverenigbaar met de bevinding op 3 juni 2026. De maatregel van bewaring is dan ook onvoldoende zorgvuldig voorbereid en onvoldoende gemotiveerd.\n\n5.1.. Verweerder heeft aan de maatregel ten grondslag gelegd dat eiser geen rechtmatig verblijf in Nederland heeft, nu zijn verblijfsrecht als Unieburger bij beschikking van 6 maart 2025 is beëindigd. De rechtbank stelt voorop dat de enkele omstandigheid dat het verblijfsrecht van een Unieburger eerder is beëindigd, niet zonder meer meebrengt dat deze op een later moment geen rechten meer aan het Unierecht kan ontlenen. Indien sprake is van gewijzigde feiten en omstandigheden dient verweerder de verblijfsrechtelijke positie van de betrokkene opnieuw te beoordelen alvorens tot het oordeel te komen dat hij geen rechtmatig verblijf heeft.\n\n5.2.. De rechtbank oordeelt als volgt. In de maatregel van bewaring is vermeld dat eiser heeft verklaard werkzaam te zijn voor een Nederlands uitzendbureau en dit ook heeft aangetoond, dat eiser werkzaam is in België waar hij ook wordt voorzien van woonruimte door de werkgever en dat hij in België mag verblijven. Naar het oordeel van de rechtbank vormen deze omstandigheden concrete aanwijzingen dat de feitelijke situatie van eiser sinds de beschikking van 6 maart 2025 is gewijzigd. Van verweerder mocht daarom worden verwacht dat hij kenbaar zou onderzoeken welke betekenis deze gewijzigde omstandigheden hebben voor de actuele verblijfsrechtelijke positie van eiser. Uit de maatregel van bewaring, het gehoor voorafgaand aan deze maatregel en de overige stukken in het dossier is niet gebleken dat een dergelijk onderzoek heeft plaatsgevonden. Daarbij betrekt de rechtbank dat uit het proces-verbaal van ophouding van eiser op 3 juni 2026 blijkt dat eiser is heengezonden, omdat sprake was van ‘mogelijk bestendig verblijf’. Uit het proces-verbaal van verhoor op die dag blijkt dat het werken voor een Nederlands uitzendbureau hier ook aan de orde is geweest. Vervolgens wordt nog geen maand later in de onderhavige maatregel van bewaring zonder kenbare motivering aangenomen dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft. Niet valt in te zien waarom verweerder er zonder nader onderzoek van uit heeft kunnen gaan dat eiser geen aan het Unierecht ontleend verblijfsrecht had. De motivering dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft, is onder deze omstandigheden onvoldoende draagkrachtig. Gelet hierop is de maatregel in strijd met artikel 3:2 en 3:46 van de Awb tot stand gekomen en is dan ook onrechtmatig. Deze beroepsgrond slaagt.\n\nConclusie en gevolgen\n\n6. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is gegrond. Deze maatregel is vanaf het moment van het opleggen daarvan onrechtmatig. De rechtbank beveelt de opheffing van deze maatregel met ingang van vandaag.\n\n6.1.. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien zij de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring beveelt aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen. De rechtbank acht gronden aanwezig om een schadevergoeding toe te kennen voor 10 dagen onrechtmatige (tenuitvoerlegging van de) vreemdelingenbewaring ten bedrage van 0 x € 160,- (verblijf politiecel) en 10 x € 120,- (verblijf detentiecentrum) = € 1.200,-.\n\n6.2.. Eiser krijgt een vergoeding van zijn proceskosten. Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- omdat de gemachtigde van eiser geacht wordt beroep te hebben ingesteld en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank:\n\n- verklaart het beroep gegrond;\n\n- veroordeelt de Staat der Nederlanden tot het betalen van € 1.200,- aan schadevergoeding aan eiser, te betalen door de griffier en beveelt de tenuitvoerlegging van deze schadevergoeding;\n\n- beveelt de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring met ingang van vandaag;\n\n- veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. S.N. Abdoelkadir, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Stehouwer, griffier.\n\nUitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:\n\nInformatie over hoger beroep\n\nEen partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.\n\n Het beroep tegen een maatregel van bewaring wordt ook aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding. Dit volgt uit artikel 106, eerste lid, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 106, eerste lid, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 59c van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 5.5 van het Vb.\n\n Dit volgt uit artikel 5.6, eerste lid, van het Vb.","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBDHA:2026:18726","ecli-nl-rbdha-2026-18726",{"courtName":72,"legalDomain":63,"decisionType":32,"procedureType":33},"Rotterdam"]