[{"data":1,"prerenderedAt":-1},["ShallowReactive",2],{"decision-ecli-de-neuris-kore700092025":3,"decision-more-ecli-de-neuris-kore700092025":18},{"id":4,"ecli":5,"caseNumber":6,"courtId":7,"courtName":8,"courtSlug":9,"decisionDate":10,"fullText":11,"language":12,"source":13,"sourceUrl":14,"summary":15,"slug":16,"metadata":17},"11156","ECLI:DE:NEURIS:KORE700092025","2 ARs 179\u002F24",46,"Bundesgerichtshof","bundesgerichtshof","2024-10-23T00:00:00.000Z","#  BGH, Beschluss vom 23. Oktober 2024 - 2 ARs 179\u002F24 \n\n## Leitsatz\n\n1\\. Zuständig für die Entscheidungen nach Art. 316p in Verbindung mit Art. 313 EGStGB ist nicht die Strafvollstreckungskammer, sondern stets das Gericht des ersten Rechtszugs.23\n\n2\\. Art. 313 Abs. 4 Satz 1 EGStGB ist in den Fällen des Art. 313 Abs. 3 EGStGB entsprechend anzuwenden.24\n\n## Tenor\n\n1\\. Der Beschluss des Amtsgerichts Mosbach vom 26. April 2024 wird aufgehoben.\n\n2\\. Für die Entscheidung über den Antrag auf Neufestsetzung der Einzelstrafe wegen Hausfriedensbruchs und der Gesamtstrafe aus dem Urteil des Amtsgerichts Mosbach vom 24\\. April 2017 ist das \n\n**Amtsgericht Mosbach**\n\nzuständig.\n\n## Gründe\n\n1\\. Das Landgericht – Strafvollstreckungskammer – Würzburg und das Amtsgericht Mosbach streiten darüber, welches von ihnen für die Entscheidung über den Antrag auf Neufestsetzung einer Einzel- und einer Gesamtstrafe gemäß Art. 316p EGStGB in Verbindung mit Art. 313 Abs. 3 Satz 2 und entsprechend Art. 313 Abs. 4 Satz 1 EGStGB zuständig ist. \n\nI.\n\n2\\. 1\\. Das Amtsgericht Mosbach hat den Verurteilten mit Urteil vom 24. April 2017 – 4 Ds 13 Js 8068\u002F16 – wegen Besitzes von Betäubungsmitteln in zwei Fällen, davon in einem Fall in Tateinheit mit Hausfriedensbruch, unter Einbeziehung einer Strafe aus dem Urteil des Amtsgerichts Buchen vom 29. Juni 2016 – 1 Ls 13 Js 5205\u002F14 – rechtskräftig zu einer Gesamtfreiheitsstrafe von zwei Jahren verurteilt. \n\n3\\. Soweit hier von Bedeutung liegen der Verurteilung folgende Feststellungen und Wertungen zugrunde: \n\n4\\. Nachdem der Verurteilte bereits am 3. November 2016 eine Ecstasytablette mit sich geführt hatte (Fall II.1 der Urteilsgründe), erschien er am 15. November 2016 im Dienstgebäude des Polizeireviers Mosbach und verblieb dort auch nach Ausspruch eines Platzverweises. Dabei führte er 22,75 Gramm Haschisch mit sich (Fall II.2 der Urteilsgründe). \n\n5\\. Den Sachverhalt zu Fall II.2 der Urteilsgründe hat das Amtsgericht als Hausfriedensbruch in Tateinheit mit „unerlaubtem“ Besitz von Betäubungsmitteln gewürdigt und eine Einzelstrafe von einem Jahr für tat- und schuldangemessen erachtet. \n\n6\\. 2\\. Nachdem das Landgericht Karlsruhe – Auswärtige Strafvollstreckungskammer Pforzheim – nach Teilvollstreckung die aus dem oben genannten Urteil verbliebene Restfreiheitsstrafe mit Beschluss vom 24. Oktober 2018 zunächst zur Bewährung ausgesetzt, die Strafaussetzung zur Bewährung sodann jedoch mit rechtskräftigem Beschluss vom 25. November 2021 widerrufen hatte, verbleibt eine zu vollstreckende Restfreiheitsstrafe von 150 Tagen. \n\n7\\. 3\\. In anderer Sache wurde gegen den Verurteilten die Unterbringung in einer Entziehungsanstalt angeordnet, die in der im Landgerichtsbezirk Würzburg gelegenen Rupert-Mayer-Klinik für Forensische Psychiatrie in Lohr am Main vollzogen wurde. Aufgrund der seit dem 20\\. Juni 2023 andauernden Flucht des Verurteilten steht eine Entscheidung über die Fortdauer des Maßregelvollzugs (§ 67e StGB) derzeit noch aus. \n\n8\\. 4\\. Die Staatsanwaltschaft Mosbach hat aufgrund des am 1. April 2024 in Kraft getretenen Gesetzes zum kontrollierten Umgang mit Cannabis und zur Änderung weiterer Vorschriften (BGBl. I Nr. 109) bei der Strafvollstreckungskammer des Landgerichts Würzburg beantragt, im Fall II.2 der Urteilsgründe des Urteils des Amtsgerichts Mosbach eine neue Einzelstrafe von neun Monaten Freiheitsstrafe für den Hausfriedensbruch sowie eine neue Gesamtfreiheitsstrafe von wiederum zwei Jahren festzusetzen. \n\n9\\. Das Landgericht – Strafvollstreckungskammer – Würzburg hat das Verfahren mit Beschluss vom 17. April 2024 an das Amtsgericht Mosbach verwiesen. Zur Begründung hat es ausgeführt, Art. 313 Abs. 5 EGStGB verweise nicht auf § 462a StPO, so dass eine Zuständigkeit der Strafvollstreckungskammer nicht gegeben sei. Das Amtsgericht Mosbach hat sich wiederum mit Beschluss vom 26. April 2024 für sachlich unzuständig erklärt und ausgeführt, dass die Zuständigkeit der Strafvollstreckungskammer nach § 462a StPO der „erstinstanzlichen Zuständigkeit“ auch in den Verfahren nach Art. 316p, Art. 313 Abs. 5 EGStGB vorgehe. Zugleich hat es die Sache dem Bundesgerichtshof zur Bestimmung des zuständigen Gerichts vorgelegt. \n\nII.\n\n10\\. 1\\. Der Bundesgerichtshof ist als gemeinschaftliches oberstes Gericht des Amtsgerichts Mosbach (Bezirk des Oberlandesgerichts Karlsruhe) und des Landgerichts Würzburg (Bezirk des Oberlandesgerichts Bamberg) zur Entscheidung des Zuständigkeitsstreits in Anwendung der §§ 14, 19 StPO berufen. \n\n11\\. 2\\. Zuständig für die Entscheidung über den Antrag auf Neufestsetzung der Einzelstrafe wegen Hausfriedensbruchs und der Gesamtstrafe aus dem Urteil des Amtsgerichts Mosbach vom 24. April 2017 ist das Amtsgericht Mosbach als Gericht des ersten Rechtszugs; eine Zuständigkeit der Strafvollstreckungskammern (§ 462a Abs. 1 StPO; § 78a GVG) ist nicht begründet. \n\n12\\. a) Der Zuständigkeit des Amtsgerichts Mosbach steht nicht entgegen, dass vorab ein drittes Gericht zu einer Entscheidung nach Art. 316p, Art. 313 Abs. 3 EGStGB berufen wäre. \n\n13\\. Zwar enthält das in das Urteil des Amtsgerichts Mosbach vom 24. April 2017 einbezogene Urteil des Amtsgerichts Buchen vom 29. Juni 2016 – 1 Ls 13 Js 5205\u002F14 – seinerseits eine Strafe wegen Handeltreibens mit Betäubungsmitteln in Tateinheit mit Besitz von Betäubungsmitteln. Sollte eine Neufestsetzung nach Art. 316p, Art. 313 Abs. 3 EGStGB notwendig sein, würde dies zunächst ein Tätigwerden des Amtsgerichts Buchen erfordern. \n\n14\\. Voraussetzung hierfür wäre nach Art. 316p, Art. 313 Abs. 3 EGStGB allerdings die Straflosigkeit des der einbezogenen Strafe zugrundeliegenden Lebenssachverhalts nach neuem Recht (vgl. bereits LG Karlsruhe, Beschluss vom 15. Mai 2024 – 20 StVK 228\u002F24, Rn. 16 ff. mit zustimmender Anmerkung Hillenbrand, StRR 2024, 31; AG Köln, Beschluss vom 16. Mai 2024 – 583 Ds 135\u002F22, Rn. 8; a.A. ohne Begründung Schleswig-Holsteinisches OLG, Beschluss vom 1. August 2024 – 1 Ws 123\u002F24, Rn. 13). Der Verurteilung durch das Amtsgericht Buchen lag jedoch eine jeweils hälftig zum Verkauf und Eigenkonsum gedachte Gesamtmenge von 173,55 Gramm Marihuana mit insgesamt 29 Gramm THC zugrunde, was nach der seit dem 1. April 2024 geltenden Rechtslage gemäß § 34 Abs. 1 Nr. 1 Buchstabe b), Nr. 4, Abs. 3 Satz 2 Nr. 4 KCanG eine Strafbarkeit wegen Handeltreibens mit Cannabis in Tateinheit mit Besitz von Cannabis begründen würde, so dass die Voraussetzungen für eine Neufestsetzung der Strafe nach Art. 316p, Art. 313 Abs. 3 EGStGB nicht vorliegen. Eine Analogie scheidet mangels planwidriger Regelungslücke aus. Es handelt sich vielmehr um eine bewusste gesetzgeberische Entscheidung, solche Sachverhalte, die – sei es aus tatsächlichen oder rechtlichen Gründen – weiterhin auch nach dem Konsumcannabisgesetz unter Strafe stehen, von der Privilegierung auszunehmen (vgl. so bereits LG Karlsruhe, Beschluss vom 15. Mai 2024 – 20 StVK 228\u002F24, Rn. 18 ff. mit Anmerkung Seel, StV 2024, 603). \n\n15\\. b) Die Voraussetzungen für eine Neufestsetzung der mit Urteil des Amtsgerichts Mosbach vom 24. April 2017 verhängten Einzelstrafe wegen Hausfriedensbruch in Tateinheit mit Besitz von Betäubungsmitteln und der ausgeurteilten Gesamtfreiheitsstrafe liegen vor, Art. 316p, Art. 313 Abs. 3 Satz 2 und entsprechend Art. 313 Abs. 4 Satz 1 EGStGB. \n\n16\\. aa) Gemäß Art. 316p EGStGB ist Art. 313 EGStGB entsprechend anzuwenden, wenn (u.a.) eine vor dem 1. April 2024 nach dem Betäubungsmittelgesetz „verhängte Strafe“ (gemeint: ausgeurteilter Lebenssachverhalt) nicht mehr strafbar und auch nicht mehr mit Geldbuße bedroht ist. \n\n17\\. Art. 313 Abs. 3 Satz 2 EGStGB bestimmt, dass, wenn der Täter wegen einer Handlung verurteilt worden ist, die eine nach neuem Recht nicht mehr anwendbare Strafvorschrift und zugleich eine andere Strafvorschrift verletzt hat, das Gericht „die auf die andere Gesetzesverletzung entfallende Strafe“ neu festsetzt, wenn die Strafe der Strafvorschrift entnommen worden ist, die den Sachverhalt, welcher der Verurteilung zugrunde lag, nicht mehr unter Strafe stellt oder mit Geldbuße bedroht. \n\n18\\. bb) Hiervon ausgehend liegen die Voraussetzungen für eine Neufestsetzung der Einzelstrafe für den Hausfriedensbruch im Fall II.2 der Urteilsgründe aus dem Urteil des Amtsgerichts Mosbach vom 24. April 2017 vor. \n\n19\\. Der Besitz von 22,75 Gramm Haschisch ist ausweislich des § 34 Abs. 1 Nr. 1 KCanG nicht länger sanktionsbewehrt. Der Verurteilung vom 24. April 2017 liegen mithin im Fall II.2 der Urteilsgründe eine nach neuem Recht auf den ausgeurteilten Sachverhalt nicht mehr anwendbare und zugleich eine andere Strafvorschrift (§ 123 StGB) zugrunde. Die Einzelstrafe wurde § 29 Abs. 1 BtMG und damit der Strafvorschrift entnommen, die den ausgeurteilten Sachverhalt nicht mehr unter Strafe stellt, so dass die auf die andere Gesetzesverletzung – hier den Hausfriedensbruch – entfallende Strafe neu festzusetzen ist. \n\n20\\. cc) Darüber hinaus liegen die Voraussetzungen zur Neufestsetzung der Gesamtstrafe in entsprechender Anwendung von Art. 313 Abs. 4 Satz 1 EGStGB vor. \n\n21\\. Die Vorschrift des Art. 313 Abs. 4 Satz 1 EGStGB setzt voraus, dass eine Gesamtstrafe eine Einzelstrafe im Sinne des Art. 313 Abs. 1 Satz 1 EGStGB enthält, mithin eine solche, die unter den dort genannten Voraussetzungen vollständig zu erlassen ist. Den hier gegebenen Fall der Neufestsetzung einer in einer Gesamtstrafe enthaltenen Einzelstrafe nach Art. 313 Abs. 3 Satz 2 EGStGB bildet sie nach ihrem Wortlaut nicht ab. Insoweit kann indes nichts Abweichendes gelten. Der Sinn und Zweck der Neufestsetzung der Gesamtstrafe nach Art. 313 Abs. 4 EGStGB liegt darin, dass die Höhe der gebildeten Gesamtstrafe maßgeblich von einer entfallenden Einzelstrafe beeinflusst sein kann. Dieser Gedanke trifft auf eine Neufestsetzung einer einzubeziehenden Einzelstrafe gleichermaßen zu. Wird diese nunmehr unter Zugrundelegung eines milderen Strafrahmens neu festgesetzt, kann sie im Einzelfall erheblich nach unten abweichen, was wiederum einen maßgeblichen Einfluss auf die Gesamtstrafe haben kann. \n\n22\\. Die aufgezeigte planwidrige Regelungslücke bei vergleichbaren Sachverhalten erfordert daher eine – zu Gunsten des Verurteilten wirkende – entsprechende Anwendung des Art. 313 Abs. 4 Satz 1 EGStGB (vgl. auch LG Karlsruhe, Beschluss vom 15. Mai 2024 – 20 StVK 228\u002F24 mit Anmerkung Seel, StV 2024, 603). \n\n23\\. c) Zuständig für die Entscheidung über den Antrag auf Neufestsetzung der Einzelstrafe für den Hausfriedensbruch und der Gesamtstrafe gemäß Art. 316p, Art. 313 Abs. 3 Satz 2 und entsprechend Art. 313 Abs. 4 EGStGB ist das Gericht des ersten Rechtszugs. \n\n24\\. aa) Art. 316p EGStGB enthält keine ausdrückliche Regelung dazu, welches Gericht für die Neufestsetzung der betroffenen Strafen zuständig ist. Der nach dieser Vorschrift sinngemäß anzuwendende Art. 313 EGStGB überträgt die Entscheidungszuständigkeit in Art. 313 Abs. 3 Satz 2 EGStGB auf „das Gericht“. Eine Unterscheidung im Sinne der Zuständigkeiten des § 462a StPO kennt die Vorschrift nicht; ob daher das erkennende Gericht oder bei einschlägigen Sachverhaltskonstellationen auch die Strafvollstreckungskammer gemeint ist, lässt sich dem Gesetz nicht ausdrücklich entnehmen. Lediglich Art. 313 Abs. 5 EGStGB erklärt, dass „bei Zweifeln“ für die richterlichen Entscheidungen nach den Absätzen 3 und 4 die §§ 458, 462 StPO Geltung beanspruchen. \n\n25\\. bb) Ausgehend hiervon haben sich zur Frage der Zuständigkeit für die Entscheidung nach Art. 316p, 313 EGStGB in der bisherigen Rechtsprechung zwei Rechtsauffassungen gebildet, wenn gegen den Verurteilten eine Freiheitsstrafe (§ 462a Abs. 1 StPO) oder eine Maßregel (§ 463 Abs. 1, § 462a Abs. 1 StPO) vollstreckt wird. \n\n26\\. (1) Die überwiegende und in der obergerichtlichen Rechtsprechung bislang einheitliche Ansicht sieht – in Abgrenzung zu den Strafvollstreckungskammern – die Zuständigkeit des „Gerichts des ersten Rechtszugs“ bzw. „des Tatgerichts“ oder „des erkennenden Gerichts“ begründet (vgl. Brandenburgisches OLG, Beschluss vom 21. Mai 2024 – 2 Ws 54\u002F24 [„Gericht des ersten Rechtszugs“]; OLG Stuttgart, Beschluss vom 6. Juni 2024 – 4 Ws 167\u002F24 [„erkennendes Gericht“]; OLG Dresden, Beschluss vom 7. Juni 2024 – 2 Ws 95\u002F24 [„Gericht des ersten Rechtszugs“]; Thüringer OLG, Beschlüsse vom 17. Juni 2024 – 1 Ws 190\u002F24, und vom 25. Juni 2024 – 1 Ws 204\u002F24 [„erkennendes Gericht“]; OLG Köln, Beschluss vom 18. Juni 2024 – 2 Ws 319\u002F24 [„Gericht des ersten Rechtszugs“]; OLG Nürnberg, Beschluss vom 26. Juni 2024 – Ws 420\u002F24 [„erkennendes Gericht“]; Schleswig-Holsteinisches OLG, Beschluss vom 1. August 2024 – 1 Ws 123\u002F24 [„Tatgericht“ bzw. „erkennendes Gericht, welches die Ausgangsstrafe festgesetzt hat“]; OLG München, Beschluss vom 6. August 2024 – 2 Ws 521\u002F24 [„erkennendes Gericht“]; Saarländisches OLG, Beschluss vom 8. August 2024 – 1 Ws 101\u002F24, Rn. 11 und 17 [ohne konkrete Bezeichnung], jeweils mwN; vgl. auch LG Aachen, Beschluss vom 29. April 2024 – 69 KLs 17\u002F19 („erkennendes Gericht“ bzw. „erstinstanzliches Gericht“). \n\n27\\. (2) Dem steht die Auffassung gegenüber, dass in den genannten Konstellationen die Strafvollstreckungskammern zur Entscheidung berufen seien (vgl. LG Trier, Beschluss vom 3. April 2024 – 10 StVK 189\u002F24; LG Kleve, Beschluss vom 6. Mai 2024 – 181 StVK 74\u002F24; LG Karlsruhe, Beschluss vom 15. Mai 2024 – 20 StVK 228\u002F24; wohl auch AG Köln, Beschluss vom 16. Mai 2024 – 583 Ds 135\u002F22). Begründet wird dies insbesondere damit, dass die Vorschrift des § 462a StPO von der Verweisung in Art. 313 Abs. 5 EGStGB mitumfasst werde. \n\n28\\. cc) Der Senat schließt sich der erstgenannten Auffassung an. Zuständig für die Entscheidung über die Neufestsetzung der (Gesamt-)Strafen nach Art. 316p, Art. 313 Abs. 3 und 4 EGStGB ist das Gericht des ersten Rechtszugs. Dies ergibt sich bereits aus der grundlegenden Zuständigkeits- und Aufgabenverteilung zwischen den erkennenden Gerichten und den Strafvollstreckungskammern, wonach die Festsetzung der tat- und schuldangemessenen Strafe den Tatgerichten obliegt, was sich in der gesetzlich geregelten Zuständigkeitsordnung widerspiegelt (hierzu (1)). Abweichendes lässt sich den Regelungen der Art. 316p, Art. 313 EGStGB nicht entnehmen; vielmehr fügen sich diese nach Wortlaut und Entstehungsgeschichte in dieses Regelungsgefüge ein (hierzu (2)). Hieraus folgt zugleich, dass stets die Zuständigkeit des Gerichts des ersten Rechtszugs begründet ist (hierzu (3)). \n\n29\\. (1) Bereits aus der Kompetenz- und Aufgabenverteilung zwischen den erkennenden Gerichten und den Strafvollstreckungskammern folgt für die Entscheidungen nach Art. 316p, Art. 313 Abs. 3 und 4 EGStGB die Zuständigkeit des erkennenden Gerichts. Es handelt sich um der Freiheitsentziehung vorgelagerte Entscheidungen, nämlich um solche der Strafzumessung. Dieser Zuständigkeitsbereich obliegt typischerweise dem erkennenden Gericht; die Festsetzung der tat- und schuldangemessenen Strafe und der damit einhergehende Wertungsakt ist (grundsätzlich) Sache des Tatgerichts (st. Rspr.; vgl. statt vieler BGH, Urteil vom 14\\. März 2018 – 2 StR 416\u002F18, NStZ 2019, 138, 139, Rn. 12). Sie bildet die Grundlage der Strafvollstreckung. Demgegenüber verfolgt die Einrichtung der Strafvollstreckungskammern zum 1. Januar 1975 (vgl. Art. 21 Nr. 132 und Art. 22 Nr. 6 iVm Art. 326 Abs. 1 EGStGB 1974, BGBl. I, S. 469) den Zweck, die während einer freiheitsentziehenden Maßnahme notwendig werdenden Entscheidungen im Interesse der Gleichbehandlung aller Insassen und der großen Sachkunde und Erfahrung der Richter möglichst ortsnah bei einem Spruchkörper zu konzentrieren (BT-Drucks. 7\u002F550, S. 312; vgl. MüKoStPO\u002FSchuster, GVG § 78a Rn. 1) und die Einheitlichkeit des auf die Resozialisierung des Täters gerichteten Handelns zu gewährleisten (BT-Drucks. 7\u002F550 S. 312). \n\n30\\. Diese Zuständigkeitsabgrenzung findet Ausdruck in den in § 78a Abs. 1 Satz 2 GVG enumarativ und abschließend (vgl. BGH, Beschluss vom 19. Januar 2017 – 2 ARs 426\u002F16, Rn. 31) geregelten Zuständigkeiten der Strafvollstreckungskammern. Hiernach sind diese zuständig für Entscheidungen nach den §§ 462a, 463 StPO, soweit sich aus der Strafprozessordnung nicht etwas Anderes ergibt, sowie für – die Vollstreckung betreffende – Entscheidungen nach dem Strafvollzugsgesetz und dem Gesetz über die internationale Rechtshilfe in Strafsachen. Zuständigkeiten für der Strafvollstreckung vorgelagerte Entscheidungen – wie hier der Neufestsetzung einer Strafe – sind diesen Regelungen fremd. Insbesondere erfassen die – hier allein in Betracht kommenden – §§ 462a, 463 StPO Entscheidungen nach Art. 316p, Art. 313 EGStGB nicht. \n\n31\\. Nach § 462a Abs. 1 StPO ist die Strafvollstreckungskammer für die nach den §§ 453, 454, 454a, 462 (in Verbindung mit § 450a Abs. 3 Satz 1 und §§ 458 bis 461) StPO zu treffenden Entscheidungen zuständig. Entscheidungen auf Neufestsetzung einer Strafe nach Art. 316p, Art. 313 Abs. 3 und 4 EGStGB sind nicht aufgeführt; sie lassen sich auch nicht unter die benannten Zuständigkeiten subsumieren. Insbesondere handelt es sich nicht um Entscheidungen im Sinne der §§ 458, 462 StPO; die Neufestsetzung der Strafe(n) unterscheidet sich maßgeblich von einer Entscheidung nach § 458 StPO. Zwar können nach dieser Vorschrift Einwendungen gegen die Zulässigkeit der Vollstreckung erhoben werden. § 458 StPO gilt aber nicht bei Einwendungen gegen den Bestand oder die Richtigkeit der zu vollstreckenden Entscheidung (vgl. KK-StPO\u002FAppl, 9. Aufl., § 458 Rn. 2; Meyer-Goßner\u002FSchmitt\u002FSchmitt, StPO, 67. Aufl., § 458 Rn. 9). Bei Entscheidungen nach Art. 316p, Art. 313 Abs. 3 und 4 EGStGB kommt es indes zu einer Durchbrechung der Rechtskraft und einer wertenden Neufestsetzung der zu vollstreckenden Strafe. Es handelt sich mithin um originäre Entscheidungen, die den eigentlich rechtskräftigen Strafanspruch des Staates der Höhe nach abändern. \n\n32\\. Ungeachtet dessen ist die aufgezeigte Zuständigkeitsabgrenzung der von § 78a Abs. 1 Satz 2 Nr. 1 GVG in Bezug genommenen Vorschrift des § 462a StPO nicht fremd, wie dessen Absatz 3 belegt. Hiernach liegt die Zuständigkeit für eine nachträgliche Gesamtstrafenbildung (§ 462a Abs. 3 Satz 1 StPO) grundsätzlich (vgl. zu einer Sonderkonstellation § 462a Abs. 5 Satz 2 StPO) – auch wenn ein Gericht des höheren Rechtszugs entschieden hat (§ 462a Abs. 3 Satz 3 StPO) – bei dem Gericht des ersten Rechtszugs und geht einer solchen der Strafvollstreckungskammern nach § 462a Abs. 1 StPO vor (vgl. BGH, Beschluss vom 28. April 1976 – 2 ARs 158\u002F76; MüKoStPO\u002FNestler, 2. Aufl., § 462a Rn. 36). Auch hierbei handelt es sich um einen wertenden Akt der Straffestsetzung, der dem Zuständigkeitsbereich der Strafvollstreckungskammern entzogen ist. \n\n33\\. (2) Schließlich fügt sich die Regelung des Art. 316p, Art. 313 Abs. 3 EGStGB in dieses Zuständigkeitsregime ein. \n\n34\\. (a) Bereits der Wortlaut des Art. 313 Abs. 3 EGStGB spricht in einer Gesamtschau für die Annahme, dass das erkennende Gericht und nicht die Strafvollstreckungskammer für die Neufestsetzung der Strafe zuständig ist (vgl. auch OLG Stuttgart, Beschluss vom 6\\. Juni 2024 – 4 Ws 167\u002F24, Rn. 13). \n\n35\\. Zwar lässt sich dem Wortlaut in Satz 2 kein ausdrücklicher Hinweis darauf entnehmen, welcher Spruchkörper zur Entscheidung berufen ist, benennt er doch lediglich „das Gericht“; er ist insoweit offen. Der Vorschrift des Art. 313 Abs. 3 Satz 3 EGStGB, die eine gleichlaufende Zuständigkeit im Vergleich zu Art. 313 Abs. 3 Satz 2 EGStGB enthält, lässt jedoch erkennen, dass in den dort geregelten Sachverhaltskonstellationen eine angemessene Ermäßigung der ursprünglich ausgeurteilten Strafe erfolgt, wenn anzunehmen ist, dass „das Gericht wegen der Verletzung der gemilderten Strafvorschrift auf eine höhere Strafe erkannt hat“. Der Gesetzgeber verwendet hier zweifach die Formulierung „das Gericht“, einerseits für die Zuständigkeit nach Art. 313 Abs. 3 StGB, andererseits mit Bezug zur ursprünglichen Strafe. Durch die identische Formulierung und die Herstellung dieses direkten Bezugs ist bereits im Wortlaut der Norm angelegt, dass das nach Art. 313 Abs. 3 EGStGB zuständige das erkennende Gericht ist. \n\n36\\. (b) Daneben streiten gesetzeshistorische Gesichtspunkte und damit zusammenhängende gesetzessystematische Erwägungen für die Zuständigkeit des erkennenden Gerichts (vgl. bereits OLG Stuttgart, Beschluss vom 6. Juni 2024 – 4 Ws 167\u002F24, Rn. 14 ff.). Zwar sind die Gesetzesmaterialien zu Art. 316p EGStGB unergiebig und lassen nicht erkennen, in welchem Spruchkörper „das Gericht“ im Sinne des Art. 313 Abs. 3 und 4 EGStGB zu sehen sein soll (vgl. u.a. BR-Drucks. 367\u002F23, S. 178 f; BT-Drucks. 20\u002F8704, S. 155; BT-Drucks. 20\u002F20\u002F10426; BT-Drucks. 20\u002F8763, S. 13). Indes belegen die Entstehungsgeschichte des Art. 313 EGStGB und damit einhergehende gesetzessystematische Gründe, dass nach dem gesetzgeberischen Willen das erkennende Gericht zur Neufestsetzung der Strafen berufen ist. \n\n37\\. So wurde Art. 313 EGStGB mit dem Einführungsgesetz zum Strafgesetzesbuch vom 2. März 1974 geschaffen (BGBl. I, S. 469, 642) und blieb seit seinem Inkrafttreten im April 1974 unverändert. Zu diesem Zeitpunkt existierte das heutige Zuständigkeitsregime des § 462a StPO noch nicht; § 462a StPO in den Fassungen bis zum 31. Dezember 1974 enthielt eine Regelung zur Strafgewalt der Amtsgerichte. Erst mit (demselben) Einführungsgesetz zum Strafgesetzbuch vom 2. März 1974 wurden die Strafvollstreckungskammern – und zwar zum 1. Januar 1975 (BGBl. I 1974, S. 469, 648) – gesetzlich eingeführt. Gleichwohl lassen sich hieraus Erkenntnisse gewinnen, die die Zuständigkeit des erkennenden Gerichts begründen. \n\n38\\. (aa) Art. 313 EGStGB ist Art. 97 des 1. Gesetzes zur Reform des Strafrechts vom 25. Juni 1969 (1. StrRG; BGBl. I, S. 645, 679) nachgebildet (BT-Drucks. 7\u002F550, S. 464 noch zu Art. 290 E-EGStGB). Art. 97 Abs. 2 des 1. StrRG erklärte die Vorschrift des § 8 des Gesetzes über die Straffreiheit vom 9. Juli 1968 (Straffreiheitsgesetz 1968; BGBl. I, S. 773, 774) für sinngemäß anwendbar. Dort wiederum fanden sich Regelungen zum Verfahren bei Zweifeln über den Eintritt und den Umfang der Straffreiheit. Über diese Frage hatte nach dessen Absatz 1 „das Gericht“ zu entscheiden und Absatz 3 erklärte für das Verfahren (u.a.) die Vorschriften der §§ 458, 462, 462a StPO a.F. für anwendbar. Zum Regelungszeitpunkt des Art. 97 des 1. StrRG im Jahr 1969 existierten die Strafvollstreckungskammern noch nicht; vielmehr erklärte die Vorschrift des § 462 Abs. 1 Satz 1 StPO in den Fassungen bis zum 31. Dezember 1974 für die bei der Strafvollstreckung notwendig werdenden gerichtlichen Entscheidungen das Gericht des ersten Rechtszugs für zuständig. Demnach nahm Art. 97 des 1. StrRG in Verbindung mit § 8 des Straffreiheitsgesetzes 1968 das Gericht des ersten Rechtszugs als zuständiges Gericht in Bezug. Diese Zuständigkeit sollte nach dem Willen des Gesetzgebers auch für Art. 313 EGStGB gelten. Denn nach den Gesetzesmaterialien soll die Vorschrift (u.a.) derjenigen des Art. 97 des 1. StrRG entsprechen (BT-Drucks. 7\u002F550, S. 464 noch zu Art. 290 E-EGStGB). \n\n39\\. (bb) Überdies hat der Gesetzgeber bei Einrichtung der Strafvollstreckungskammern keine Veranlassung gesehen, deren Zuständigkeit für Entscheidungen nach Art. 313 EGStGB ausdrücklich zu regeln. Dies hätte aber nahegelegen, wäre der Gesetzgeber nicht ohnehin von einer Zuständigkeit des Gerichts des ersten Rechtszugs ausgegangen. Denn während Art. 313 EGStGB bereits einen Monat nach der Gesetzesverkündung (vgl. Art. 326 Abs. 3 EGStGB; BGBl. I 1974, S. 469, 648) im April 1974 in Kraft trat, traten die Regelungen zur Einführung der Strafvollstreckungskammern erst zum 1. Januar 1975 in Kraft. Dass der Gesetzgeber ohne ausdrückliche Klarstellung zwei unterschiedliche Zuständigkeiten – einerseits bis zum 31. Dezember 1974, andererseits ab dem 1. Januar 1975 – schaffen wollte, ist auszuschließen. Vielmehr wäre bereits zu diesem Zeitpunkt eine explizite Regelung in Abkehr der bis dahin geltenden Zuständigkeiten zu erwarten gewesen. \n\n40\\. (3) Nach alledem ist das für die Neufestsetzung der (Gesamt-)Strafen nach Art. 313 Abs. 3 und 4 EGStGB zuständige erkennende Gericht stets das Gericht des ersten Rechtszugs; dies gilt auch dann, wenn ein Gericht eines höheren Rechtszugs die betroffene Strafe festgesetzt hat (vgl. § 462a Abs. 3 Satz 1 und 3 StPO; vgl. auch BGH, Beschluss vom 14\\. August 1997 – 2 ARs 330\u002F97, Rn. 2; KK-StPO\u002FAppl, 9. Aufl., § 462a Rn. 31; MüKoStPO\u002FNestler, 1\\. Aufl., § 462a Rn. 31). Die im historischen Kontext in Bezug genommenen Vorschriften kannten stets allein die Zuständigkeit des Gerichts des ersten Rechtszugs. Zeng Appl Meyberg Lutz Herold","de","jurionline_de","","Zuständigkeit für Entscheidung über Antrag auf Neufestsetzung einer Einzelstrafe","ecli-de-neuris-kore700092025",null,[19,34,44,54,64],{"id":20,"ecli":21,"caseNumber":14,"courtId":22,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":24,"language":25,"source":26,"sourceUrl":27,"summary":14,"slug":28,"metadata":29},"410","ECLI:NL:RBLIM:2026:6423",66,"2026-07-08T00:00:00.000Z","RECHTBANK limburg\n\nZittingsplaats Roermond\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: ROE 25 \u002F 2565\n\nuitspraak van de meervoudige kamer van 8 juli 2026 in de zaak tussen\n\n [belanghebbende] , gevestigd te [plaats], belanghebbende\n\n(gemachtigde: M.O.E. Uyen)\n\nen\n\nde heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking Gemeenten en Waterschappen, de heffingsambtenaar (gemachtigde: A. van den Dool).\n\nProcesverloop\n\nDe heffingsambtenaar heeft op grond van de Wet waardering onroerende zaken (Wet woz) de waarde van de onroerende zaken van belanghebbende voor het belastingjaar 2025 vastgesteld (het primaire besluit).\n\nBelanghebbende heeft tegen het primaire besluit bezwaar gemaakt.\n\nDe heffingsambtenaar heeft het bezwaar van belanghebbende gegrond verklaard (het bestreden besluit). Aan belanghebbende is een proceskostenvergoeding van in totaal € 161,74 toegekend.\n\nBelanghebbende heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.\n\nDe heffingsambtenaar heeft verweer gevoerd.\n\nOp 4 mei 2026, aangevuld op 11 mei 2026, zijn van belanghebbende nadere gronden en stukken ontvangen.\n\nHet onderzoek ter zitting heeft vervolgens plaatsgevonden op 15 mei 2026. Belanghebbende heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. L.H.G.M. Driessen, kantoorgenote van haar gemachtigde bij Previcus B.V. te Boxmeer. De heffingsambtenaar heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.\n\nOverwegingen\n\n1. De rechtbank stelt vast dat de woz-waarde tussen partijen niet meer in geschil is. Het beroep van belanghebbende richt zich enkel tegen de toegekende proceskostenvergoeding en spitst zich toe op de vraag of de heffingsambtenaar bij de vaststelling van de proceskostenvergoeding in bezwaar toepassing heeft mogen geven aan de vermenigvuldigingsfactor 0,125 van artikel 30a, eerste lid, van de Wet woz, zoals dit artikellid luidt met ingang van 1 januari 2025.\n\n2. De heffingsambtenaar heeft in het bestreden besluit de proceskostenvergoeding van € 161,74 als volgt gespecificeerd:\n\n- indienen bezwaarschrift: 1 punt x waarde per punt € 647,- x factor 0,125 = € 80,87 +\n\n- bijwonen hoorzitting: 1 punt x waarde per punt € 647,- x factor 0,125 = € 80,87 = € 161,74.\n\n3. Belanghebbende vindt dat de heffingsambtenaar een te lage proceskostenvergoeding heeft toegekend. Zij verzoekt de rechtbank om artikel 30a van de Wet woz buiten toepassing te laten, omdat haar gemachtigde een bijzonder geval is als bedoeld in het zogenoemde 30a-arrest van de Hoge Raad van 17 januari 2025 (ECLI:NL:HR:2025:46).\n\n4. In het 30a-arrest heeft de Hoge Raad geoordeeld dat bijzondere gevallen zich onderscheiden doordat zij niet voldoen aan de volgende kenmerken: dat aan de belanghebbende rechtsbijstand wordt verleend door een beroepsmatig optredende gemachtigde, dan wel een kantoor, waarvan het bedrijfsmodel eruit bestaat dat\n\n( i) wordt opgetreden op basis van no cure no pay,\n\n(ii) daarbij zodanige afspraken met de cliënten worden gemaakt dat het bedrag van eventuele proceskostenvergoedingen aan de gemachtigde of aan het kantoor wordt afgedragen, en\n\n(iii) de procedures op een zodanige wijze worden gevoerd dat de daarin toegekende proceskostenvergoedingen de in redelijkheid gemaakte kosten ver overtreffen.\n\n5. De daarbij te hanteren regels zijn nader uitgewerkt in de arresten van de Hoge Raad van 25 april 2025 (ECLI:NL:HR:2025:670) en 18 juli 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1175).\n\n5.1.. Volgens de Hoge Raad rusten op de belanghebbende de stelplicht en bewijslast van feiten die meebrengen dat buiten redelijke twijfel komt vast te staan dat, beoordeelt naar de situatie op het moment waarop het desbetreffende rechtsmiddel is aangewend, het bedrijfsmodel van de betreffende gemachtigde of diens kantoor kennelijk niet allehiervoor bedoelde drie kenmerken heeft en dat aldus sprake is van een bijzonder geval. Er is dus (al) sprake van een bijzonder geval als één van de drie kenmerken niet van toepassing is.\n\n5.2.. Bij de beoordeling van het bedrijfsmodel gaat het niet specifiek om de werkzaamheden die de gemachtigde heeft verricht in de procedure waarop de proceskostenvergoeding ziet. Met het bedrijfsmodel is namelijk meer in het algemeen de wijze bedoeld waarop de gemachtigde zijn inkomsten verwerft met het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand.\n\n5.3.. Indien het bedrijfsmodel van een gemachtigde of een kantoor inhoudt dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i), of op een grondslag die daarmee in wezen overeenkomt en daarmee dus op één lijn kan worden gesteld, en dat daarbij afspraken met de cliënten worden gemaakt als hiervoor onder (ii) bedoeld, zal aldus moeten worden beoordeeld of dit bedrijfsmodel voldoet aan het hiervoor onder (iii) vermelde kenmerk van vergaande overdekking. Daartoe moet een vergelijking worden gemaakt tussen enerzijds het totale bedrag aan proceskostenvergoedingen dat aan de gemachtigde of aan het kantoor wordt afgedragen, en anderzijds het totale bedrag van de kosten van de gemachtigde of van het kantoor die kunnen worden toegerekend aan het voeren van de procedures waarop die proceskostenvergoedingen betrekking hebben. Het komt dus erop aan of het totale bedrag van de afgedragen proceskostenvergoedingen het totale bedrag van de zojuist bedoelde kosten verre overtreft. De omstandigheid dat vaak geheel of ten dele gebruik wordt gemaakt van gestandaardiseerde tekstblokken die niet zijn toegespitst op de desbetreffende zaak, vormt een aanwijzing dat het bedrijfsmodel wel het derde kenmerk van vergaande overdekking heeft, en zal daarom in het algemeen volstaan om aan te nemen dat de belanghebbende niet in dit door hem te leveren bewijs is geslaagd.\n\n6. In het arrest van 26 september 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1375) heeft de Hoge Raad nader uitgewerkt wanneer sprake is van een bedrijfsmodel dat eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i). Bij optreden op basis van no cure no pay moet worden uitgegaan van afspraken tussen de belanghebbende en de rechtsbijstandverlener op grond waarvan de belanghebbende geen financieel risico loopt bij inschakeling van de rechtsbijstandverlener, omdat geen instapvergoeding verschuldigd is noch een percentage van de bespaarde belasting als vergoeding moet worden afgestaan (zie Kamerstukken II 2023\u002F24, 36 427, nr. 3, blz. 2). Bij de beoordeling van de vraag of het bedrijfsmodel van een beroepsmatig optredende gemachtigde, dan wel een kantoor, eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay, komt het dus erop aan of die gemachtigde dan wel diens kantoor afspraken maakt met klanten op grond waarvan zij geen financieel risico lopen bij het verstrekken van de opdracht tot het verlenen van rechtsbijstand in een belastingprocedure. De verschuldigdheid van een instapvergoeding staat niet in alle gevallen eraan in de weg dat afspraken met een rechtsbijstandsverlener worden aangemerkt als afspraken op basis van no cure no pay. Onder het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand op basis van no cure no pay wordt namelijk ook begrepen het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand op een grondslag die daarmee in wezen overeenkomt en daarmee dus op één lijn kan worden gesteld. Dan moet worden gedacht aan de betaling van een zodanig laag bedrag dat die betaling als een pro forma of symbolische bijdrage moet worden beschouwd.\n\n7. De rechtbank stelt vast dat de gemachtigde van belanghebbende in deze zaak niet heeft bestreden dat haar bedrijfsmodel de hiervoor onder (ii) en (iii) vermelde kenmerken heeft.\n\n8. Belanghebbende bestrijdt dat het bedrijfsmodel van haar gemachtigde ten tijde van het instellen van bezwaar (en beroep) eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i). Hiertoe heeft de gemachtigde verwezen naar een beschrijving van haar per 1 januari 2025 gewijzigde bedrijfsmodel (“Bijzonder geval: bedrijfsmodel Previcus en artikel 30a Wet WOZ”).\n\n8.1.. Volgens die beschrijving is de werkwijze met ingang van 1 januari 2025 fundamenteel gewijzigd. Het aantal dossiers is vanaf 2025 aanzienlijk afgenomen van 128.000 zaken naar circa 1.291 zaken. De zaken worden (vrijwel) niet meer op basis van no cure no pay uitgevoerd, maar volgens een regulier model waarin een cliënt, ongeacht de uitkomst van de zaak, een vaste startvergoeding betaalt (doorgaans gebaseerd op het aantal aanslagbiljetten) en\u002Fof een deel van de gerealiseerde besparing afdraagt (in bijna alle gevallen 40% van de besparing). De vóór 2025 aangebrachte zaken worden nog op basis van no cure no pay uitgevoerd. Bovendien worden vanaf 2025 alle aanslagbiljetten op voorhand gescreend en worden enkel de zaken doorgezet waarbij op voorhand onvoldoende duidelijk is dat er geen fouten zijn gemaakt. Er is, aldus de beschrijving, geen sprake meer van een grote massa waar de wetswijziging (Wet herwaardering proceskostenvergoeding WOZ en Bpm) op zag. De gemachtigde richt zich voortaan op de zakelijke markt, waarbij vrijwel altijd ook prijsafspraken met belanghebbenden worden gemaakt die losstaan van eventueel toegekende proceskostenvergoedingen.\n\n8.2.. De gemachtigde heeft de prijsafspraken over 2025 als volgt in een overzicht opgenomen.\n\n8.3.. De vermelding in de volmacht dat de vergoeding voor de werkzaamheden uitsluitend het totaal van de proceskostenvergoedingen bedraagt, klopt, aldus de beschrijving, niet meer. De onderliggende overeenkomsten bepalen dat cliënten zelf vergoedingen verschuldigd zijn. De proceskostenvergoeding speelt daarin nog slechts een kleine aanvullende rol.\n\n9. Op 4 mei 2026 heeft de gemachtigde van belanghebbende de facturen en betaalbewijzen in een groot aantal zaken, waarin zij als gemachtigde optreedt, ingezonden. Op 11 mei 2026 is daarvan een overzicht overgelegd. Die stukken bevestigen het beeld dat de beschrijving van het bedrijfsmodel geeft. Uit de facturen en betaalbewijzen blijkt namelijk dat de gemachtigde van een groot deel van haar cliënten een “besparingsfee” van minimaal 30% van de eventuele belastingbesparing vraagt, zij die “besparingsfee” aan haar cliënten factureert en die “besparingsfee” vervolgens ook door de cliënten wordt betaald.\n\n10. Daarnaast komt uit de facturen en betaalbewijzen naar voren dat de meeste cliënten (bovenop de “besparingsfee”) tevens een (in hoogte variërende) “startfee” zijn verschuldigd. Op zitting heeft de gemachtigde toegelicht dat, indien overeengekomen, de “startfee” altijd wordt gefactureerd en betaald. Dat dit niet in alle gevallen gebeurt blijkt uit de overgelegde facturen en betaalbewijzen, en komt, aldus de gemachtigde, doordat de “startfee”, die ongeacht de uitkomst is verschuldigd, in die gevallen eerder is gefactureerd en betaald. Dat is anders bij de “besparingsfee”, die niet eerder dan na het nemen van het bestreden besluit in rekening kan worden gebracht, omdat dan pas de (hoogte van de) besparing duidelijk is.\n\n11. De heffingsambtenaar heeft zich ter zitting op het standpunt gesteld dat het pas op 4 mei 2026 door de gemachtigde van belanghebbende indienen van facturen en betaalbewijzen (die op 6 mei 2026 door de rechtbank zijn vrijgegeven), die al in 2025 beschikbaar waren, in strijd is met een goede procesorde. De rechtbank overweegt dat partijen in beginsel vrij zijn om gedurende de procedure hun standpunten aan te vullen. Die vrijheid wordt echter begrensd door de beginselen van de goede procesorde. Hoewel de late indiening van reeds voorhanden zijnde stukken niet de schoonheidsprijs verdient, ziet de rechtbank hierin geen grond om die stukken vanwege strijd met een goede procesorde buiten beschouwing te laten. Hiertoe acht de rechtbank van belang dat de stukken een onderbouwing vormen van een eerder door de gemachtigde ingenomen standpunt, een reactie zijn op het verweerschrift en dat de aard en de omvang van de stukken niet zodanig zijn dat van de heffingsambtenaar om adequaat hierop te kunnen reageren een nader diepgaand (feiten)onderzoek wordt gevergd. De inhoudelijke reactie van de heffingsambtenaar op de stukken in de pleitnota bevestigen dit oordeel.\n\n12. De rechtbank stelt voorop dat voor haar de facturen en de betaalbewijzen leidend zijn voor de beoordeling van de vraag of kenmerk (i) op de gemachtigde van belanghebbende van toepassing is. Naar het oordeel van de rechtbank zijn (alleen) die stukken, en niet (ook) de overeenkomst, de website en de algemene voorwaarden van de gemachtigde (op 9 februari 2025), waarvan gesteld is dat die op dat moment nog niet in overeenstemming met het gewijzigde bedrijfsmodel waren gebracht, relevant voor de vraag of sprake is van een bedrijfsmodel op basis van no cure no pay. Omdat het bedrijfsmodel van de gemachtigde (en niet de vergoedingen in de aan de rechtbank voorliggende zaken) moet worden beoordeeld, blijft die beoordeling, anders dan de heffingsambtenaar stelt, niet beperkt tot de gemeenten binnen het ambtsgebied van de heffingsambtenaar. Daaruit volgt ook dat op grond van het (incidenteel) ontbreken van facturen en betaalbewijzen in aan de rechtbank voorliggende zaken niet zonder meer kan worden geconcludeerd dat kenmerk (i) op het bedrijfsmodel van de gemachtigde van toepassing is.\n\n13. De rechtbank is van oordeel dat met voldoende gegevens is onderbouwd dat de gemachtigde in 2025 voor een groot deel van de procedures een “besparingsfee” in rekening heeft gebracht. Door het betalen van een “besparingsfee” loopt een belanghebbende bij de inschakeling een gemachtigde voor het voeren van een procedure een financieel risico (zie hiervoor het arrest van de Hoge Raad van 26 september 2025). Deze door de gemachtigde gevraagde vergoeding (van 30-40%) acht de rechtbank, nog daargelaten dat de Hoge Raad dat enkel ten aanzien van “instapvergoedingen” heeft geoordeeld, ook niet dusdanig laag dat kan worden gesproken van rechtsbijstandverlening op een grondslag die in wezen overeenkomt met rechtsbijstandverlening op basis van no cure no pay. Op grond van het vorenstaande heeft belanghebbende, naar het oordeel van de rechtbank, buiten redelijke twijfel bewezen dat het bedrijfsmodel van de gemachtigde ten tijde van het instellen van bezwaar niet het kenmerk van optreden op basis van no cure no pay heeft (i). Daaraan doet niet af dat een belanghebbende vooraf ermee heeft ingestemd dat een eventuele vergoeding van proceskosten aan de gemachtigde toekomt. Dat geldt ook voor het ontbreken van facturen en betaalbewijzen van op een eerder moment in rekening gebrachte “startfees” en de door de heffingsambtenaar gestelde inconsistenties in de hoogte hiervan.\n\n14. Uit het vorenstaande volgt dat sprake is van een bijzonder geval en de heffingsambtenaar ten onrechte toepassing heeft gegeven aan artikel 30a, eerste lid, van de Wet woz.\n\n15. Dit betekent dat het beroep van belanghebbende gegrond is. De rechtbank vernietigt het bestreden besluit voor zover dat ziet op de toegekende proceskostenvergoeding en bepaalt met toepassing van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder b, van de Algemene wet bestuursrecht de proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase op € 1.332,- (2 x € 666,-).\n\n16. Aan het standpunt van belanghebbende dat aan het bestreden besluit een motiveringsgebrek kleeft, wordt niet toegekomen.\n\n17. Omdat het beroep gegrond is, moet de heffingsambtenaar het griffierecht aan belanghebbende vergoeden.\n\n18. De rechtbank acht termen aanwezig om de heffingsambtenaar te veroordelen in de proceskosten die belanghebbende redelijkerwijs heeft moeten maken in verband met de behandeling van het beroep, een en ander eveneens overeenkomstig de normen van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Aan belanghebbende is door een derde beroepsmatig rechtsbijstand verleend. Voor de in aanmerking te nemen proceshandelingen worden 2 punten (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen op zitting met een waarde van € 934,- per punt) toegekend. De rechtbank bepaalt in overeenstemming met het Richtsnoer proceskostenvergoeding belastingkamers gerechtshoven 2024 (neergelegd in de uitspraak van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 7 augustus 2024, ECLI:NL:GHSHE:2024:2524) de wegingsfactor op 0,5. Gelet hierop bedraagt het vanwege de in deze zaak verleende rechtsbijstand te vergoeden bedrag in totaal € 934,-.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank:\n\n- verklaart het beroep gegrond;\n\n- vernietigt het bestreden besluit voor zover dat ziet op de toegekende proceskostenvergoeding, stelt de proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase vast op € 1.332,- en bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde besluit;\n\n- draagt de heffingsambtenaar op het betaalde griffierecht van € 385,- aan belanghebbende te vergoeden;\n\n- veroordeelt de heffingsambtenaar in de proceskosten van belanghebbende wegens verleende rechtsbijstand in beroep tot een bedrag van € 934,-.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. B.F.A. van Huijgevoort, voorzitter, en mrs. E.P.J. Rutten en J.H. van Hoof leden, in aanwezigheid van mr. D.D.R.H. Lechanteur, griffier.De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 8 juli 2026.\n\ngriffier rechter\n\nAfschrift verzonden aan partijen op: 8 juli 2026.\n\nRechtsmiddel\n\nTegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de verzenddatum hoger beroep instellen bij het gerechtshof ’s-Hertogenbosch (belastingkamer).\n\nU kunt digitaal beroep instellen via www.rechtspraak.nl. Daar klikt u op “Formulieren en inloggen”. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof ’s-Hertogenbosch (belastingkamer).\n\nBij het instellen van het hoger beroep dient het volgende in acht te worden genomen:\n\n1. bij het hogerberoepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd;\n\n2 - het hogerberoepschrift moet, indien het op papier wordt ingediend, ondertekend zijn. Verder moet het ten minste het volgende vermelden:\n\na. de naam en het adres van de indiener;\n\nb. de datum van verzending;\n\nc. een omschrijving van de uitspraak waartegen het hoger beroep is ingesteld;\n\nd. de redenen waarom u het niet eens bent met de uitspraak (de gronden van het hoger beroep).","nl","rechtspraak_nl","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBLIM:2026:6423","ecli-nl-rblim-2026-6423",{"courtName":30,"legalDomain":31,"decisionType":32,"procedureType":33},"Roermond","Bestuursrecht; Belastingrecht","uitspraak","Uitspraak",{"id":35,"ecli":36,"caseNumber":37,"courtId":38,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":39,"language":40,"source":41,"sourceUrl":14,"summary":42,"slug":43,"metadata":17},"85","ECLI:RO:2026:JudecatoriaSECTORUL5BUCURESTI:17050-302-2025-a1","17050\u002F302\u002F2025\u002Fa1",97,"Admite cererea de îndreptare a erorii materiale din cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026, pronunţată de Judecătoria Sectorului 5 Bucure?ti în dosar nr. 17050\u002F302\u002F2025, formulată din oficiu.       \nDispune îndreptarea erorii materiale strecurată în cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026 pronun?ată în cadrul dosarului nr. 17050\u002F302\u002F2025, în sensul re?inerii că pârâtul Vasile Constantin are codul numeric personal ............, iar nu ............., astfel cum în mod eronat s-a consemnat.   \nPrezenta încheiere face parte integrantă din cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026 pronun?ată în cadrul dosarului nr. 17050\u002F302\u002F2025.   \nÎndreptarea se va efectua în toate exemplarele sentin?ei.\n\tCu drept de apel în 30 de zile de la comunicare. Cererea de apel se va depune la Judecătoria Sectorului 5 Bucure?ti.   \n\tPronun?ată prin punerea solu?iei la dispozi?ia păr?ilor prin intermediul grefei instan?ei, astăzi, 08.07.2026.\n","ro","portalquery_ro","Admite cererea","ecli-ro-2026-judecatoriasectorul5bucuresti-17050-302-2025-a1",{"id":45,"ecli":46,"caseNumber":14,"courtId":47,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":48,"language":25,"source":26,"sourceUrl":49,"summary":14,"slug":50,"metadata":51},"296","ECLI:NL:GHDHA:2026:2250",58,"Rolnummer: 22-001978-23\n\nParketnummer: 10-066729-23\n\nDatum uitspraak: 8 juli 2026\n\nTEGENSPRAAK\n\nArrestvan de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof Den Haag gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Rotterdam van 28 juni 2023 in de strafzaak tegen de verdachte:\n\n [verdachte],\n\ngeboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 2002,\n\nBRP-adres: [BRP-adres] , [woonplaats] .\n\nOnderzoek van de zaak\n\nDit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg en het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van dit hof.\n\nHet hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.\n\nProcesgang\n\nIn eerste aanleg is de verdachte van het onder 1 tenlastegelegde vrijgesproken en ter zake van het onder 2 en 3 tenlastegelegde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 120 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 73 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren. Voorts is beslist op de vorderingen van de benadeelde partijen, zoals nader omschreven in het vonnis waarvan beroep.\n\nNamens de verdachte is tegen het vonnis hoger beroep ingesteld.\n\nOmvang van het hoger beroep\n\nDe verdachte is door de rechtbank Rotterdam vrijgesproken van hetgeen aan hem onder 1 is tenlastegelegd. Het hoger beroep is door de verdachte onbeperkt ingesteld en is derhalve mede gericht tegen de in eerste aanleg gegeven beslissing tot vrijspraak. Gelet op hetgeen is bepaald in artikel 404, vijfde lid, van het Wetboek van Strafvordering staat voor de verdachte tegen deze beslissing geen hoger beroep open. Het hof zal de verdachte mitsdien niet-ontvankelijk verklaren in het ingestelde hoger beroep, voor zover dat is gericht tegen de in het vonnis waarvan beroep gegeven vrijspraak.\n\nWaar hierna wordt gesproken van \"de zaak\" of \"het vonnis\", wordt daarmee bedoeld de zaak of het vonnis voor zover op grond van het vorenstaande aan het oordeel van dit hof onderworpen.\n\nTenlastelegging\n\nAan de verdachte is – voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen – tenlastegelegd dat:\n\n2. hij op of omstreeks 01 januari 2023 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard, openlijk, te weten, op of aan de Smidsweg en\u002Fof de Langestraat, in elk geval op of aan (een) openbare weg(en), in vereniging geweld heeft gepleegd tegen een of meer verbalisanten van de politie Eenheid Rotterdam, te weten [hoofdagent] (hoofdagent) en\u002Fof [aspirant] (aspirant) en\u002Fof één of meer verbalisanten, zijnde groepsleden van de Mobiele Eenheid van politie Eenheid Rotterdam, te weten [verbalisant 1] en\u002Fof [verbalisant 2] en\u002Fof [verbalisant 3] en\u002Fof [verbalisant 4] en\u002Fof [verbalisant 5] en\u002Fof [verbalisant 6] en\u002Fof [verbalisant 7] en\u002Fof [verbalisant 8] en\u002Fof [verbalisant 9] en\u002Fof [verbalisant 10] en\u002Fof [verbalisant 11] en\u002Fof [verbalisant 12] en\u002Fof [verbalisant 13] en\u002Fof [verbalisant 14] en\u002Fof [verbalisant 15] en\u002Fof [verbalisant 16] en\u002Fof [verbalisant 17] en\u002Fof [verbalisant 18] en\u002Fof [verbalisant 19] en\u002Fof [verbalisant 20] , althans een of meer (andere) verbalisanten door\n\n- één of meer stuks zwaar (illegaal) vuurwerk (betreffende onder meer: cobra's \u002F nitraten \u002F shells) en\u002Fof vuurwerkbommen op\u002Ftegen, althans in de richting van\u002Fnaar voornoemde verbalisanten af te schieten en\u002Fof te gooien, waarbij voornoemd(e) vuurwerk\u002Fvuurwerkbommen vlakbij\u002Fnaast het\u002Fde lichamen en\u002Fof het\u002Fde hoofden\u002Fgezichten van voornoemde verbalisanten tot ontploffing is\u002Fzijn gekomen en\u002Fof\n\n- ( met kracht) één of meer stenen en\u002Fof glaswerk op\u002Ftegen, althans in de richting van voornoemde verbalisanten te gooien en\u002Fof\n\n- ( dreigend) zich op te dringen aan voornoemde ambtenaren en\u002Fof\n\n- ( daarbij) (dreigend) een of meerdere ploertendoders, althans slagvoorwerpen, aan voornoemde ambtenaren te tonen\u002Fvoor te houden en\u002Fof\n\n- ( daarbij) aan die [aspirant] en\u002Fof [hoofdagent] en\u002Fof een of meer (andere) verbalisanten de weg te versperren, althans de doorgang te beletten en\u002Fof (daarbij) te verhinderen dat die [aspirant] en\u002Fof [hoofdagent] en\u002Fof anderen met\u002Fin een (politie)voertuig weg konden rijden en\u002Fof\n\n- naar\u002Fin de richting van voornoemde ambtenaren te schelden, met de woorden: \"Kankerlijers\", \"Kanker op joh\" en\u002Fof \"Kankerpolitie\" en\u002Fof\n\n- ( met kracht) op\u002Ftegen het (politie)schild van die [verbalisant 2] te trappen\u002Fschoppen;\n\n3. hij op of omstreeks 31 december 2022 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard opzettelijk en wederrechtelijk een vuilnisbak\u002Fprullenbak, in elk geval enig goed, dat\u002Fdie geheel of ten dele aan Gemeente Hoeksche Waard, in elk geval aan een ander dan aan verdachte toebehoorde(n) heeft vernield, beschadigd, onbruikbaar gemaakt.\n\nVordering van de advocaat-generaal\n\nDe advocaat-generaal heeft gevorderd dat het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de bewezenverklaring zal worden bevestigd en dat de verdachte ter zake van het onder 2 en 3 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 107 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 60 dagen voorwaardelijk en met een proeftijd van 2 jaren.\n\nHet vonnis waarvan beroep\n\nHet vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven omdat het hof zich daarmee niet verenigt.\n\nVrijspraak\n\nDe advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat het onder 2 tenlastegelegde wettig en overtuigend kan worden bewezenverklaard, nu de verdachte met zijn handelen een bijdrage van voldoende gewicht heeft geleverd aan het openlijk geweld tegen de desbetreffende verbalisanten. Zo heeft de verdachte voorafgaand aan de jaarwisseling deel genomen aan een WhatsApp-groep waarin werd gesproken over het voornemen onrust te veroorzaken ten tijde van de jaarwisseling. Voorts heeft de verdachte in de nacht van de jaarwisseling – nadat hij door leden van de Mobiele Eenheid (ME) was ingesloten –op zijn telefoon een video-opname gemaakt waarin er samen met medeverdachte [medeverdachte] (hierna: [medeverdachte] ) wordt gepraat over het doodschoppen van een ME’er. Vijftien minuten nadat hij deze video had opgenomen, is [medeverdachte] aangehouden voor het schoppen tegen het schild van een ME’er.\n\nHet hof overweegt als volgt.\n\nHet hof stelt voorop dat van het \"in vereniging\" plegen van geweld sprake is, indien de betrokkene een voldoende significante of wezenlijke bijdrage levert aan het geweld, zij het dat deze bijdrage zelf niet van gewelddadige aard hoeft te zijn. De enkele omstandigheid dat iemand aanwezig is in een groep die openlijk geweld pleegt is niet zonder meer voldoende om hem te kunnen aanmerken als iemand die \"in vereniging\" geweld pleegt. Beoordeeld zal moeten worden of de door de verdachte geleverde – intellectuele en\u002Fof materiële – bijdrage aan het delict van voldoende gewicht is.\n\nMet de advocaat-generaal en de verdediging is het hof van oordeel dat op grond van het verhandelde ter terechtzitting niet kan worden bewezen dat de verdachte omstreeks de jaarwisseling geweld heeft gebruikt jegens de verbalisanten, zoals het gooien met stenen of vuurwerk. Het hof is voorts van oordeel dat evenmin bewezen kan worden dat de verdachte op enige wijze geweldshandelingen die door andere personen zijn gepleegd heeft ondersteund of anderszins heeft bijgedragen aan het ontstaan of het voortduren van het geweld jegens de verbalisanten. Het hof neemt hierbij in aanmerking dat [medeverdachte] bij de raadsheer-commissaris als getuige is gehoord en heeft verklaard dat hetgeen de verdachte in de video-opname heeft gezegd, los stond van zijn handelen daarna en dat de verdachte niet in de buurt was toen [medeverdachte] tegen het schild van verbalisant [verbalisant 2] aan schopte. De enkele aanwezigheid in de groep die door de politie\u002FME was ingesloten en het feit dat de verdachte deel uit maakte van een WhatsApp-groep acht het hof evenmin een bijdrage van voldoende gewicht. Gelet op het voorgaande is niet vast komen te staan dat de verdachte een voldoende significante of wezenlijke bijdrage heeft geleverd aan het tenlastegelegde geweld tegen de desbetreffende verbalisanten, zodat het ten laste gelegde niet kan worden bewezen en de verdachte daarvan zal worden vrijgesproken.\n\nBewezenverklaring\n\nHet hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 3 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:\n\n3. hij op of omstreeks31 december 2022 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard opzettelijk en wederrechtelijk eenvuilnisbak\u002Fprullenbak, in elk geval enig goed,dat\u002Fdiegeheel of ten deleaan Gemeente Hoeksche Waard, in elk geval aan een ander dan aan verdachtetoebehoorde(n)heeft vernield, beschadigd, onbruikbaar gemaakt;.\n\nHetgeen meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.\n\nBewijsvoering\n\nHet hof grondt zijn overtuiging dat de verdachte het bewezenverklaarde heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat en die reden geven tot de bewezenverklaring.\n\nIn die gevallen waarin de wet aanvulling van het arrest vereist met de bewijsmiddelen dan wel, voor zover artikel 359, derde lid, tweede volzin, van het Wetboek van Strafvordering wordt toegepast, met een opgave daarvan, zal zulks plaatsvinden in een aanvulling die als bijlage aan dit arrest zal worden gehecht.\n\nStrafbaarheid van het bewezenverklaarde\n\nHet onder 3 bewezenverklaarde levert op\n\nopzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, vernielen.\n\nStrafbaarheid van de verdachte\n\nEr is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dus strafbaar.\n\nStrafmotivering\n\nHet hof heeft de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en op grond van de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan is gebleken uit het onderzoek ter terechtzitting.\n\nDaarbij heeft het hof in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.\n\nDe verdachte heeft zich op oudejaarsavond schuldig gemaakt aan vernieling van een prullenbak door hierop zwaar vuurwerk tot ontploffing te brengen. Een dergelijk feit is gevaarzettend en geschikt om gevoelens van angst en onveiligheid in de maatschappij teweeg te brengen. De verdachte heeft met zijn handelen de gemeente en daarmee de gemeenschap financiële schade berokkend en hij heeft hiermee overlast veroorzaakt.\n\nHet hof heeft acht geslagen op een de verdachte betreffend uittreksel Justitiële Documentatie van 1 juni 2026, waaruit blijkt dat de verdachte niet eerder voor een vergelijkbaar feit is veroordeeld.\n\nTen aanzien van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) overweegt het hof dat deze is aangevangen op 6 maart 2023. In eerste aanleg is de redelijke termijn niet overschreden. Het hof stelt vast dat de behandeling van de zaak in hoger beroep niet heeft plaatsgevonden binnen de daartoe gestelde redelijke termijn,. Namens de verdachte is immers op 4 juli 2023 hoger beroep ingesteld en het hof wijst op 8 juli 2026 eindarrest. De redelijke termijn van de berechting in hoger beroep is derhalve met meer dan één jaar overschreden. Het hof ziet, ook gelet op de duur van de procedure als geheel, aanleiding te volstaan met de constatering van dit verzuim, gelet op de gekozen strafmodaliteit en de hoogte van de op te leggen straf.\n\nHet hof is – alles afwegende – van oordeel dat een onvoorwaardelijke taakstraf van na te melden duur een passende en geboden reactie vormt. Anders dan de verdediging heeft bepleit acht het hof een geldboete, gelet op de context waarin en de wijze waarop de vernieling plaatsvond – tijdens de jaarwisseling en met (illegaal) vuurwerk – niet passend. Evenmin zal om die reden toepassing worden gegeven aan het bepaalde in artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht.\n\nVorderingen tot schadevergoeding\n\nIn het onderhavige strafproces hebben tweeëntwintig verbalisanten zich als benadeelde partij gevoegd ter zake van het onder 2 ten laste gelegde. De benadeelde partijen [verbalisant 17] , [verbalisant 12] , [verbalisant 8] , [verbalisant 9] , [verbalisant 19] , [verbalisant 20] , [verbalisant 18] , [verbalisant 15] , [verbalisant 10] , [verbalisant 4] , [verbalisant 1] , [verbalisant 16] , [verbalisant 3] , [aspirant] , [verbalisant 7] , [hoofdagent] , [verbalisant 14] , [verbalisant 5] en [verbalisant 6] vorderen per persoon een vergoeding van € 350,00 aan immateriële schade. De benadeelde partijen [verbalisant 13] en [verbalisant 11] vorderen per persoon een vergoeding van € 400,00 aan immateriële schade en de benadeelde partij [verbalisant 2] vordert een vergoeding van € 750,00 aan immateriële schade.\n\nNu de verdachte ter zake van het onder 2 tenlastegelegde wordt vrijgesproken, zullen de benadeelde partijen niet-ontvankelijk worden verklaard in hun vordering.\n\nGelet daarop zullen de benadeelde partijen worden veroordeeld in de kosten die de verdachte tot aan deze uitspraak in verband met de verdediging tegen die vorderingen heeft moeten maken, welke kosten het hof vooralsnog begroot op nihil.\n\nToepasselijke wettelijke voorschriften\n\nHet hof heeft gelet op de artikelen 9, 22c, 22d en 350 van het Wetboek van Strafrecht, zoals zij rechtens gelden dan wel golden.\n\nBESLISSING\n\nHet hof:\n\nVerklaart de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de beslissing ter zake van het onder 1 tenlastegelegde.\n\nVernietigt het vonnis waarvan beroep voor zover thans aan het oordeel van het hof onderworpen en doet in zoverre opnieuw recht:\n\nVerklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 2 tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.\n\nVerklaart, zoals hiervoor overwogen, bewezen dat de verdachte het onder 3 tenlastegelegde heeft begaan.\n\nVerklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.\n\nVerklaart het onder 3 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.\n\nVeroordeelt de verdachte tot een taakstrafvoor de duur van60 (zestig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door30 (dertig) dagen hechtenis.\n\nBeveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde taakstraf in mindering zal worden gebracht, volgens de maatstaf van 2 uren taakstraf per in voorarrest doorgebrachte dag, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.\n\nVordering van de benadeelde partijen:\n\n- [verbalisant 17] ,\n\n- [verbalisant 12] ,\n\n- [verbalisant 13] ,\n\n- [verbalisant 8] ,\n\n- [verbalisant 9] ,\n\n- [verbalisant 19] ,\n\n- [verbalisant 20] ,\n\n- [verbalisant 11]\n\n- [verbalisant 18] ,\n\n- [verbalisant 15] ,\n\n- [verbalisant 10] ,\n\n- [verbalisant 4] ,\n\n- [verbalisant 1] ,\n\n- [verbalisant 16] ,\n\n- [verbalisant 3] ,\n\n- [verbalisant 2]\n\n- [aspirant] ,\n\n- [verbalisant 7] ,\n\n- [hoofdagent] ,\n\n- [verbalisant 14] ,\n\n- [verbalisant 5] , en\n\n- [verbalisant 6]\n\nVerklaart de hiervoor genoemde benadeelde partijen telkens niet-ontvankelijk in hun vordering tot schadevergoeding.\n\nVeroordeelt de hiervoor genoemde benadeelde partijen telkens in de door verdachte gemaakte kosten en begroot deze telkens op nihil.\n\nDit arrest is gewezen door mr. F.W. Pieters, als voorzitter, mr. E.C. van Veen en mr. M.C. Bruining, leden, in bijzijn van de griffier mr. V.V. de Lange.\n\nHet is uitgesproken op de openbare terechtzitting van het hof van 8 juli 2026.","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:GHDHA:2026:2250","ecli-nl-ghdha-2026-2250",{"courtName":52,"legalDomain":53,"decisionType":32,"procedureType":33},"Den Haag","Strafrecht",{"id":55,"ecli":56,"caseNumber":14,"courtId":57,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":58,"language":25,"source":26,"sourceUrl":59,"summary":14,"slug":60,"metadata":61},"348","ECLI:NL:RBDHA:2026:18721",65,"RECHTBANK DEN HAAG\n\nZittingsplaats Groningen\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: NL26.20806\n uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen\n \n [naam], eiseres,\n\nV-nummer: [v-nummer:],\n\n(gemachtigde: mr. I.M. Zuidhoek),\n\nen\n\nde minister van Asiel en Migratie, de minister.\n\nInleiding\n\n1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiseres tegen het niet in behandeling nemen van de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. De minister heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 7 april 2026 niet in behandeling genomen omdat daarvoor Frankrijk verantwoordelijk is.\n\n1.1.. De rechtbank doet op grond van artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) uitspraak zonder zitting.\n\nBeoordeling door de rechtbank\n\n2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiseres. Zij doet dat mede aan de hand van de argumenten die eiseres heeft aangevoerd, de beroepsgronden.\n\n3. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Dat betekent dat eiseres ongelijk krijgt en het bestreden besluit in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.\n\nToepasselijk recht\n\n4. Op deze zaak is het recht van toepassing dat gold vóór 12 juni 2026.\n\nTotstandkoming van het besluit\n\n5. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Dublinverordening.Op grond van de Dublinverordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.In dit geval heeft Nederland bij Frankrijk een verzoek om terugname gedaan. Frankrijk heeft dit verzoek aanvaard.\n\nMag de minister ten opzichte van Frankrijk uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel?\n\n6. Eiseres stelt zich op het standpunt dat er in Frankrijk voor haar een onveilige situatie zal optreden. Dit is het gevolg van de aanwezigheid van veel Libanezen in Frankrijk, waaronder ook de familie van haar moeder die haar eerder al bedreigde. Bovendien heeft eiseres in Nederland een community gevonden waar zij zich veilig bij voelt en in Frankrijk heeft zij niemand, dit is voor haar een angstaanjagend vooruitzicht. Dit terwijl in Nederland er een sterke en diverse LHBT-gemeenschap is waar zij zich veilig voelt. Volgens eiseres is er in Frankrijk bovendien nog steeds een groot probleem met betrekking tot de opvang van asielzoekers. Ze verwijst naar het AIDA-rapport over Frankrijk, update 2024.Er is een tekort aan opvangplekken en eiseres loopt bij terugkeer een reëel risico om in een situatie van materiële deprivatie terecht te komen. Volgens eiseres is het bestreden besluit niet zorgvuldig voorbereid en berust het evenmin op een deugdelijke motivering.\n\n6.1.. De beroepsgrond slaagt niet. Naar het oordeel van de rechtbank mag de minister ten aanzien van Frankrijk uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. De Afdelingheeft meermaals bevestigd dat ten aanzien van Frankrijk in algemene zin kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Hierbij is ook het AIDA rapport, update 2024, betrokken. De rechtbank overweegt ambtshalve dat ook het recente AIDA rapport, update 2025, geen wezenlijk ander beeld geeft van de opvangvoorzieningen in Frankrijk dan de informatie die is betrokken door de Afdeling in eerdere uitspraken.\n\n6.2.. Uit de AIDA rapporten blijkt niet dat sprake is van structurele tekortkomingen in de opvang of asielprocedure, ook niet ten aanzien van de LHTBI-gemeenschap. Eiseres heeft bovendien niet aannemelijk gemaakt dat zij bij overdracht aan Frankrijk persoonlijk geen opvang, rechtsbescherming of toegang tot de procedure zal krijgen. Eiseres heeft niet eerder een asielaanvraag in Frankrijk ingediend waardoor zij geen persoonlijke ervaring heeft met de kwaliteit van de asielprocedure en de opvangvoorzieningen in Frankrijk.\n\n6.3.. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister zich niet ten onrechte op het standpunt gesteld dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat sprake is van bijzondere, individuele omstandigheden op basis waarvan de minister de aanvraag toch zou moeten behandelen.\n\nConclusie en gevolgen\n\n7. Het beroep is kennelijk ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft en eiseres overgedragen kan worden aan Frankrijk. Eiseres krijgt geen vergoeding van haar proceskosten.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank verklaart het beroep ongegrond.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. A. Sibma, rechter, in aanwezigheid van mr. S. Strating, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.\n\nDe uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:\n\nInformatie over verzet\n\nAls partijen het niet eens zijn met deze uitspraak, kunnen zij een verzetschrift sturen naar de rechtbank waarin zij uitleggen waarom zij het niet eens zijn met deze uitspraak. Het verzetschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Als partijen graag een zitting willen om het verzetschrift toe te lichten, moeten zij dit in het verzetschrift vermelden.\n\n Zie artikel 84 van de Asiel- en migratiebeheerverordening inzake het overgangsrecht.\n\n Verordening (EU) nr. 604\u002F2013.\n\n Dit staat ook in artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000.\n\n Update 2024 van juni 2025.\n\n Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.\n\n Update 2025 van mei 2026.\n\n Zie ook de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Arnhem, van 3 juli 2026. (ECLI:NL:RBDHA:2026:18469, r.o. 7.1) en de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Middelburg, van 25 juni 2026 (ECLI:NL:RBDHA:2026:17711).","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBDHA:2026:18721","ecli-nl-rbdha-2026-18721",{"courtName":62,"legalDomain":63,"decisionType":32,"procedureType":33},"Groningen","Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht",{"id":65,"ecli":66,"caseNumber":14,"courtId":67,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":68,"language":25,"source":26,"sourceUrl":69,"summary":14,"slug":70,"metadata":71},"418","ECLI:NL:RBDHA:2026:18726",61,"RECHTBANK DEN HAAG\n\nZittingsplaats Rotterdam\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: NL26.36068uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen\n\n [naam eiser] , eiser\n\nV-nummer: [V-nummer]\n\n(gemachtigde: mr. J.S. Dobosz),\n\nen\n\nde minister van Asiel en Migratie, verweerder\n\n(gemachtigde: mr. C. van der Zijde).\n\nSamenvatting\n\n1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000. Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een beroepsgrond aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgrond beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.\n\n1.1.. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep gegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is onrechtmatig. De rechtbank kent daarom een schadevergoeding toe. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.\n\n1.2.. In deze uitspraak gebruikt de rechtbank de volgende afkortingen voor de wet- en regelgeving:\n\nAwb: Algemene wet bestuursrecht\n\nVw: Vreemdelingenwet 2000\n\nVb: Vreemdelingenbesluit 2000\n\nProcesverloop\n\n2. Met het bestreden besluit van 29 juni 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.\n\n2.1.. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.\n\n2.2.. De rechtbank heeft het beroep op 7 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, K.A. Ozdzinska als tolk en de gemachtigde van verweerder.\n\nBeoordeling door de rechtbank\n\nToetsingskader\n\n3. Verweerder kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen.Verweerder stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring.Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.\n\nGronden\n\n4. Eiser heeft de gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd niet bestreden. De gronden, die de ambtshalve toetsing van de rechtbank doorstaan, zijn tezamen voldoende om de maatregel van bewaring te kunnen dragen.\n\nRechtmatig verblijf\n\n5. Eiser heeft aangevoerd dat er sprake is van een rechtmatig verblijf van eiser in Nederland op grond van artikel 7 van de Richtlijn 2004\u002F38\u002FEG. Eiser is een maand voorafgaand aan de onderhavige zaak opgehouden op 3 juni 2026. Hij heeft ter onderbouwing het proces-verbaal van ophouding overgelegd. Op deze dag is onderzoek gedaan naar de arbeidssituatie van eiser. Gebleken is dat eiser arbeid verricht voor een Nederlands uitzendbureau en beschikte over een arbeidscontract. Eiser is vervolgens heengezonden wegens bestendig verblijf. Verweerder kon ten aanzien van de onderhavige maatregel van bewaring op 29 juni 2026 niet zonder meer terugvallen op het standpunt dat sprake is van voortgezet onrechtmatig verblijf. Dit is onverenigbaar met de bevinding op 3 juni 2026. De maatregel van bewaring is dan ook onvoldoende zorgvuldig voorbereid en onvoldoende gemotiveerd.\n\n5.1.. Verweerder heeft aan de maatregel ten grondslag gelegd dat eiser geen rechtmatig verblijf in Nederland heeft, nu zijn verblijfsrecht als Unieburger bij beschikking van 6 maart 2025 is beëindigd. De rechtbank stelt voorop dat de enkele omstandigheid dat het verblijfsrecht van een Unieburger eerder is beëindigd, niet zonder meer meebrengt dat deze op een later moment geen rechten meer aan het Unierecht kan ontlenen. Indien sprake is van gewijzigde feiten en omstandigheden dient verweerder de verblijfsrechtelijke positie van de betrokkene opnieuw te beoordelen alvorens tot het oordeel te komen dat hij geen rechtmatig verblijf heeft.\n\n5.2.. De rechtbank oordeelt als volgt. In de maatregel van bewaring is vermeld dat eiser heeft verklaard werkzaam te zijn voor een Nederlands uitzendbureau en dit ook heeft aangetoond, dat eiser werkzaam is in België waar hij ook wordt voorzien van woonruimte door de werkgever en dat hij in België mag verblijven. Naar het oordeel van de rechtbank vormen deze omstandigheden concrete aanwijzingen dat de feitelijke situatie van eiser sinds de beschikking van 6 maart 2025 is gewijzigd. Van verweerder mocht daarom worden verwacht dat hij kenbaar zou onderzoeken welke betekenis deze gewijzigde omstandigheden hebben voor de actuele verblijfsrechtelijke positie van eiser. Uit de maatregel van bewaring, het gehoor voorafgaand aan deze maatregel en de overige stukken in het dossier is niet gebleken dat een dergelijk onderzoek heeft plaatsgevonden. Daarbij betrekt de rechtbank dat uit het proces-verbaal van ophouding van eiser op 3 juni 2026 blijkt dat eiser is heengezonden, omdat sprake was van ‘mogelijk bestendig verblijf’. Uit het proces-verbaal van verhoor op die dag blijkt dat het werken voor een Nederlands uitzendbureau hier ook aan de orde is geweest. Vervolgens wordt nog geen maand later in de onderhavige maatregel van bewaring zonder kenbare motivering aangenomen dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft. Niet valt in te zien waarom verweerder er zonder nader onderzoek van uit heeft kunnen gaan dat eiser geen aan het Unierecht ontleend verblijfsrecht had. De motivering dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft, is onder deze omstandigheden onvoldoende draagkrachtig. Gelet hierop is de maatregel in strijd met artikel 3:2 en 3:46 van de Awb tot stand gekomen en is dan ook onrechtmatig. Deze beroepsgrond slaagt.\n\nConclusie en gevolgen\n\n6. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is gegrond. Deze maatregel is vanaf het moment van het opleggen daarvan onrechtmatig. De rechtbank beveelt de opheffing van deze maatregel met ingang van vandaag.\n\n6.1.. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien zij de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring beveelt aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen. De rechtbank acht gronden aanwezig om een schadevergoeding toe te kennen voor 10 dagen onrechtmatige (tenuitvoerlegging van de) vreemdelingenbewaring ten bedrage van 0 x € 160,- (verblijf politiecel) en 10 x € 120,- (verblijf detentiecentrum) = € 1.200,-.\n\n6.2.. Eiser krijgt een vergoeding van zijn proceskosten. Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- omdat de gemachtigde van eiser geacht wordt beroep te hebben ingesteld en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank:\n\n- verklaart het beroep gegrond;\n\n- veroordeelt de Staat der Nederlanden tot het betalen van € 1.200,- aan schadevergoeding aan eiser, te betalen door de griffier en beveelt de tenuitvoerlegging van deze schadevergoeding;\n\n- beveelt de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring met ingang van vandaag;\n\n- veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. S.N. Abdoelkadir, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Stehouwer, griffier.\n\nUitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:\n\nInformatie over hoger beroep\n\nEen partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.\n\n Het beroep tegen een maatregel van bewaring wordt ook aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding. Dit volgt uit artikel 106, eerste lid, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 106, eerste lid, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 59c van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 5.5 van het Vb.\n\n Dit volgt uit artikel 5.6, eerste lid, van het Vb.","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBDHA:2026:18726","ecli-nl-rbdha-2026-18726",{"courtName":72,"legalDomain":63,"decisionType":32,"procedureType":33},"Rotterdam"]