[{"data":1,"prerenderedAt":-1},["ShallowReactive",2],{"decision-ecli-de-neuris-wbre202600239":3,"decision-more-ecli-de-neuris-wbre202600239":18},{"id":4,"ecli":5,"caseNumber":6,"courtId":7,"courtName":8,"courtSlug":9,"decisionDate":10,"fullText":11,"language":12,"source":13,"sourceUrl":14,"summary":15,"slug":16,"metadata":17},"3229","ECLI:DE:NEURIS:WBRE202600239","3 C 16.24",34,"Bundesverwaltungsgericht","bundesverwaltungsgericht","2026-01-29T00:00:00.000Z","#  Gleichberechtigung von Sportbooten und Fahrgastschiffen bezüglich Wartezeiten an Schleusen \n\n## Leitsatz\n\nDer allgemeine Gleichheitssatz (Art. 3 Abs. 1 GG) gebietet nicht, Sportboote, die nach den Übergangsbestimmungen des § 34 BinSchUO bis zum Ablauf des 6. Oktober 2033 zur Beförderung von Fahrgästen eingesetzt werden dürfen, gleichrangig mit Fahrzeugen zu schleusen, die zur Beförderung von mehr als 12 Fahrgästen zugelassen und deswegen ungeachtet ihrer Abmessungen von der nachrangigen Gruppenschleusung von Klein- und Sportfahrzeugen nach § 6.29 Nr. 6 BinSchStrO ausgenommen sind. 10\n\n## Tenor\n\nAuf die Revision der Beklagten werden das Urteil des Oberverwaltungsgerichts Berlin-Brandenburg vom 16. Januar 2024 und das Urteil des Verwaltungsgerichts Berlin vom 29. Mai 2020 geändert.\n\nDie Klage wird abgewiesen.\n\nDie Klägerin trägt die Kosten des Verfahrens.\n\n## Tatbestand\n\n1\\. Die Beteiligten streiten über die gleichberechtigte Schleusung einer Motoryacht mit nicht nach einem festen Fahrplan verkehrenden Fahrgastschiffen an Berliner Schleusen. \n\n2\\. Die Klägerin bietet mit ihrer Motoryacht ... Touren auf den Gewässern der Berliner Innenstadt an, etwa für Firmenveranstaltungen oder Familienfeiern. Die Yacht ist 17 m lang und darf als Sportfahrzeug nach den Übergangsbestimmungen des § 34 Abs. 1 der Binnenschiffsuntersuchungsordnung (BinSchUO) unter Gestellung eines Sportbootführers bis zum Ablauf des 6. Oktober 2033 zur Beförderung von höchstens 35 Fahrgästen eingesetzt werden. Die Klägerin sieht sich bei der Schleusung erheblichen Wartezeiten ausgesetzt und gegenüber Fahrgastschiffen, die nicht nach einem festen Fahrplan verkehren, ungerechtfertigt benachteiligt. \n\n3\\. Mit Bescheid vom 12. September 2019 lehnte die Beklagte die von der Klägerin beantragte Feststellung ab, dass die Motoryacht gleichrangig mit Fahrgastschiffen, die nicht nach einem Fahrplan verkehren, an Berliner Schleusen zu schleusen sei. Den hiergegen erhobenen Widerspruch wies sie mit Widerspruchsbescheid vom 17. Dezember 2019 zurück. Der dagegen gerichteten Feststellungsklage hat das Verwaltungsgericht mit Urteil vom 29\\. Mai 2020 überwiegend stattgegeben. \n\n4\\. Das Oberverwaltungsgericht hat dem Antrag folgend festgestellt, dass die Motoryacht, solange sie als Sportfahrzeug nach der Übergangsvorschrift des § 34 Abs. 1 der Binnenschiffsuntersuchungsordnung zur Beförderung von Fahrgästen eingesetzt wird, an Berliner Schleusen entsprechend der allgemeinen Regel des § 6.29 Nr. 1 der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung (BinSchStrO) gleichberechtigt mit zugelassenen Fahrgastschiffen zu schleusen sei, die nicht nach festem Fahrplan verkehrten. Zur Begründung hat es ausgeführt, die Motoryacht sei kein Klein- oder Sportfahrzeug im Sinne der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung, solange sie nach den Übergangsbestimmungen der Binnenschiffsuntersuchungsordnung zur Fahrgastbeförderung eingesetzt werde. Daher sei sie der nachrangigen Schleusung dieser Fahrzeuge nach § 6.29 Nr. 6 BinSchStrO nicht unterworfen. Nach der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung sei Sportfahrzeug ein Fahrzeug, das für Sport- und Erholungszwecke verwendet werde und kein Fahrgastschiff oder Fahrgastboot sei. Darunter falle die Motoryacht nicht, denn ihr Verwendungs- und Einsatzzweck sei auf der Grundlage der Übergangsbestimmungen und der Eintragung im Bootszeugnis die Beförderung von Fahrgästen. Sie sei zwar ein Sportfahrzeug im Sinne der Binnenschiffsuntersuchungsordnung; die Rechtsverordnungen verfolgten aber unterschiedliche Ziele und ihre Begriffsbestimmungen gälten jeweils nur in ihrem jeweiligen Anwendungsbereich. Daher erstrecke sich die Bestimmung des § 34 Abs. 5 BinSchUO, nach der die sonstigen für Sportfahrzeuge geltenden Bestimmungen im Übrigen anzuwenden seien, nicht auf die Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung. Nach der Definition der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung sei die Motoryacht auch kein Kleinfahrzeug. Sie sei zwar weniger als 20 m lang, sei aber nach den Übergangsbestimmungen zur Beförderung von mehr als 12 Fahrgästen zugelassen. Es sei auch kein sachlicher Grund dafür ersichtlich, die Motoryacht, die für eine Übergangszeit 35 Fahrgäste befördern dürfe, anders zu behandeln als Kleinfahrzeuge, die zur Beförderung von mehr als 12 Fahrgästen zugelassen seien. \n\n5\\. Die Beklagte trägt zur Begründung ihrer durch den Senat zugelassenen Revision vor, das Oberverwaltungsgericht habe die Übergangsbestimmungen der Binnenschiffsuntersuchungsordnung und die Begriffsbestimmungen der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung fehlverstanden. Die Klägerin habe keinen Anspruch auf Gleichbehandlung ihrer Motoryacht mit Fahrgastschiffen. Die Beschränkung der Fahrgastbeförderung auf bestimmte Fahrzeuge durch § 31 BinSchUO und die Übergangsbestimmungen des § 34 BinSchUO seien eine Reaktion auf eine Fehlentwicklung, Sportboote zur entgeltlichen Beförderung von Personen zu nutzen. Dabei handele es sich um kleinere Fahrzeuge, die ursprünglich im Eigengebrauch zu Sport- und Freizeitzwecken genutzt worden seien. Sie seien keiner technischen Überprüfung und Zulassung unterzogen und nicht darauf angelegt, in der Schifffahrt unerfahrene und daher besonders schutzbedürftige Personen zu befördern. Mit den Übergangsbestimmungen sei die bisherige Praxis für eine Übergangszeit zugelassen worden. § 34 Abs. 5 BinSchUO ziele darauf, dass für die von den Übergangsbestimmungen erfassten Sportfahrzeuge ansonsten die für Sportfahrzeuge vorgesehenen Vorschriften und damit auch jene der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung gälten. § 9.08 BinSchStrO verweise auf § 34 BinSchUO und verdeutliche damit, dass die beiden Verordnungen nicht getrennt zu betrachten seien. Eine differenzierende Betrachtung sei auch nicht in den Definitionen der Binnenschiffsuntersuchungsordnung und der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung angelegt. Folge man der Auslegung des Oberverwaltungsgerichts, dann sei hinsichtlich zahlreicher Verkehrsregelungen unklar, was für die Motoryacht gelte. Mit der Zweiten Verordnung zur Änderung der Binnenschiffsuntersuchungsordnung und sonstiger schifffahrtsrechtlicher Vorschriften vom 14. Oktober 2025 (BGBl. I Nr. 242) habe der Verordnungsgeber im Übrigen zwischenzeitlich die Reichweite der Verweisung des § 34 Abs. 5 BinSchUO klargestellt. Die Klägerin habe auch keinen Anspruch auf Gleichbehandlung mit Fahrzeugen, die nach § 31 BinSchUO zur Beförderung von Fahrgästen zugelassen sind, denn ihre Motoryacht erfülle ihrer Bauart nach nicht die harmonisierten technischen Mindestanforderungen, die insbesondere zum Schutz von Leben und Gesundheit von Fahrgästen zu beachten seien. Die nachrangige Gruppenschleusung von Klein- und Sportfahrzeugen diene der Abwehr von Gefahren beim Schleusen und verhindere gefährliche Überholmanöver bei der Zufahrt. Sie ermögliche eine effektive Ausnutzung der Schleusen und fördere die Leichtigkeit des Schiffsverkehrs. \n\n6\\. Die Klägerin tritt der Revision entgegen. Die Motoryacht sei kein Sportfahrzeug im Sinne der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung, denn sie werde zur gewerblichen Beförderung von Fahrgästen eingesetzt. Damit werde sie nicht für Sport- und Erholungszwecke verwendet, wie das Oberverwaltungsgericht zutreffend erkannt habe. Dies entspreche dem Wortlaut der Definition. Unabhängig davon gebiete das Verfassungsrecht eine Gleichbehandlung der Motoryacht mit Fahrgastschiffen. Deren Betrieb betreffe ihre Berufsfreiheit. Ohne sachlichen Grund dürfe die Motoryacht nicht gegenüber Ausflugsschiffen, die als Fahrgastschiffe zugelassen seien, benachteiligt werden. Die sicherheitstechnischen und konstruktiven Unterschiede zwischen Fahrgastschiffen und den von der Übergangsbestimmung des § 34 BinSchUO erfassten Sportbooten rechtfertigten keine Benachteiligung, denn sie seien für den Schleusungsvorgang ohne Bedeutung. Die Schiffsgröße erlaube keine Unterscheidung, denn Fahrgastschiffe könnten kleiner sein als ihre Motoryacht, wie dies bei mehreren auf Berliner Gewässern verkehrenden Fahrgastschiffen der Fall sei. Die zwischenzeitliche Änderung von § 34 Abs. 5 BinSchUO ändere hieran nichts. \n\n## Entscheidungsgründe\n\n7\\. Die Revision ist zulässig und begründet. Das angefochtene Urteil beruht auf einem Verstoß gegen Bundesrecht (§ 137 Abs. 1 Nr. 1 VwGO). Das Oberverwaltungsgericht hat zu Unrecht angenommen, dass die Motoryacht der Klägerin weder Sport- noch Kleinfahrzeug im Sinne der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung sei und deshalb gleichberechtigt mit Fahrgastschiffen, die nicht nach festem Fahrplan verkehren, zu schleusen sei. Ein Anspruch auf Gleichbehandlung mit Fahrgastschiffen ergibt sich auch nicht aus Art. 3 Abs. 1 GG. Die Urteile der Vorinstanzen sind daher zu ändern. Die Klage ist abzuweisen (§ 144 Abs. 3 Satz 1 Nr. 1 VwGO). \n\n8\\. Die für die Gegenwart begehrte Feststellung des für die Motoryacht der Klägerin bestehenden Schleusungsrechts beurteilt sich nach der Rechtslage im Zeitpunkt der gerichtlichen Entscheidung. Maßgeblich sind daher die Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung (BinSchStrO) vom 16. Dezember 2011 (BGBl. I 2012 S. 2) in ihrer zuletzt durch Art. 4 der Zweiten Verordnung zur Änderung der Binnenschiffsuntersuchungsordnung und sonstiger schifffahrtsrechtlicher Vorschriften vom 14. Oktober 2025 (BGBl. I Nr. 242) geänderten Fassung und die Verordnung über die Schiffssicherheit in der Binnenschifffahrt (Binnenschiffsuntersuchungsordnung \\- BinSchUO) vom 21. September 2018 (BGBl. I S. 1398, 2032) in ihrer zuletzt durch die Verordnung zur Aktualisierung und Vereinfachung von schifffahrtsrechtlichen Vorschriften vom 17. Dezember 2025 (BGBl. I Nr. 381) geänderten Fassung. \n\n9\\. 1\\. Auf der Grundlage der nach Ergehen des angefochtenen Urteils erlassenen Zweiten Verordnung zur Änderung der Binnenschiffsuntersuchungsordnung und sonstiger schifffahrtsrechtlicher Vorschriften vom 14. Oktober 2025 ist unzweifelhaft, dass die Motoryacht entgegen der Auffassung des Oberverwaltungsgerichts schleusungsrechtlich als Sport- und Kleinfahrzeug zu betrachten ist. Mit der neugefassten Vorschrift des § 34 Abs. 5 Satz 1 BinSchUO ist geregelt, dass auf Sportfahrzeuge, die nach der Übergangsregelung zur Beförderung von Fahrgästen eingesetzt werden dürfen, im Übrigen die für Sport- und Kleinfahrzeuge geltenden binnenschifffahrtsrechtlichen Vorschriften anzuwenden sind. Hinzugefügt hat der Verordnungsgeber die Ermächtigung, im Ermessenswege im Einzelfall Ausnahmen von diesen Vorschriften, insbesondere von Vorschriften der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung zu genehmigen (§ 34 Abs. 5 Satz 2 BinSchUO). Die Neufassung hat verordnungsrechtlich jeden Zweifel darüber ausgeräumt, dass die Motoryacht der Klägerin im Sinne der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung als Sport- und Kleinfahrzeug gilt und damit anders als Fahrgastschiffe, die zur Beförderung von mehr als 12 Fahrgästen zugelassen sind, der nachrangigen Gruppenschleusung des § 6.29 Nr. 6 BinSchStrO unterworfen ist. \n\n10\\. 2\\. Die Klägerin kann sich demgegenüber nicht auf einen Anspruch auf Gleichbehandlung berufen. Der allgemeine Gleichheitssatz (Art. 3 Abs. 1 GG) gebietet nicht, Sportboote, die nach den Übergangsbestimmungen des § 34 BinSchUO bis zum Ablauf des 6. Oktober 2033 zur Beförderung von Fahrgästen eingesetzt werden dürfen, gleichrangig mit Fahrzeugen zu schleusen, die zur Beförderung von mehr als 12 Fahrgästen zugelassen und deswegen ungeachtet ihrer Abmessungen von der nachrangigen Gruppenschleusung von Klein- und Sportfahrzeugen nach § 6.29 Nr. 6 BinSchStrO ausgenommen sind. Entgegen der Annahme des Oberverwaltungsgerichts unterlag die Motoryacht bereits vor der Neufassung des § 34 Abs. 5 BinSchUO den binnenschifffahrtsstraßenrechtlichen Bestimmungen über die Schleusung von Sportfahrzeugen in Gestalt eines Sportbootes. Der damit seit jeher verbundene Schleusungsrang und die demgegenüber bestehende Privilegierung von Fahrgastschiffen mit den Abmessungen eines Kleinfahrzeugs rechtfertigen sich aus der Bauart und den damit verbundenen unterschiedlichen technischen Anforderungen, wegen deren Nichterfüllung die Beförderung von Fahrgästen auf den von den Übergangsbestimmungen erfassten Sportfahrzeugen auch nur noch befristet erlaubt ist. \n\n11\\. a) Die Motoryacht der Klägerin war auch vor Inkrafttreten der Zweiten Verordnung zur Änderung der Binnenschiffsuntersuchungsordnung und sonstiger schifffahrtsrechtlicher Vorschriften vom 14. Oktober 2025 im Sinne der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung als Sportfahrzeug in Gestalt eines Sportbootes zu betrachten. \n\n12\\. aa) Als Sportfahrzeug im Sinne der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung gilt nach der unverändert gebliebenen, zuletzt in § 1.01 Nr. 21 BinSchStrO getroffenen Definition ein Fahrzeug, das für Sport- oder Erholungszwecke verwendet wird und kein Fahrgastschiff oder Fahrgastboot ist. Fahrgastschiff ist ein Fahrzeug, das zur Beförderung von Fahrgästen gebaut und eingerichtet ist; ein Fahrgastschiff im Sinne der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung ist auch ein Fahrgastboot (§ 1.01 Nr. 16 BinSchStrO). Fahrgastboot ist ein nach Anhang II Kapitel 7 der Binnenschiffsuntersuchungsordnung zugelassenes und eingerichtetes Fahrzeug zur Beförderung von Fahrgästen (§ 1.01 Nr. 19 BinSchStrO). \n\n13\\. (1) Ein Fahrgastschiff, dessen Schleusungsrang die Klägerin beansprucht, ist die Motoryacht unstreitig nicht. In Gestalt eines Fahrgastbootes unterläge ihre Teilnahme am Verkehr zur Beförderung von Fahrgästen definitionsgemäß den Zulassungsvoraussetzungen nach den nationalen Sondervorschriften des Anhangs II Kapitel 7 BinSchUO (vgl. entsprechend § 6 Abs. 8 und § 31 Satz 1 Nr. 6 BinSchUO). Den dort genannten technischen Anforderungen genügt die Motoryacht nicht. Von einer entsprechenden Umrüstung und Zulassung hat die Klägerin Abstand genommen, weil - wie sie zuletzt in der mündlichen Verhandlung erklärt hat - eine entsprechende Umrüstung nicht möglich sei. Für Fahrgastschiffe im Sinne von zur Beförderung von mehr als 12 Fahrgästen gebauten und eingerichteten Tagesausflugs- oder Kabinenschiffen (§ 2 Abs. 3 Nr. 8 BinSchUO) gelten die weitergehenden einschlägigen Zulassungsvoraussetzungen des Europäischen Standards der technischen Vorschriften für Binnenschiffe (ES-TRIN), für die - abhängig vom Fahrgebiet - nationale Erleichterungen in Betracht kommen (§ 6 Abs. 2 und 4, § 31 Satz 1 Nr. 1 BinSchUO). Auch insoweit ist unstreitig, dass die Motoryacht keine Zulassung hat und die Anforderungen hierfür nicht erfüllt. \n\n14\\. (2) Die Verwendung der Motoryacht zur Beförderung von Fahrgästen auf der Grundlage der Übergangsbestimmungen steht der Qualifizierung der Motoryacht als Sportfahrzeug im Sinne der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung nicht entgegen. Sie wird vielmehr bestätigt durch die Einbeziehung des Geschäftsmodells der Vermietung von Sportfahrzeugen zu Sport- und Erholungszwecken unter Gestellung des Bootsführers in die Regelungen über die Vermietung von Sportbooten und die nachfolgenden Regelungen. \n\n15\\. (a) Auch ein gewerblich betriebenes Fahrzeug kann im Sinne von § 1.01 Nr. 21 BinSchStrO für Sport- oder Erholungszwecke verwendet werden und damit Sportfahrzeug sein. Die Definitionen des Begriffs \"Sportfahrzeug\" in den verschiedenen binnenschifffahrtsrechtlichen Kodifikationen beruhen auf einem einheitlichen Grundverständnis. Bereits die Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung in ihrer Fassung vom 1. Mai 1985 (BGBl. I S. 734 \u003CAnhang>) definierte ein Sportfahrzeug als Wasserfahrzeug, das für Sport- oder Erholungszwecke verwendet wird (§ 1.01 Nr. 9 BinSchStrO 1985). Gleichlautend definierte die Binnenschiffsuntersuchungsordnung in § 3 Abs. 1 Nr. 3 BinSchUO in der Fassung vom 17. März 1988 (BGBl. I S. 238) ein Sportfahrzeug. Regelungen zur gewerbsmäßigen Vermietung von Sportfahrzeugen traf bereits die Verordnung über das Vermieten von Sport- und Vergnügungsfahrzeugen sowie deren Benutzung auf Bundeswasserstraßen vom 12. Dezember 1965 (BGBl. II S. 1624). Die nachfolgende Sportbootvermietungsverordnung-Binnen vom 11. Oktober 1996 (BGBl. I S. 1518) führte die Regelungen fort und definierte Sportboote als Wasserfahrzeuge, die für Sport- oder Erholungszwecke gewerbsmäßig vermietet werden mit einer Länge von weniger als 20 m (§ 1 Nr. 2 SportbootVermV-Bin). Diese Definition wurde durch § 2 Abs. 1 Nr. 3 der Sportbootvermietungsverordnung-Binnen 2000 abgelöst (Art. 1 der Binnenschifffahrtsvermietungs- und Änderungsverordnung vom 18. April 2000, BGBl. I S. 572, deren Kurzbezeichnung durch Art. 8 der Fünften Verordnung zur Änderung schifffahrtspolizeilicher Vorschriften vom 18. Dezember 2002, BGBl. I S. 4580, geändert wurde in Binnenschifffahrt-Sportbootvermietungsverordnung \\- BinSch-SportbootVermV). Sie trifft nähere Regelungen zur Vermietung und versteht seither in enger Anlehnung an die Definitionen in der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung und der Binnenschiffsuntersuchungsordnung unter einem Sportboot ein für Sport- oder Erholungszwecke verwendetes Wasserfahrzeug mit einer Länge von weniger als 20 m und einem Volumen von unter 100 m³. \n\n16\\. Aus dem Gleichlauf der Definitionen folgt, dass das Vorliegen eines Sportfahrzeugs nicht bereits dann zu verneinen ist, wenn der Eigentümer das Fahrzeug nicht selbst zu Sport- oder Erholungszwecken, sondern gewerblich nutzt. Im Lichte dieser Betrachtung steht der Wortlaut des § 1.01 Nr. 21 BinSchStrO einer Subsumtion der Motoryacht der Klägerin unter die Definition als Sportfahrzeug nicht entgegen. Sie wird vielmehr bestätigt durch die zu Sportfahrzeugen bereits in der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung 1985 enthaltenen Verkehrsvorschriften. Sie betrafen und betreffen insbesondere Fahrverbote und Geschwindigkeitsbeschränkungen (vgl. § 19.04 und Anlage 7 A.13 BinSchStrO 1985). Dafür, dass diese nicht auch für vermietete Sportboote gelten sollten, ist kein Grund ersichtlich. \n\n17\\. (b) Auf der Grundlage der Vermietung von Sportbooten entwickelte sich das durch die Übergangsbestimmungen des § 34 BinSchUO befristet erlaubte Geschäftsmodell, der Fahrgastbeförderung auf einem vermieteten Sportboot mit Gestellung des Bootsführers. Der Verordnungsgeber griff diese Entwicklung zunächst in § 8 Abs. 5 SportbootVermV-Bin2000 vom 18. April 2000 auf und regelte, dass ein Mieter, der nicht über die erforderliche Fahrerlaubnis oder das erforderliche Befähigungszeugnis verfügt, einen den Anforderungen genügenden Bootsführer benennen kann und der Vermieter \"mit Zustimmung des Mieters\" auf Fahrzeugen, die nicht eigens zur Beförderung von Fahrgästen gebaut und eingerichtet sind, einen Bootsführer einsetzen kann. Die Regelung wurde mit Art. 12 der Sechsten Verordnung zur Änderung schifffahrtspolizeilicher Vorschriften vom 20. Januar 2006 (BGBl. I S. 220 \u003C224>) neu gefasst fortgeführt. Unter zusätzlichen formalen Anforderungen durfte das Unternehmen auf ausdrückliches Verlangen des Mieters einen Bootsführer einsetzen. Dass sich an der binnenschifffahrtsstraßenrechtlichen Zuordnung der von den Regelungen der Binnenschifffahrt-Sportbootvermietungsverordnung erfassten Boote zu den Sportfahrzeugen und der Geltung der diesbezüglichen Vorschriften etwas hätte ändern sollen, ist nicht erkennbar. \n\n18\\. (c) Aus der Ersten Verordnung zur Änderung der Binnenschiffsuntersuchungsordnung und sonstiger schifffahrtsrechtlicher Vorschriften vom 20. Dezember 2012 (BGBl. I S. 2802) ergibt sich nichts anderes. Mit ihr hat der Verordnungsgeber durch die Einfügung eines § 4a in die Binnenschiffsuntersuchungsordnung vom 6. Dezember 2008 (BGBl. I S. 2450) die entgeltliche oder sonstige geschäfts- oder erwerbsmäßige Beförderung von Personen (Fahrgäste) auf bestimmte Fahrzeuge beschränkt und nur noch ausnahmsweise unter engen Voraussetzungen eine Fortführung der Fahrgastbeförderung auf Sportbooten zugelassen. § 4a Abs. 4 BinSchUO 2012 ermöglichte der zuständigen Behörde zur Vermeidung einer unbilligen Härte auf Antrag des Eigentümers im Einzelfall oder für einen bestimmten Zeitraum, in Fahrtgebieten, in denen keine oder nur in geringem Umfang Fahrgastschifffahrt betrieben wurde, die Beförderung von Fahrgästen auf einem Fahrzeug zuzulassen, das am 31. Dezember 2012 über ein Bootszeugnis nach § 3 Abs. 1 Satz 2 BinSch-SportbootVermV verfügte. Die Anwendung dieser Übergangsregelung wurde durch die Gemeinsame Verordnung zur vorübergehenden Abweichung von der Binnenschiffsuntersuchungsordnung und von der Binnenschifferpatentverordnung vom 15. Juli 2013 (BAnz AT 31. Juli 2013 V1) befristet, zuletzt durch die Verordnung vom 25. November 2016 (BAnz AT 7. Dezember 2016 V1) bis zum 31. Dezember 2017, und zugleich modifiziert. Nach dieser Fassung des § 4a Abs. 4 BinSchUO 2012 durfte abweichend von § 4a Abs. 1 BinSchUO 2012 ein Fahrzeug, für das am 31. Dezember 2012 ein Bootszeugnis nach § 3 Abs. 1 Satz 2 BinSch-SportbootVermV erteilt war, auf der Grundlage der in dem Bootszeugnis getroffenen Festlegungen unter Gestellung eines Bootsführers Fahrgäste befördern. \n\n19\\. Damit wäre entsprechend den Erwägungen des Oberverwaltungsgerichts die nachrangige Schleusung als Kleinfahrzeuge in Frage gestellt gewesen, weil von dieser Kategorie Fahrzeuge ausgenommen sind, die zur Beförderung von mehr als 12 Fahrgästen zugelassen sind (§ 1.01 Nr. 14 Buchst. b BinSchStrO). Sie war lange alleiniges Kriterium des hier streitigen Schleusungsrangs und erfasste die Sportboote nach der Binnenschifffahrt-Sportbootvermietungsverordnung deshalb, weil mit der Zulassung als Sportboot zur Vermietung (§§ 3 ff. BinSch-SportbootVermV) nicht die Zulassung zur Beförderung von Fahrgästen verbunden war. An diesem bisherigen Schleusungsrang änderte sich aufgrund der Ausnahmeregelung unbeschadet der Frage, ob mit dieser eine Zulassung im Sinne von § 1.01 Nr. 14 Buchst. b BinSchStrO verbunden war, jedenfalls deshalb nichts, weil der Verordnungsgeber bereits zuvor mit der Verordnung zur Einführung der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung vom 16. Dezember 2011 (BGBl. I 2012 S. 2) die Schleusungsregelung für Kleinfahrzeuge erweitert und auf Sportfahrzeuge erstreckt hatte (§ 6.29 Nr. 7 BinSchStrO 2011). Auf der Grundlage des bisherigen Begriffsverständnisses sicherte diese Erweiterung, dass Sportboote unverändert wie Kleinfahrzeuge zu schleusen waren. Zugleich folgt hieraus, dass ein mit der Ausnahmeregelung des § 4a Abs. 4 BinSchUO 2012 verbundener Bestandsschutz sich mangels eines diesbezüglichen Bestandes nicht auf einen besseren Schleusungsrang bezog. \n\n20\\. bb) Mit der Binnenschiffsuntersuchungsordnung vom 21. September 2018 hat der Verordnungsgeber die bisherigen Regelungen des § 4a BinSchUO abgelöst und die Zulässigkeit der entgeltlichen oder sonstigen geschäfts- oder erwerbsmäßigen Beförderung von Personen (Fahrgäste) in den Bestimmungen der §§ 31 ff. BinSchUO geregelt. In § 34 Abs. 5 BinSchUO 2018 (BGBl. I S. 1398, 2032) regelte er, dass jenseits der Übergangsbestimmungen für Sportboote im Übrigen die sonstigen für Sportfahrzeuge geltenden Vorschriften anzuwenden sind. Er hat für die von den Übergangsbestimmungen erfassten Sportboote und damit die Motoryacht der Klägerin entgegen der Auffassung des Oberverwaltungsgerichts bereits dadurch allgemein die Geltung der für Sportfahrzeuge binnenschifffahrtsrechtlich geltenden Bestimmungen einschließlich der Bestimmungen der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung angeordnet. Es trifft zwar zu, dass die Anordnung nicht ausdrücklich auf die Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung erstreckt war und die Binnenschiffsuntersuchungsordnung eine eigenständige Kodifikation ist. Die binnenschifffahrtsstraßenrechtlichen Regelungen knüpfen jedoch vielfach an das Zulassungsrecht der Binnenschiffsuntersuchungsordnung an und stehen mit diesem in engem Zusammenhang. Der Verordnungsgeber hat mit der Verordnung über die Schiffssicherheit in der Binnenschifffahrt und zur Änderung sonstiger schifffahrtsrechtlicher Vorschriften vom 21. September 2018 in deren erstem Artikel nicht nur die Binnenschiffsuntersuchungsordnung neu gefasst, sondern zugleich die Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung geändert (Art. 2 § 8 - BGBl. I S. 1398 \u003C1562>). Für Sportfahrzeuge im Sinne des § 34 BinSchUO 2018 wurden mit der Änderung in § 9.08 BinSchStrO ausdrücklich bestimmte, speziell für Fahrgastschiffe geltende Regelungen für anwendbar erklärt. Das betrifft Vorschriften zum Anlegen, zur Sicherheit beim Ein- und Aussteigen, zur Zurückweisung von Fahrgästen und der Sicherheit an Bord und an den Anlegestellen. Wäre § 34 Abs. 5 BinSchUO lediglich als Regelung im Anwendungsbereich der Binnenschiffsuntersuchungsordnung zu verstehen, hätte es sich aufgedrängt, nicht nur diese Regelung zu treffen, sondern auch allgemein Regelungen darüber, welche binnenschifffahrtsstraßenrechtlichen Bestimmungen für die von der Übergangsregelung erfassten Sportboote gelten sollten. Das gilt umso mehr, als die von den Übergangsbestimmungen erfassten Sportboote auf der Grundlage der Binnenschifffahrt-Sportbootvermietungsverordnung als solche am Verkehr teilnehmen und dementsprechend zu kennzeichnen sind (§ 7 BinSch-SportbootVermV). Sie sind mit einem Kennzeichen nach der Verordnung über die Kennzeichnung von auf Binnenschifffahrtsstraßen verkehrenden Kleinfahrzeugen vom 21. Februar 1995 (BGBl. I S. 226) in der zuletzt geänderten Fassung vom 14. Oktober 2025 (BGBl. I Nr. 245) oder einem Vermietungskennzeichen zu versehen, das neben seinen Besonderheiten den allgemeinen Anforderungen der Kennzeichnungspflicht der genannten Verordnung entsprechen muss. Die Kennzeichnungspflicht findet ihren Ausgang in den Bestimmungen der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung (vgl. § 2.01 und 2.02 BinSchStrO) und spricht aus Gründen der Rechtssicherheit ebenfalls dafür, dass auch die von den Übergangsbestimmungen erfassten Sportboote entsprechend ihrer Kennzeichnung von den entsprechenden Bestimmungen der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung erfasst werden. Die mit der Zweiten Verordnung zur Änderung der Binnenschiffsuntersuchungsordnung und sonstiger schifffahrtsrechtlicher Vorschriften vom 14. Oktober 2025 erlassene Neufassung des § 34 Abs. 5 BinSchUO stellt dies zwischenzeitlich klar. \n\n21\\. b) Der danach seit jeher unterschiedliche Schleusungsrang von Fahrgastschiffen und Sportbooten, die wie die Motoryacht der Klägerin gemäß § 34 BinSchUO für einen Übergangszeitraum zur Beförderung von Fahrgästen eingesetzt werden dürfen, ist auch verfassungsrechtlich nicht zu beanstanden. Die Privilegierung von Fahrgastschiffen mit den Abmessungen eines Kleinfahrzeugs bei der Abwicklung des Verkehrs an Schleusen rechtfertigt sich aus den besonderen technischen Anforderungen an diese Schiffe, die von den Sportbooten nicht erfüllt werden. \n\n22\\. Art. 3 Abs. 1 GG gebietet dem Normgeber, wesentlich Gleiches gleich und wesentlich Ungleiches ungleich zu behandeln. Der Gleichheitssatz ist verletzt, wenn eine Gruppe von Normadressaten oder Normbetroffenen im Vergleich zu einer anderen anders behandelt wird, obwohl zwischen beiden Gruppen keine Unterschiede von solcher Art und solchem Gewicht bestehen, dass sie die unterschiedliche Behandlung rechtfertigen können. Dabei verwehrt Art. 3 Abs. 1 GG dem Normgeber nicht jede Differenzierung. Differenzierungen bedürfen jedoch stets der Rechtfertigung durch Sachgründe, die dem Differenzierungsziel und dem Ausmaß der Ungleichbehandlung angemessen sind (BVerfG, Beschlüsse vom 21. Juni 2011 - 1 BvR 2035\u002F07 - BVerfGE 129, 49 \u003C68 f.> und vom 21. Juli 2022 - 1 BvR 469\u002F20 u. a. - BVerfGE 162, 378 Rn. 155 f., jeweils m. w. N.; BVerwG, Urteile vom 16\\. Mai 2023 - 3 CN 6.22 - BVerwGE 178, 322 Rn. 75 und vom 18. April 2024 - 3 CN 7.22 \\- juris Rn. 14). \n\n23\\. Die Schleusungsregelungen der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung dienen der Gewährleistung der Sicherheit und Leichtigkeit des Verkehrs. Bereits in der Binnenschifffahrtsstraßen-Ordnung vom 19. Dezember 1954 (BGBl. II S. 1135) galt der Grundsatz der Schleusung nach der Reihenfolge des Eintreffens und das Prinzip, dass Kleinfahrzeuge nur in Gruppen oder zusammen mit anderen Fahrzeugen geschleust werden (§ 103 Nr. 1 Satz 1 und Nr. 6 Satz 1 BinSchStrO 1954 und § 6.29 Nr. 1 Satz 1, Nr. 6 Satz 2 BinSchStrO). Von der Schleusung als Kleinfahrzeug ausgenommen und damit privilegiert gegenüber anderen kleinen Fahrzeugen waren aufgrund der damaligen Definition von Kleinfahrzeugen Fahrzeuge, die zwar klein, aber nach ihrer Bauart zur Beförderung von mehr als 15 Fahrgästen bestimmt waren (§ 1 Buchst. i BinSchStrO 1954). Dem entspricht die Regelung für Sport- und Kleinfahrzeuge in § 6.29 Nr. 6 Satz 1 und 2 BinSchStrO. Von den Kleinfahrzeugen ausgenommen sind heute Fahrzeuge, die zur Beförderung von mehr als 12 Fahrgästen zugelassen sind. Die von den Übergangsbestimmungen des § 34 BinSchUO erfassten Sportfahrzeuge dürfen zwar übergangsweise Fahrgäste befördern, im Falle der Motoryacht der Klägerin noch 35. Sie gelten aber als Sport- und Kleinfahrzeuge. Grund hierfür ist, dass diese Fahrzeuge ihrer Bauart nach nicht zur Fahrgastbeförderung bestimmt sind. Sie entsprechen nicht den technischen Anforderungen an Fahrzeuge zur Beförderung von Fahrgästen, namentlich auch nicht den Fahrgastbooten, denen sie am nächsten kommen. \n\n24\\. Das Prinzip der Schleusung in Gruppen und mit anderen Fahrzeugen trägt dem Umstand Rechnung, dass Schleusen in der Regel darauf ausgelegt sind, Großfahrzeuge zu schleusen. Ihre Kammern sind in der Lage, eine Mehrzahl kleiner Fahrzeuge aufzunehmen, neben einem größeren Fahrzeug auch kleinere. Die Schleusung in Gruppen oder zusammen mit anderen Fahrzeugen dient - auch wasserwirtschaftlich - einer effektiven Schleusung und damit der Leichtigkeit des Schiffsverkehrs. Zugleich lassen sich auf diese Weise der Schleusungsvorgang, die Geschwindigkeit und damit die Strömung beim Füllen und Entleeren der Schleuse im Interesse der Schiffssicherheit effektiv an die Größe der Schiffe anpassen. Der mit der Gruppenschleusung verbundene Nachrang gewährleistet darüber hinaus, dass Großfahrzeuge als erste in die Schleuse einfahren, womit der Möglichkeit eines Auffahrens und damit der Gefahr begegnet wird, dass kleinere Schiffe zwischen einem Großfahrzeug und dem Schleusentor eingequetscht werden. \n\n25\\. Diese Zusammenhänge rechtfertigen die Differenzierung zwischen den von der Gruppenschleusung ausgenommenen, privilegierten Fahrgastschiffen und den von den Übergangsbestimmungen erfassten Sportbooten für sich gesehen jedoch nicht. Nach den Ausführungen der Beklagten in der mündlichen Verhandlung erhalten auch kleine Fahrgastschiffe im Falle einer gemeinsamen Schleusung erst nach einem Großfahrzeug Einlass in die Schleusenkammer; darüberhinausgehende Ansprüche macht auch die Klägerin nicht geltend. Folglich lässt sich aus der spezifischen Gefahr von Auffahrunfällen ein Differenzierungsgrund schwerlich ableiten. Nichts anderes gilt für den eigentlichen Schleusungsvorgang, bei dem - einerlei ob kleines Fahrgastschiff oder Sportboot - die Größe des Schiffes zu berücksichtigen ist. In diesem Zusammenhang bestehende Gefahren lassen einen spezifischen Zusammenhang mit den unterschiedlichen technischen Anforderungen nicht erkennen. Das gilt auch für den von der Beklagten benannten Nebeneffekt der Gruppenschleusung. Sie mag bewirken, dass kurzfristige Wettrennen vor Schleusen und damit insbesondere gefahrvolles Überholen von Großfahrzeugen unterbleiben. Ein spezifischer Grund, diese Gefahr bei den schleusungsrechtlich privilegierten Fahrgastschiffen zurückzustellen, bei den von den Übergangsbestimmungen erfassten Sportbooten hingegen nicht, lässt sich jenseits des Umstandes, dass die Sportboote den technischen Anforderungen an Fahrgastschiffe nicht entsprechen, nicht erkennen. \n\n26\\. Damit geht aber nicht einher, dass die Klägerin im Wege der Gleichbehandlung die Privilegierung von kleinen Fahrgastschiffen auch für ihre Motoryacht beanspruchen könnte. Die Privilegierung knüpft zwar auch an die Zahl der zulässigerweise beförderten Fahrgäste an. Dabei kennzeichnet die Zahl von mehr als 12 Fahrgästen eine Mindestzahl, die von der Privilegierung vorausgesetzt wird. Anders als das Oberverwaltungsgericht meint, ist die Fahrgastbeförderung als Gemeinsamkeit nicht ausreichend. Entscheidend ist der Unterschied, dass die privilegierten Fahrzeuge den mit finanziellem Aufwand verbundenen technischen Anforderungen der Bauart und damit der Zulassung zur Fahrgastschifffahrt erfüllen, die für die Fahrgastbeförderung eingesetzten Sportfahrzeuge hingegen nicht. Dieser für die Sicherheit der Fahrgastschifffahrt allgemein und insoweit auch bei der Schleusung bedeutsame sachliche Unterschied rechtfertigt, die von der Übergangsregelung erfassten Sportboote nicht an der Privilegierung teilhaben zu lassen, was im tradierten System der Schleusungsregelungen folgerichtig ist. Entsprechend ist ihnen die Beförderung von Fahrgästen auch nur noch bis zum Ablauf des 6. Oktober 2033 erlaubt. Das rechtfertigt zugleich als vernünftiger Grund des Allgemeinwohls die mit der Schleusungsregelung einhergehende Einschränkung der Berufsausübung (Art. 12 Abs. 1 GG). \n\n27\\. Die Kostenentscheidung folgt aus § 154 Abs. 1 VwGO.","de","jurionline_de","","Gleichberechtigung von Sportbooten und Fahrgastschiffen bezüglich Wartezeiten an Schleusen","ecli-de-neuris-wbre202600239",null,[19,34,44,54,64],{"id":20,"ecli":21,"caseNumber":14,"courtId":22,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":24,"language":25,"source":26,"sourceUrl":27,"summary":14,"slug":28,"metadata":29},"410","ECLI:NL:RBLIM:2026:6423",66,"2026-07-08T00:00:00.000Z","RECHTBANK limburg\n\nZittingsplaats Roermond\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: ROE 25 \u002F 2565\n\nuitspraak van de meervoudige kamer van 8 juli 2026 in de zaak tussen\n\n [belanghebbende] , gevestigd te [plaats], belanghebbende\n\n(gemachtigde: M.O.E. Uyen)\n\nen\n\nde heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking Gemeenten en Waterschappen, de heffingsambtenaar (gemachtigde: A. van den Dool).\n\nProcesverloop\n\nDe heffingsambtenaar heeft op grond van de Wet waardering onroerende zaken (Wet woz) de waarde van de onroerende zaken van belanghebbende voor het belastingjaar 2025 vastgesteld (het primaire besluit).\n\nBelanghebbende heeft tegen het primaire besluit bezwaar gemaakt.\n\nDe heffingsambtenaar heeft het bezwaar van belanghebbende gegrond verklaard (het bestreden besluit). Aan belanghebbende is een proceskostenvergoeding van in totaal € 161,74 toegekend.\n\nBelanghebbende heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.\n\nDe heffingsambtenaar heeft verweer gevoerd.\n\nOp 4 mei 2026, aangevuld op 11 mei 2026, zijn van belanghebbende nadere gronden en stukken ontvangen.\n\nHet onderzoek ter zitting heeft vervolgens plaatsgevonden op 15 mei 2026. Belanghebbende heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. L.H.G.M. Driessen, kantoorgenote van haar gemachtigde bij Previcus B.V. te Boxmeer. De heffingsambtenaar heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.\n\nOverwegingen\n\n1. De rechtbank stelt vast dat de woz-waarde tussen partijen niet meer in geschil is. Het beroep van belanghebbende richt zich enkel tegen de toegekende proceskostenvergoeding en spitst zich toe op de vraag of de heffingsambtenaar bij de vaststelling van de proceskostenvergoeding in bezwaar toepassing heeft mogen geven aan de vermenigvuldigingsfactor 0,125 van artikel 30a, eerste lid, van de Wet woz, zoals dit artikellid luidt met ingang van 1 januari 2025.\n\n2. De heffingsambtenaar heeft in het bestreden besluit de proceskostenvergoeding van € 161,74 als volgt gespecificeerd:\n\n- indienen bezwaarschrift: 1 punt x waarde per punt € 647,- x factor 0,125 = € 80,87 +\n\n- bijwonen hoorzitting: 1 punt x waarde per punt € 647,- x factor 0,125 = € 80,87 = € 161,74.\n\n3. Belanghebbende vindt dat de heffingsambtenaar een te lage proceskostenvergoeding heeft toegekend. Zij verzoekt de rechtbank om artikel 30a van de Wet woz buiten toepassing te laten, omdat haar gemachtigde een bijzonder geval is als bedoeld in het zogenoemde 30a-arrest van de Hoge Raad van 17 januari 2025 (ECLI:NL:HR:2025:46).\n\n4. In het 30a-arrest heeft de Hoge Raad geoordeeld dat bijzondere gevallen zich onderscheiden doordat zij niet voldoen aan de volgende kenmerken: dat aan de belanghebbende rechtsbijstand wordt verleend door een beroepsmatig optredende gemachtigde, dan wel een kantoor, waarvan het bedrijfsmodel eruit bestaat dat\n\n( i) wordt opgetreden op basis van no cure no pay,\n\n(ii) daarbij zodanige afspraken met de cliënten worden gemaakt dat het bedrag van eventuele proceskostenvergoedingen aan de gemachtigde of aan het kantoor wordt afgedragen, en\n\n(iii) de procedures op een zodanige wijze worden gevoerd dat de daarin toegekende proceskostenvergoedingen de in redelijkheid gemaakte kosten ver overtreffen.\n\n5. De daarbij te hanteren regels zijn nader uitgewerkt in de arresten van de Hoge Raad van 25 april 2025 (ECLI:NL:HR:2025:670) en 18 juli 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1175).\n\n5.1.. Volgens de Hoge Raad rusten op de belanghebbende de stelplicht en bewijslast van feiten die meebrengen dat buiten redelijke twijfel komt vast te staan dat, beoordeelt naar de situatie op het moment waarop het desbetreffende rechtsmiddel is aangewend, het bedrijfsmodel van de betreffende gemachtigde of diens kantoor kennelijk niet allehiervoor bedoelde drie kenmerken heeft en dat aldus sprake is van een bijzonder geval. Er is dus (al) sprake van een bijzonder geval als één van de drie kenmerken niet van toepassing is.\n\n5.2.. Bij de beoordeling van het bedrijfsmodel gaat het niet specifiek om de werkzaamheden die de gemachtigde heeft verricht in de procedure waarop de proceskostenvergoeding ziet. Met het bedrijfsmodel is namelijk meer in het algemeen de wijze bedoeld waarop de gemachtigde zijn inkomsten verwerft met het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand.\n\n5.3.. Indien het bedrijfsmodel van een gemachtigde of een kantoor inhoudt dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i), of op een grondslag die daarmee in wezen overeenkomt en daarmee dus op één lijn kan worden gesteld, en dat daarbij afspraken met de cliënten worden gemaakt als hiervoor onder (ii) bedoeld, zal aldus moeten worden beoordeeld of dit bedrijfsmodel voldoet aan het hiervoor onder (iii) vermelde kenmerk van vergaande overdekking. Daartoe moet een vergelijking worden gemaakt tussen enerzijds het totale bedrag aan proceskostenvergoedingen dat aan de gemachtigde of aan het kantoor wordt afgedragen, en anderzijds het totale bedrag van de kosten van de gemachtigde of van het kantoor die kunnen worden toegerekend aan het voeren van de procedures waarop die proceskostenvergoedingen betrekking hebben. Het komt dus erop aan of het totale bedrag van de afgedragen proceskostenvergoedingen het totale bedrag van de zojuist bedoelde kosten verre overtreft. De omstandigheid dat vaak geheel of ten dele gebruik wordt gemaakt van gestandaardiseerde tekstblokken die niet zijn toegespitst op de desbetreffende zaak, vormt een aanwijzing dat het bedrijfsmodel wel het derde kenmerk van vergaande overdekking heeft, en zal daarom in het algemeen volstaan om aan te nemen dat de belanghebbende niet in dit door hem te leveren bewijs is geslaagd.\n\n6. In het arrest van 26 september 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1375) heeft de Hoge Raad nader uitgewerkt wanneer sprake is van een bedrijfsmodel dat eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i). Bij optreden op basis van no cure no pay moet worden uitgegaan van afspraken tussen de belanghebbende en de rechtsbijstandverlener op grond waarvan de belanghebbende geen financieel risico loopt bij inschakeling van de rechtsbijstandverlener, omdat geen instapvergoeding verschuldigd is noch een percentage van de bespaarde belasting als vergoeding moet worden afgestaan (zie Kamerstukken II 2023\u002F24, 36 427, nr. 3, blz. 2). Bij de beoordeling van de vraag of het bedrijfsmodel van een beroepsmatig optredende gemachtigde, dan wel een kantoor, eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay, komt het dus erop aan of die gemachtigde dan wel diens kantoor afspraken maakt met klanten op grond waarvan zij geen financieel risico lopen bij het verstrekken van de opdracht tot het verlenen van rechtsbijstand in een belastingprocedure. De verschuldigdheid van een instapvergoeding staat niet in alle gevallen eraan in de weg dat afspraken met een rechtsbijstandsverlener worden aangemerkt als afspraken op basis van no cure no pay. Onder het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand op basis van no cure no pay wordt namelijk ook begrepen het beroepsmatig verlenen van rechtsbijstand op een grondslag die daarmee in wezen overeenkomt en daarmee dus op één lijn kan worden gesteld. Dan moet worden gedacht aan de betaling van een zodanig laag bedrag dat die betaling als een pro forma of symbolische bijdrage moet worden beschouwd.\n\n7. De rechtbank stelt vast dat de gemachtigde van belanghebbende in deze zaak niet heeft bestreden dat haar bedrijfsmodel de hiervoor onder (ii) en (iii) vermelde kenmerken heeft.\n\n8. Belanghebbende bestrijdt dat het bedrijfsmodel van haar gemachtigde ten tijde van het instellen van bezwaar (en beroep) eruit bestaat dat wordt opgetreden op basis van no cure no pay (i). Hiertoe heeft de gemachtigde verwezen naar een beschrijving van haar per 1 januari 2025 gewijzigde bedrijfsmodel (“Bijzonder geval: bedrijfsmodel Previcus en artikel 30a Wet WOZ”).\n\n8.1.. Volgens die beschrijving is de werkwijze met ingang van 1 januari 2025 fundamenteel gewijzigd. Het aantal dossiers is vanaf 2025 aanzienlijk afgenomen van 128.000 zaken naar circa 1.291 zaken. De zaken worden (vrijwel) niet meer op basis van no cure no pay uitgevoerd, maar volgens een regulier model waarin een cliënt, ongeacht de uitkomst van de zaak, een vaste startvergoeding betaalt (doorgaans gebaseerd op het aantal aanslagbiljetten) en\u002Fof een deel van de gerealiseerde besparing afdraagt (in bijna alle gevallen 40% van de besparing). De vóór 2025 aangebrachte zaken worden nog op basis van no cure no pay uitgevoerd. Bovendien worden vanaf 2025 alle aanslagbiljetten op voorhand gescreend en worden enkel de zaken doorgezet waarbij op voorhand onvoldoende duidelijk is dat er geen fouten zijn gemaakt. Er is, aldus de beschrijving, geen sprake meer van een grote massa waar de wetswijziging (Wet herwaardering proceskostenvergoeding WOZ en Bpm) op zag. De gemachtigde richt zich voortaan op de zakelijke markt, waarbij vrijwel altijd ook prijsafspraken met belanghebbenden worden gemaakt die losstaan van eventueel toegekende proceskostenvergoedingen.\n\n8.2.. De gemachtigde heeft de prijsafspraken over 2025 als volgt in een overzicht opgenomen.\n\n8.3.. De vermelding in de volmacht dat de vergoeding voor de werkzaamheden uitsluitend het totaal van de proceskostenvergoedingen bedraagt, klopt, aldus de beschrijving, niet meer. De onderliggende overeenkomsten bepalen dat cliënten zelf vergoedingen verschuldigd zijn. De proceskostenvergoeding speelt daarin nog slechts een kleine aanvullende rol.\n\n9. Op 4 mei 2026 heeft de gemachtigde van belanghebbende de facturen en betaalbewijzen in een groot aantal zaken, waarin zij als gemachtigde optreedt, ingezonden. Op 11 mei 2026 is daarvan een overzicht overgelegd. Die stukken bevestigen het beeld dat de beschrijving van het bedrijfsmodel geeft. Uit de facturen en betaalbewijzen blijkt namelijk dat de gemachtigde van een groot deel van haar cliënten een “besparingsfee” van minimaal 30% van de eventuele belastingbesparing vraagt, zij die “besparingsfee” aan haar cliënten factureert en die “besparingsfee” vervolgens ook door de cliënten wordt betaald.\n\n10. Daarnaast komt uit de facturen en betaalbewijzen naar voren dat de meeste cliënten (bovenop de “besparingsfee”) tevens een (in hoogte variërende) “startfee” zijn verschuldigd. Op zitting heeft de gemachtigde toegelicht dat, indien overeengekomen, de “startfee” altijd wordt gefactureerd en betaald. Dat dit niet in alle gevallen gebeurt blijkt uit de overgelegde facturen en betaalbewijzen, en komt, aldus de gemachtigde, doordat de “startfee”, die ongeacht de uitkomst is verschuldigd, in die gevallen eerder is gefactureerd en betaald. Dat is anders bij de “besparingsfee”, die niet eerder dan na het nemen van het bestreden besluit in rekening kan worden gebracht, omdat dan pas de (hoogte van de) besparing duidelijk is.\n\n11. De heffingsambtenaar heeft zich ter zitting op het standpunt gesteld dat het pas op 4 mei 2026 door de gemachtigde van belanghebbende indienen van facturen en betaalbewijzen (die op 6 mei 2026 door de rechtbank zijn vrijgegeven), die al in 2025 beschikbaar waren, in strijd is met een goede procesorde. De rechtbank overweegt dat partijen in beginsel vrij zijn om gedurende de procedure hun standpunten aan te vullen. Die vrijheid wordt echter begrensd door de beginselen van de goede procesorde. Hoewel de late indiening van reeds voorhanden zijnde stukken niet de schoonheidsprijs verdient, ziet de rechtbank hierin geen grond om die stukken vanwege strijd met een goede procesorde buiten beschouwing te laten. Hiertoe acht de rechtbank van belang dat de stukken een onderbouwing vormen van een eerder door de gemachtigde ingenomen standpunt, een reactie zijn op het verweerschrift en dat de aard en de omvang van de stukken niet zodanig zijn dat van de heffingsambtenaar om adequaat hierop te kunnen reageren een nader diepgaand (feiten)onderzoek wordt gevergd. De inhoudelijke reactie van de heffingsambtenaar op de stukken in de pleitnota bevestigen dit oordeel.\n\n12. De rechtbank stelt voorop dat voor haar de facturen en de betaalbewijzen leidend zijn voor de beoordeling van de vraag of kenmerk (i) op de gemachtigde van belanghebbende van toepassing is. Naar het oordeel van de rechtbank zijn (alleen) die stukken, en niet (ook) de overeenkomst, de website en de algemene voorwaarden van de gemachtigde (op 9 februari 2025), waarvan gesteld is dat die op dat moment nog niet in overeenstemming met het gewijzigde bedrijfsmodel waren gebracht, relevant voor de vraag of sprake is van een bedrijfsmodel op basis van no cure no pay. Omdat het bedrijfsmodel van de gemachtigde (en niet de vergoedingen in de aan de rechtbank voorliggende zaken) moet worden beoordeeld, blijft die beoordeling, anders dan de heffingsambtenaar stelt, niet beperkt tot de gemeenten binnen het ambtsgebied van de heffingsambtenaar. Daaruit volgt ook dat op grond van het (incidenteel) ontbreken van facturen en betaalbewijzen in aan de rechtbank voorliggende zaken niet zonder meer kan worden geconcludeerd dat kenmerk (i) op het bedrijfsmodel van de gemachtigde van toepassing is.\n\n13. De rechtbank is van oordeel dat met voldoende gegevens is onderbouwd dat de gemachtigde in 2025 voor een groot deel van de procedures een “besparingsfee” in rekening heeft gebracht. Door het betalen van een “besparingsfee” loopt een belanghebbende bij de inschakeling een gemachtigde voor het voeren van een procedure een financieel risico (zie hiervoor het arrest van de Hoge Raad van 26 september 2025). Deze door de gemachtigde gevraagde vergoeding (van 30-40%) acht de rechtbank, nog daargelaten dat de Hoge Raad dat enkel ten aanzien van “instapvergoedingen” heeft geoordeeld, ook niet dusdanig laag dat kan worden gesproken van rechtsbijstandverlening op een grondslag die in wezen overeenkomt met rechtsbijstandverlening op basis van no cure no pay. Op grond van het vorenstaande heeft belanghebbende, naar het oordeel van de rechtbank, buiten redelijke twijfel bewezen dat het bedrijfsmodel van de gemachtigde ten tijde van het instellen van bezwaar niet het kenmerk van optreden op basis van no cure no pay heeft (i). Daaraan doet niet af dat een belanghebbende vooraf ermee heeft ingestemd dat een eventuele vergoeding van proceskosten aan de gemachtigde toekomt. Dat geldt ook voor het ontbreken van facturen en betaalbewijzen van op een eerder moment in rekening gebrachte “startfees” en de door de heffingsambtenaar gestelde inconsistenties in de hoogte hiervan.\n\n14. Uit het vorenstaande volgt dat sprake is van een bijzonder geval en de heffingsambtenaar ten onrechte toepassing heeft gegeven aan artikel 30a, eerste lid, van de Wet woz.\n\n15. Dit betekent dat het beroep van belanghebbende gegrond is. De rechtbank vernietigt het bestreden besluit voor zover dat ziet op de toegekende proceskostenvergoeding en bepaalt met toepassing van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder b, van de Algemene wet bestuursrecht de proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase op € 1.332,- (2 x € 666,-).\n\n16. Aan het standpunt van belanghebbende dat aan het bestreden besluit een motiveringsgebrek kleeft, wordt niet toegekomen.\n\n17. Omdat het beroep gegrond is, moet de heffingsambtenaar het griffierecht aan belanghebbende vergoeden.\n\n18. De rechtbank acht termen aanwezig om de heffingsambtenaar te veroordelen in de proceskosten die belanghebbende redelijkerwijs heeft moeten maken in verband met de behandeling van het beroep, een en ander eveneens overeenkomstig de normen van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Aan belanghebbende is door een derde beroepsmatig rechtsbijstand verleend. Voor de in aanmerking te nemen proceshandelingen worden 2 punten (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen op zitting met een waarde van € 934,- per punt) toegekend. De rechtbank bepaalt in overeenstemming met het Richtsnoer proceskostenvergoeding belastingkamers gerechtshoven 2024 (neergelegd in de uitspraak van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch van 7 augustus 2024, ECLI:NL:GHSHE:2024:2524) de wegingsfactor op 0,5. Gelet hierop bedraagt het vanwege de in deze zaak verleende rechtsbijstand te vergoeden bedrag in totaal € 934,-.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank:\n\n- verklaart het beroep gegrond;\n\n- vernietigt het bestreden besluit voor zover dat ziet op de toegekende proceskostenvergoeding, stelt de proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase vast op € 1.332,- en bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde besluit;\n\n- draagt de heffingsambtenaar op het betaalde griffierecht van € 385,- aan belanghebbende te vergoeden;\n\n- veroordeelt de heffingsambtenaar in de proceskosten van belanghebbende wegens verleende rechtsbijstand in beroep tot een bedrag van € 934,-.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. B.F.A. van Huijgevoort, voorzitter, en mrs. E.P.J. Rutten en J.H. van Hoof leden, in aanwezigheid van mr. D.D.R.H. Lechanteur, griffier.De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 8 juli 2026.\n\ngriffier rechter\n\nAfschrift verzonden aan partijen op: 8 juli 2026.\n\nRechtsmiddel\n\nTegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de verzenddatum hoger beroep instellen bij het gerechtshof ’s-Hertogenbosch (belastingkamer).\n\nU kunt digitaal beroep instellen via www.rechtspraak.nl. Daar klikt u op “Formulieren en inloggen”. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof ’s-Hertogenbosch (belastingkamer).\n\nBij het instellen van het hoger beroep dient het volgende in acht te worden genomen:\n\n1. bij het hogerberoepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd;\n\n2 - het hogerberoepschrift moet, indien het op papier wordt ingediend, ondertekend zijn. Verder moet het ten minste het volgende vermelden:\n\na. de naam en het adres van de indiener;\n\nb. de datum van verzending;\n\nc. een omschrijving van de uitspraak waartegen het hoger beroep is ingesteld;\n\nd. de redenen waarom u het niet eens bent met de uitspraak (de gronden van het hoger beroep).","nl","rechtspraak_nl","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBLIM:2026:6423","ecli-nl-rblim-2026-6423",{"courtName":30,"legalDomain":31,"decisionType":32,"procedureType":33},"Roermond","Bestuursrecht; Belastingrecht","uitspraak","Uitspraak",{"id":35,"ecli":36,"caseNumber":37,"courtId":38,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":39,"language":40,"source":41,"sourceUrl":14,"summary":42,"slug":43,"metadata":17},"85","ECLI:RO:2026:JudecatoriaSECTORUL5BUCURESTI:17050-302-2025-a1","17050\u002F302\u002F2025\u002Fa1",97,"Admite cererea de îndreptare a erorii materiale din cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026, pronunţată de Judecătoria Sectorului 5 Bucure?ti în dosar nr. 17050\u002F302\u002F2025, formulată din oficiu.       \nDispune îndreptarea erorii materiale strecurată în cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026 pronun?ată în cadrul dosarului nr. 17050\u002F302\u002F2025, în sensul re?inerii că pârâtul Vasile Constantin are codul numeric personal ............, iar nu ............., astfel cum în mod eronat s-a consemnat.   \nPrezenta încheiere face parte integrantă din cuprinsul sentin?ei civile nr. 2484\u002F06.03.2026 pronun?ată în cadrul dosarului nr. 17050\u002F302\u002F2025.   \nÎndreptarea se va efectua în toate exemplarele sentin?ei.\n\tCu drept de apel în 30 de zile de la comunicare. Cererea de apel se va depune la Judecătoria Sectorului 5 Bucure?ti.   \n\tPronun?ată prin punerea solu?iei la dispozi?ia păr?ilor prin intermediul grefei instan?ei, astăzi, 08.07.2026.\n","ro","portalquery_ro","Admite cererea","ecli-ro-2026-judecatoriasectorul5bucuresti-17050-302-2025-a1",{"id":45,"ecli":46,"caseNumber":14,"courtId":47,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":48,"language":25,"source":26,"sourceUrl":49,"summary":14,"slug":50,"metadata":51},"296","ECLI:NL:GHDHA:2026:2250",58,"Rolnummer: 22-001978-23\n\nParketnummer: 10-066729-23\n\nDatum uitspraak: 8 juli 2026\n\nTEGENSPRAAK\n\nArrestvan de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof Den Haag gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Rotterdam van 28 juni 2023 in de strafzaak tegen de verdachte:\n\n [verdachte],\n\ngeboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 2002,\n\nBRP-adres: [BRP-adres] , [woonplaats] .\n\nOnderzoek van de zaak\n\nDit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg en het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van dit hof.\n\nHet hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.\n\nProcesgang\n\nIn eerste aanleg is de verdachte van het onder 1 tenlastegelegde vrijgesproken en ter zake van het onder 2 en 3 tenlastegelegde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 120 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 73 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaren. Voorts is beslist op de vorderingen van de benadeelde partijen, zoals nader omschreven in het vonnis waarvan beroep.\n\nNamens de verdachte is tegen het vonnis hoger beroep ingesteld.\n\nOmvang van het hoger beroep\n\nDe verdachte is door de rechtbank Rotterdam vrijgesproken van hetgeen aan hem onder 1 is tenlastegelegd. Het hoger beroep is door de verdachte onbeperkt ingesteld en is derhalve mede gericht tegen de in eerste aanleg gegeven beslissing tot vrijspraak. Gelet op hetgeen is bepaald in artikel 404, vijfde lid, van het Wetboek van Strafvordering staat voor de verdachte tegen deze beslissing geen hoger beroep open. Het hof zal de verdachte mitsdien niet-ontvankelijk verklaren in het ingestelde hoger beroep, voor zover dat is gericht tegen de in het vonnis waarvan beroep gegeven vrijspraak.\n\nWaar hierna wordt gesproken van \"de zaak\" of \"het vonnis\", wordt daarmee bedoeld de zaak of het vonnis voor zover op grond van het vorenstaande aan het oordeel van dit hof onderworpen.\n\nTenlastelegging\n\nAan de verdachte is – voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen – tenlastegelegd dat:\n\n2. hij op of omstreeks 01 januari 2023 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard, openlijk, te weten, op of aan de Smidsweg en\u002Fof de Langestraat, in elk geval op of aan (een) openbare weg(en), in vereniging geweld heeft gepleegd tegen een of meer verbalisanten van de politie Eenheid Rotterdam, te weten [hoofdagent] (hoofdagent) en\u002Fof [aspirant] (aspirant) en\u002Fof één of meer verbalisanten, zijnde groepsleden van de Mobiele Eenheid van politie Eenheid Rotterdam, te weten [verbalisant 1] en\u002Fof [verbalisant 2] en\u002Fof [verbalisant 3] en\u002Fof [verbalisant 4] en\u002Fof [verbalisant 5] en\u002Fof [verbalisant 6] en\u002Fof [verbalisant 7] en\u002Fof [verbalisant 8] en\u002Fof [verbalisant 9] en\u002Fof [verbalisant 10] en\u002Fof [verbalisant 11] en\u002Fof [verbalisant 12] en\u002Fof [verbalisant 13] en\u002Fof [verbalisant 14] en\u002Fof [verbalisant 15] en\u002Fof [verbalisant 16] en\u002Fof [verbalisant 17] en\u002Fof [verbalisant 18] en\u002Fof [verbalisant 19] en\u002Fof [verbalisant 20] , althans een of meer (andere) verbalisanten door\n\n- één of meer stuks zwaar (illegaal) vuurwerk (betreffende onder meer: cobra's \u002F nitraten \u002F shells) en\u002Fof vuurwerkbommen op\u002Ftegen, althans in de richting van\u002Fnaar voornoemde verbalisanten af te schieten en\u002Fof te gooien, waarbij voornoemd(e) vuurwerk\u002Fvuurwerkbommen vlakbij\u002Fnaast het\u002Fde lichamen en\u002Fof het\u002Fde hoofden\u002Fgezichten van voornoemde verbalisanten tot ontploffing is\u002Fzijn gekomen en\u002Fof\n\n- ( met kracht) één of meer stenen en\u002Fof glaswerk op\u002Ftegen, althans in de richting van voornoemde verbalisanten te gooien en\u002Fof\n\n- ( dreigend) zich op te dringen aan voornoemde ambtenaren en\u002Fof\n\n- ( daarbij) (dreigend) een of meerdere ploertendoders, althans slagvoorwerpen, aan voornoemde ambtenaren te tonen\u002Fvoor te houden en\u002Fof\n\n- ( daarbij) aan die [aspirant] en\u002Fof [hoofdagent] en\u002Fof een of meer (andere) verbalisanten de weg te versperren, althans de doorgang te beletten en\u002Fof (daarbij) te verhinderen dat die [aspirant] en\u002Fof [hoofdagent] en\u002Fof anderen met\u002Fin een (politie)voertuig weg konden rijden en\u002Fof\n\n- naar\u002Fin de richting van voornoemde ambtenaren te schelden, met de woorden: \"Kankerlijers\", \"Kanker op joh\" en\u002Fof \"Kankerpolitie\" en\u002Fof\n\n- ( met kracht) op\u002Ftegen het (politie)schild van die [verbalisant 2] te trappen\u002Fschoppen;\n\n3. hij op of omstreeks 31 december 2022 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard opzettelijk en wederrechtelijk een vuilnisbak\u002Fprullenbak, in elk geval enig goed, dat\u002Fdie geheel of ten dele aan Gemeente Hoeksche Waard, in elk geval aan een ander dan aan verdachte toebehoorde(n) heeft vernield, beschadigd, onbruikbaar gemaakt.\n\nVordering van de advocaat-generaal\n\nDe advocaat-generaal heeft gevorderd dat het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de bewezenverklaring zal worden bevestigd en dat de verdachte ter zake van het onder 2 en 3 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 107 dagen, met aftrek van voorarrest, waarvan 60 dagen voorwaardelijk en met een proeftijd van 2 jaren.\n\nHet vonnis waarvan beroep\n\nHet vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven omdat het hof zich daarmee niet verenigt.\n\nVrijspraak\n\nDe advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat het onder 2 tenlastegelegde wettig en overtuigend kan worden bewezenverklaard, nu de verdachte met zijn handelen een bijdrage van voldoende gewicht heeft geleverd aan het openlijk geweld tegen de desbetreffende verbalisanten. Zo heeft de verdachte voorafgaand aan de jaarwisseling deel genomen aan een WhatsApp-groep waarin werd gesproken over het voornemen onrust te veroorzaken ten tijde van de jaarwisseling. Voorts heeft de verdachte in de nacht van de jaarwisseling – nadat hij door leden van de Mobiele Eenheid (ME) was ingesloten –op zijn telefoon een video-opname gemaakt waarin er samen met medeverdachte [medeverdachte] (hierna: [medeverdachte] ) wordt gepraat over het doodschoppen van een ME’er. Vijftien minuten nadat hij deze video had opgenomen, is [medeverdachte] aangehouden voor het schoppen tegen het schild van een ME’er.\n\nHet hof overweegt als volgt.\n\nHet hof stelt voorop dat van het \"in vereniging\" plegen van geweld sprake is, indien de betrokkene een voldoende significante of wezenlijke bijdrage levert aan het geweld, zij het dat deze bijdrage zelf niet van gewelddadige aard hoeft te zijn. De enkele omstandigheid dat iemand aanwezig is in een groep die openlijk geweld pleegt is niet zonder meer voldoende om hem te kunnen aanmerken als iemand die \"in vereniging\" geweld pleegt. Beoordeeld zal moeten worden of de door de verdachte geleverde – intellectuele en\u002Fof materiële – bijdrage aan het delict van voldoende gewicht is.\n\nMet de advocaat-generaal en de verdediging is het hof van oordeel dat op grond van het verhandelde ter terechtzitting niet kan worden bewezen dat de verdachte omstreeks de jaarwisseling geweld heeft gebruikt jegens de verbalisanten, zoals het gooien met stenen of vuurwerk. Het hof is voorts van oordeel dat evenmin bewezen kan worden dat de verdachte op enige wijze geweldshandelingen die door andere personen zijn gepleegd heeft ondersteund of anderszins heeft bijgedragen aan het ontstaan of het voortduren van het geweld jegens de verbalisanten. Het hof neemt hierbij in aanmerking dat [medeverdachte] bij de raadsheer-commissaris als getuige is gehoord en heeft verklaard dat hetgeen de verdachte in de video-opname heeft gezegd, los stond van zijn handelen daarna en dat de verdachte niet in de buurt was toen [medeverdachte] tegen het schild van verbalisant [verbalisant 2] aan schopte. De enkele aanwezigheid in de groep die door de politie\u002FME was ingesloten en het feit dat de verdachte deel uit maakte van een WhatsApp-groep acht het hof evenmin een bijdrage van voldoende gewicht. Gelet op het voorgaande is niet vast komen te staan dat de verdachte een voldoende significante of wezenlijke bijdrage heeft geleverd aan het tenlastegelegde geweld tegen de desbetreffende verbalisanten, zodat het ten laste gelegde niet kan worden bewezen en de verdachte daarvan zal worden vrijgesproken.\n\nBewezenverklaring\n\nHet hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 3 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:\n\n3. hij op of omstreeks31 december 2022 te 's-Gravendeel, gemeente Hoeksche Waard opzettelijk en wederrechtelijk eenvuilnisbak\u002Fprullenbak, in elk geval enig goed,dat\u002Fdiegeheel of ten deleaan Gemeente Hoeksche Waard, in elk geval aan een ander dan aan verdachtetoebehoorde(n)heeft vernield, beschadigd, onbruikbaar gemaakt;.\n\nHetgeen meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.\n\nBewijsvoering\n\nHet hof grondt zijn overtuiging dat de verdachte het bewezenverklaarde heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat en die reden geven tot de bewezenverklaring.\n\nIn die gevallen waarin de wet aanvulling van het arrest vereist met de bewijsmiddelen dan wel, voor zover artikel 359, derde lid, tweede volzin, van het Wetboek van Strafvordering wordt toegepast, met een opgave daarvan, zal zulks plaatsvinden in een aanvulling die als bijlage aan dit arrest zal worden gehecht.\n\nStrafbaarheid van het bewezenverklaarde\n\nHet onder 3 bewezenverklaarde levert op\n\nopzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, vernielen.\n\nStrafbaarheid van de verdachte\n\nEr is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dus strafbaar.\n\nStrafmotivering\n\nHet hof heeft de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en op grond van de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan is gebleken uit het onderzoek ter terechtzitting.\n\nDaarbij heeft het hof in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.\n\nDe verdachte heeft zich op oudejaarsavond schuldig gemaakt aan vernieling van een prullenbak door hierop zwaar vuurwerk tot ontploffing te brengen. Een dergelijk feit is gevaarzettend en geschikt om gevoelens van angst en onveiligheid in de maatschappij teweeg te brengen. De verdachte heeft met zijn handelen de gemeente en daarmee de gemeenschap financiële schade berokkend en hij heeft hiermee overlast veroorzaakt.\n\nHet hof heeft acht geslagen op een de verdachte betreffend uittreksel Justitiële Documentatie van 1 juni 2026, waaruit blijkt dat de verdachte niet eerder voor een vergelijkbaar feit is veroordeeld.\n\nTen aanzien van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) overweegt het hof dat deze is aangevangen op 6 maart 2023. In eerste aanleg is de redelijke termijn niet overschreden. Het hof stelt vast dat de behandeling van de zaak in hoger beroep niet heeft plaatsgevonden binnen de daartoe gestelde redelijke termijn,. Namens de verdachte is immers op 4 juli 2023 hoger beroep ingesteld en het hof wijst op 8 juli 2026 eindarrest. De redelijke termijn van de berechting in hoger beroep is derhalve met meer dan één jaar overschreden. Het hof ziet, ook gelet op de duur van de procedure als geheel, aanleiding te volstaan met de constatering van dit verzuim, gelet op de gekozen strafmodaliteit en de hoogte van de op te leggen straf.\n\nHet hof is – alles afwegende – van oordeel dat een onvoorwaardelijke taakstraf van na te melden duur een passende en geboden reactie vormt. Anders dan de verdediging heeft bepleit acht het hof een geldboete, gelet op de context waarin en de wijze waarop de vernieling plaatsvond – tijdens de jaarwisseling en met (illegaal) vuurwerk – niet passend. Evenmin zal om die reden toepassing worden gegeven aan het bepaalde in artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht.\n\nVorderingen tot schadevergoeding\n\nIn het onderhavige strafproces hebben tweeëntwintig verbalisanten zich als benadeelde partij gevoegd ter zake van het onder 2 ten laste gelegde. De benadeelde partijen [verbalisant 17] , [verbalisant 12] , [verbalisant 8] , [verbalisant 9] , [verbalisant 19] , [verbalisant 20] , [verbalisant 18] , [verbalisant 15] , [verbalisant 10] , [verbalisant 4] , [verbalisant 1] , [verbalisant 16] , [verbalisant 3] , [aspirant] , [verbalisant 7] , [hoofdagent] , [verbalisant 14] , [verbalisant 5] en [verbalisant 6] vorderen per persoon een vergoeding van € 350,00 aan immateriële schade. De benadeelde partijen [verbalisant 13] en [verbalisant 11] vorderen per persoon een vergoeding van € 400,00 aan immateriële schade en de benadeelde partij [verbalisant 2] vordert een vergoeding van € 750,00 aan immateriële schade.\n\nNu de verdachte ter zake van het onder 2 tenlastegelegde wordt vrijgesproken, zullen de benadeelde partijen niet-ontvankelijk worden verklaard in hun vordering.\n\nGelet daarop zullen de benadeelde partijen worden veroordeeld in de kosten die de verdachte tot aan deze uitspraak in verband met de verdediging tegen die vorderingen heeft moeten maken, welke kosten het hof vooralsnog begroot op nihil.\n\nToepasselijke wettelijke voorschriften\n\nHet hof heeft gelet op de artikelen 9, 22c, 22d en 350 van het Wetboek van Strafrecht, zoals zij rechtens gelden dan wel golden.\n\nBESLISSING\n\nHet hof:\n\nVerklaart de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de beslissing ter zake van het onder 1 tenlastegelegde.\n\nVernietigt het vonnis waarvan beroep voor zover thans aan het oordeel van het hof onderworpen en doet in zoverre opnieuw recht:\n\nVerklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 2 tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.\n\nVerklaart, zoals hiervoor overwogen, bewezen dat de verdachte het onder 3 tenlastegelegde heeft begaan.\n\nVerklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.\n\nVerklaart het onder 3 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.\n\nVeroordeelt de verdachte tot een taakstrafvoor de duur van60 (zestig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door30 (dertig) dagen hechtenis.\n\nBeveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde taakstraf in mindering zal worden gebracht, volgens de maatstaf van 2 uren taakstraf per in voorarrest doorgebrachte dag, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.\n\nVordering van de benadeelde partijen:\n\n- [verbalisant 17] ,\n\n- [verbalisant 12] ,\n\n- [verbalisant 13] ,\n\n- [verbalisant 8] ,\n\n- [verbalisant 9] ,\n\n- [verbalisant 19] ,\n\n- [verbalisant 20] ,\n\n- [verbalisant 11]\n\n- [verbalisant 18] ,\n\n- [verbalisant 15] ,\n\n- [verbalisant 10] ,\n\n- [verbalisant 4] ,\n\n- [verbalisant 1] ,\n\n- [verbalisant 16] ,\n\n- [verbalisant 3] ,\n\n- [verbalisant 2]\n\n- [aspirant] ,\n\n- [verbalisant 7] ,\n\n- [hoofdagent] ,\n\n- [verbalisant 14] ,\n\n- [verbalisant 5] , en\n\n- [verbalisant 6]\n\nVerklaart de hiervoor genoemde benadeelde partijen telkens niet-ontvankelijk in hun vordering tot schadevergoeding.\n\nVeroordeelt de hiervoor genoemde benadeelde partijen telkens in de door verdachte gemaakte kosten en begroot deze telkens op nihil.\n\nDit arrest is gewezen door mr. F.W. Pieters, als voorzitter, mr. E.C. van Veen en mr. M.C. Bruining, leden, in bijzijn van de griffier mr. V.V. de Lange.\n\nHet is uitgesproken op de openbare terechtzitting van het hof van 8 juli 2026.","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:GHDHA:2026:2250","ecli-nl-ghdha-2026-2250",{"courtName":52,"legalDomain":53,"decisionType":32,"procedureType":33},"Den Haag","Strafrecht",{"id":55,"ecli":56,"caseNumber":14,"courtId":57,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":58,"language":25,"source":26,"sourceUrl":59,"summary":14,"slug":60,"metadata":61},"348","ECLI:NL:RBDHA:2026:18721",65,"RECHTBANK DEN HAAG\n\nZittingsplaats Groningen\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: NL26.20806\n uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen\n \n [naam], eiseres,\n\nV-nummer: [v-nummer:],\n\n(gemachtigde: mr. I.M. Zuidhoek),\n\nen\n\nde minister van Asiel en Migratie, de minister.\n\nInleiding\n\n1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiseres tegen het niet in behandeling nemen van de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. De minister heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 7 april 2026 niet in behandeling genomen omdat daarvoor Frankrijk verantwoordelijk is.\n\n1.1.. De rechtbank doet op grond van artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) uitspraak zonder zitting.\n\nBeoordeling door de rechtbank\n\n2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiseres. Zij doet dat mede aan de hand van de argumenten die eiseres heeft aangevoerd, de beroepsgronden.\n\n3. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Dat betekent dat eiseres ongelijk krijgt en het bestreden besluit in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.\n\nToepasselijk recht\n\n4. Op deze zaak is het recht van toepassing dat gold vóór 12 juni 2026.\n\nTotstandkoming van het besluit\n\n5. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Dublinverordening.Op grond van de Dublinverordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.In dit geval heeft Nederland bij Frankrijk een verzoek om terugname gedaan. Frankrijk heeft dit verzoek aanvaard.\n\nMag de minister ten opzichte van Frankrijk uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel?\n\n6. Eiseres stelt zich op het standpunt dat er in Frankrijk voor haar een onveilige situatie zal optreden. Dit is het gevolg van de aanwezigheid van veel Libanezen in Frankrijk, waaronder ook de familie van haar moeder die haar eerder al bedreigde. Bovendien heeft eiseres in Nederland een community gevonden waar zij zich veilig bij voelt en in Frankrijk heeft zij niemand, dit is voor haar een angstaanjagend vooruitzicht. Dit terwijl in Nederland er een sterke en diverse LHBT-gemeenschap is waar zij zich veilig voelt. Volgens eiseres is er in Frankrijk bovendien nog steeds een groot probleem met betrekking tot de opvang van asielzoekers. Ze verwijst naar het AIDA-rapport over Frankrijk, update 2024.Er is een tekort aan opvangplekken en eiseres loopt bij terugkeer een reëel risico om in een situatie van materiële deprivatie terecht te komen. Volgens eiseres is het bestreden besluit niet zorgvuldig voorbereid en berust het evenmin op een deugdelijke motivering.\n\n6.1.. De beroepsgrond slaagt niet. Naar het oordeel van de rechtbank mag de minister ten aanzien van Frankrijk uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. De Afdelingheeft meermaals bevestigd dat ten aanzien van Frankrijk in algemene zin kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Hierbij is ook het AIDA rapport, update 2024, betrokken. De rechtbank overweegt ambtshalve dat ook het recente AIDA rapport, update 2025, geen wezenlijk ander beeld geeft van de opvangvoorzieningen in Frankrijk dan de informatie die is betrokken door de Afdeling in eerdere uitspraken.\n\n6.2.. Uit de AIDA rapporten blijkt niet dat sprake is van structurele tekortkomingen in de opvang of asielprocedure, ook niet ten aanzien van de LHTBI-gemeenschap. Eiseres heeft bovendien niet aannemelijk gemaakt dat zij bij overdracht aan Frankrijk persoonlijk geen opvang, rechtsbescherming of toegang tot de procedure zal krijgen. Eiseres heeft niet eerder een asielaanvraag in Frankrijk ingediend waardoor zij geen persoonlijke ervaring heeft met de kwaliteit van de asielprocedure en de opvangvoorzieningen in Frankrijk.\n\n6.3.. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister zich niet ten onrechte op het standpunt gesteld dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat sprake is van bijzondere, individuele omstandigheden op basis waarvan de minister de aanvraag toch zou moeten behandelen.\n\nConclusie en gevolgen\n\n7. Het beroep is kennelijk ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft en eiseres overgedragen kan worden aan Frankrijk. Eiseres krijgt geen vergoeding van haar proceskosten.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank verklaart het beroep ongegrond.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. A. Sibma, rechter, in aanwezigheid van mr. S. Strating, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.\n\nDe uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:\n\nInformatie over verzet\n\nAls partijen het niet eens zijn met deze uitspraak, kunnen zij een verzetschrift sturen naar de rechtbank waarin zij uitleggen waarom zij het niet eens zijn met deze uitspraak. Het verzetschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Als partijen graag een zitting willen om het verzetschrift toe te lichten, moeten zij dit in het verzetschrift vermelden.\n\n Zie artikel 84 van de Asiel- en migratiebeheerverordening inzake het overgangsrecht.\n\n Verordening (EU) nr. 604\u002F2013.\n\n Dit staat ook in artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000.\n\n Update 2024 van juni 2025.\n\n Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.\n\n Update 2025 van mei 2026.\n\n Zie ook de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Arnhem, van 3 juli 2026. (ECLI:NL:RBDHA:2026:18469, r.o. 7.1) en de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Middelburg, van 25 juni 2026 (ECLI:NL:RBDHA:2026:17711).","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBDHA:2026:18721","ecli-nl-rbdha-2026-18721",{"courtName":62,"legalDomain":63,"decisionType":32,"procedureType":33},"Groningen","Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht",{"id":65,"ecli":66,"caseNumber":14,"courtId":67,"courtName":14,"decisionDate":23,"fullText":68,"language":25,"source":26,"sourceUrl":69,"summary":14,"slug":70,"metadata":71},"418","ECLI:NL:RBDHA:2026:18726",61,"RECHTBANK DEN HAAG\n\nZittingsplaats Rotterdam\n\nBestuursrecht\n\nzaaknummer: NL26.36068uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen\n\n [naam eiser] , eiser\n\nV-nummer: [V-nummer]\n\n(gemachtigde: mr. J.S. Dobosz),\n\nen\n\nde minister van Asiel en Migratie, verweerder\n\n(gemachtigde: mr. C. van der Zijde).\n\nSamenvatting\n\n1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000. Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een beroepsgrond aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgrond beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.\n\n1.1.. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep gegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is onrechtmatig. De rechtbank kent daarom een schadevergoeding toe. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.\n\n1.2.. In deze uitspraak gebruikt de rechtbank de volgende afkortingen voor de wet- en regelgeving:\n\nAwb: Algemene wet bestuursrecht\n\nVw: Vreemdelingenwet 2000\n\nVb: Vreemdelingenbesluit 2000\n\nProcesverloop\n\n2. Met het bestreden besluit van 29 juni 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.\n\n2.1.. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.\n\n2.2.. De rechtbank heeft het beroep op 7 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, K.A. Ozdzinska als tolk en de gemachtigde van verweerder.\n\nBeoordeling door de rechtbank\n\nToetsingskader\n\n3. Verweerder kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen.Verweerder stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring.Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.\n\nGronden\n\n4. Eiser heeft de gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd niet bestreden. De gronden, die de ambtshalve toetsing van de rechtbank doorstaan, zijn tezamen voldoende om de maatregel van bewaring te kunnen dragen.\n\nRechtmatig verblijf\n\n5. Eiser heeft aangevoerd dat er sprake is van een rechtmatig verblijf van eiser in Nederland op grond van artikel 7 van de Richtlijn 2004\u002F38\u002FEG. Eiser is een maand voorafgaand aan de onderhavige zaak opgehouden op 3 juni 2026. Hij heeft ter onderbouwing het proces-verbaal van ophouding overgelegd. Op deze dag is onderzoek gedaan naar de arbeidssituatie van eiser. Gebleken is dat eiser arbeid verricht voor een Nederlands uitzendbureau en beschikte over een arbeidscontract. Eiser is vervolgens heengezonden wegens bestendig verblijf. Verweerder kon ten aanzien van de onderhavige maatregel van bewaring op 29 juni 2026 niet zonder meer terugvallen op het standpunt dat sprake is van voortgezet onrechtmatig verblijf. Dit is onverenigbaar met de bevinding op 3 juni 2026. De maatregel van bewaring is dan ook onvoldoende zorgvuldig voorbereid en onvoldoende gemotiveerd.\n\n5.1.. Verweerder heeft aan de maatregel ten grondslag gelegd dat eiser geen rechtmatig verblijf in Nederland heeft, nu zijn verblijfsrecht als Unieburger bij beschikking van 6 maart 2025 is beëindigd. De rechtbank stelt voorop dat de enkele omstandigheid dat het verblijfsrecht van een Unieburger eerder is beëindigd, niet zonder meer meebrengt dat deze op een later moment geen rechten meer aan het Unierecht kan ontlenen. Indien sprake is van gewijzigde feiten en omstandigheden dient verweerder de verblijfsrechtelijke positie van de betrokkene opnieuw te beoordelen alvorens tot het oordeel te komen dat hij geen rechtmatig verblijf heeft.\n\n5.2.. De rechtbank oordeelt als volgt. In de maatregel van bewaring is vermeld dat eiser heeft verklaard werkzaam te zijn voor een Nederlands uitzendbureau en dit ook heeft aangetoond, dat eiser werkzaam is in België waar hij ook wordt voorzien van woonruimte door de werkgever en dat hij in België mag verblijven. Naar het oordeel van de rechtbank vormen deze omstandigheden concrete aanwijzingen dat de feitelijke situatie van eiser sinds de beschikking van 6 maart 2025 is gewijzigd. Van verweerder mocht daarom worden verwacht dat hij kenbaar zou onderzoeken welke betekenis deze gewijzigde omstandigheden hebben voor de actuele verblijfsrechtelijke positie van eiser. Uit de maatregel van bewaring, het gehoor voorafgaand aan deze maatregel en de overige stukken in het dossier is niet gebleken dat een dergelijk onderzoek heeft plaatsgevonden. Daarbij betrekt de rechtbank dat uit het proces-verbaal van ophouding van eiser op 3 juni 2026 blijkt dat eiser is heengezonden, omdat sprake was van ‘mogelijk bestendig verblijf’. Uit het proces-verbaal van verhoor op die dag blijkt dat het werken voor een Nederlands uitzendbureau hier ook aan de orde is geweest. Vervolgens wordt nog geen maand later in de onderhavige maatregel van bewaring zonder kenbare motivering aangenomen dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft. Niet valt in te zien waarom verweerder er zonder nader onderzoek van uit heeft kunnen gaan dat eiser geen aan het Unierecht ontleend verblijfsrecht had. De motivering dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft, is onder deze omstandigheden onvoldoende draagkrachtig. Gelet hierop is de maatregel in strijd met artikel 3:2 en 3:46 van de Awb tot stand gekomen en is dan ook onrechtmatig. Deze beroepsgrond slaagt.\n\nConclusie en gevolgen\n\n6. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is gegrond. Deze maatregel is vanaf het moment van het opleggen daarvan onrechtmatig. De rechtbank beveelt de opheffing van deze maatregel met ingang van vandaag.\n\n6.1.. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien zij de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring beveelt aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen. De rechtbank acht gronden aanwezig om een schadevergoeding toe te kennen voor 10 dagen onrechtmatige (tenuitvoerlegging van de) vreemdelingenbewaring ten bedrage van 0 x € 160,- (verblijf politiecel) en 10 x € 120,- (verblijf detentiecentrum) = € 1.200,-.\n\n6.2.. Eiser krijgt een vergoeding van zijn proceskosten. Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- omdat de gemachtigde van eiser geacht wordt beroep te hebben ingesteld en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.\n\nBeslissing\n\nDe rechtbank:\n\n- verklaart het beroep gegrond;\n\n- veroordeelt de Staat der Nederlanden tot het betalen van € 1.200,- aan schadevergoeding aan eiser, te betalen door de griffier en beveelt de tenuitvoerlegging van deze schadevergoeding;\n\n- beveelt de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring met ingang van vandaag;\n\n- veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.\n\nDeze uitspraak is gedaan door mr. S.N. Abdoelkadir, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Stehouwer, griffier.\n\nUitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:\n\nInformatie over hoger beroep\n\nEen partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.\n\n Het beroep tegen een maatregel van bewaring wordt ook aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding. Dit volgt uit artikel 106, eerste lid, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 106, eerste lid, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 59c van de Vw.\n\n Dit volgt uit artikel 5.5 van het Vb.\n\n Dit volgt uit artikel 5.6, eerste lid, van het Vb.","https:\u002F\u002Fdeeplink.rechtspraak.nl\u002Fuitspraak?id=ECLI:NL:RBDHA:2026:18726","ecli-nl-rbdha-2026-18726",{"courtName":72,"legalDomain":63,"decisionType":32,"procedureType":33},"Rotterdam"]